papa, we leren hoe we verliezen omsmeden in overwinning hoe we verdriet kunnen kneden tot het vreugde wordt we ruiken nog altijd de geur van kruiden en jasmijn we horen nog altijd de duiven koeren op het plein papa, we leren om onze tranen hun weg te laten gaan we komen thuis, papa…

Vuurrode Na de scheiding van de moeder werd mijn vuurrode haar 3 dagen nat gemaakt door de boerse kraamhulp. Rood haar, geen goede grond, dacht zij en trachtte de schok van de ouders na 2 zwart en 1 blond voor te zijn. Op de 4e dag viel het doek voor haar,mij, kreeg zij ontslag en ik, 1 vuurrode, op schoot genomen.…

De tussendoor 10.6.50 om 10over6 kwam ik in 7 min. op deze wereld en ik doe er al 65 jr. over om er vanaf te komen. Moeder werd niet moe mij te zeggen, dat zij na 10 min. in slaap viel, ik, 4e kind,was de tussendoor. Dat bleek later, toen bij 3plus en 3min, ik voor altijd de enige tussendoor was.…

het regent weer en ik vraag me af wanneer en op welk moment een paar woorden en zinnen poezie worden zo opeens een blik uit het raam er is niet eens veel te zien een paar moeders met wat kinderen die alleen maar voor die moeders bestaan, maar dan zie jij ze onder een donkere hemel en alle zorgen van de opa die weet wat er fout…

Ik ben mogelijk gemaakt door de liefde tussen pap en mam. Zij vreeën met elkaar en toen puntje bij paaltje kwam, kon ik dus heel hard zwemmen, veel harder dan de rest. Ik nestelde mij in moeders schoot waar ik begon als ei. Zonder veren kwam ik ter wereld, maakte vleugels en vloog vogelvrij.…

Met jou deel ik het kijken zien en innerlijk zien Beschouwen De hunkering naar schoonheid in woord en beeld ritme en ziel de empathie het scherpe snijden blijvend gevoelen Echter Terwijl ik in mijn bestaan probeer te vergeten doorloop jij je archieven van je geheugen Er is geen eenduidige weg Er is alleen maar kijken zien…

Eindeloos stil dwarrelt sneeuw over het leven. Beelden uit het verleden drijven langs, de tijd gaat snel. Sta eens stil, kijk omhoog, geef liefde een stem. Luister wat het leven zeggen wil, want ook wij gaan voorbij. Oma echoot in de bergen "Ik gaf wat ik had, en deed wat ik kon." Eventjes voel ik haar heel dichtbij.…

Kleding, muziek, schoenen, boeken en dat soort spul, passend in moeders hand. Armen vol rotzooi achtergelaten, niet geruimd, in de achtertuin geland. Moeders tactiek op herhaaldelijk negeren van haar verzoeken onze teringzooi te bergen. Dus sprokkelden wij troep voor moeke.…

de letters zijn zo gerangschikt dat zich woorden vormen   zich zinnen aandienen op vellen flets papier   een handgeschreven groet, kruisende, gebogen lijnen   mild, zoekend, vragend, trillend, doorleefd, troostend   gevouwen tot verbloemde handen, een stem op afstand   met het vullen van herinnering als schuiflade van tijdloos verzet…

ik ben ooit verknipt geraakt steeds als ik dat probeer te lijmen zie ik de schaar verschijnen had toen al geen schone lei het tabula rasa was niet helemaal van toepassing op mij vreemde genen hoorde ik mompelen als de ouderen samen konkelden over kerk en maatschappij dat ging dan over mij dan knipte ik die info weer aan stukken…

Die smachtende blik naar de houtkachel. Met elk uur zicht op oneindig brandend vuur. Dacht hij daarbij aan zijn huwbare dochters of ook af en toe liefdevol aan vruchtbaar vee ? Wij zullen dat nooit meer weten, maar zullen nooit vergeten dat Opa ook twee bloedhonden bezat.…

Wij vlinderen vlinderen rond en om elkaar Wij worden maatjes,een paar, vrienden of vijand Wij verhuizen naar een andere straat,stad een ander land Wij vlinderen opnieuw rond en om elkaar Blijkbaar zit het ingebakken worden het vlinderen nimmer zat.…

Het kind gaat dood. We maken witte kisten met engelen die zwijgen. Ze happen lucht die grauwt : voor de toekomst kan dat tellen. Waarom huilt het in de druilavond, waarom op de keien ? De regen glanst. In scholen volgen we intens hoe het moet : luisteren, praten, vragen. We kruisen onze handen en volgen de stoet van goed fatsoen. Zwijgen…

we kneedden jou uit liefde, mengden zweet met huid en haar, onze tongen verstrengeld zogen je dit leven in. we willen je beloven: gedrie-en zijn wij 1 en samen zijn we god…

Honderdachtenzeventig straattegels zijn er tussen de voordeur en het kruispunt. Dicht opeen, met smalle voegen vol stof en verse onkruiden. Negenentachtig stappen zijn er om op terug te komen. Het rechterbeen voor het linker plaatsen. Een halve cirkel draaien op de bal van je voeten. De deur blijft op een kier. Dat het koud wordt, is…

Ik herinner mij de smaak van pannekoeken met Zeeuwse stroop, Kollumer kaas, appelplakjes, poedersuiker en ananasstukjes, want mijn vader was de beste pannekoekenbakker van de hele wereld, hij was gul met eieren, omdat hij tijdens de bevrijding van Bedum, wat op zijn verjaardag viel, van de overbuurvrouw één ei cadeau kreeg, en met Pasen…

Op de tafel ligt een brief met woorden in potlood, half opgegeten. Hij was bijna schoongemaakt : de laatste kruimels op een hoopje geveegd. In het watermerk het punt gegrift van grafiet en schilfers klei. Ze arceerden samen houtskooletsen, veegden met de bal van hun hand zachter vlekken. De lijnen in almaar dichter parallel nu bruusk…

jij was als een bloem die blijdschap kleurde liefde geurde uit haar hart tussen onkruid en stenen bracht jij bij slecht tij jouw vitale genen tot vrucht ook zij zijn opgeschoten in regen en wind uit een woelige lucht pas later hebben ze de koestering van zon genoten de kopjes bijeen gestoken door samen groeien hebben zij jou hun…

Wij, vaders, ballen onze vuisten in onze zakken en smoren daar woorden, onze zorg. We knellen onze vingers vast ineen om niet te helpen, om te lossen. Wij wachten.…

Op mijn aanrecht had ik een theelepeltje in mijn met water gevulde wijnglas gedaan en onmiddellijk moest ik aan mijn opa denken, die altijd een suikerklontje door zijn glaasje jenever roerde. Waarschijnlijk om het wrange vocht te zoeten. Daarna volgden andere herinneringen. In de grote zakken van zijn colbert rinkelde hij altijd met losse…