Zon zee en golven meeuwen vliegen boven zee naar de horizon.…

het frisgroene blad absorbeert gestreeld door wind volop de lente…

de shampoo maakt van mijn al kleine wereld een pijnlijk tranendal…

Armen vol geluk dat is een kostbaar geschenk houdt het stevig vast.…

Dichte stormwolken tinten weiden en boszomen zwaar, donker, plechtig. Het rivierschip keert: fors - stervend klinkt een dwergstorm over pakhuizen. Er blaast geen wind, maar boomblaadjes schudden, klappen: vogels strijken neer. 's Morgens krabt mijn vrouw ijzel van de bushalte: tijden komen weer. Morgennevel ruist. Nadert langzaam…

bollenvelden staan in volle pracht te kleuren om in te lijsten…

Blij als een kind, dat een verloren boekje van vroeger weer in een tweedehands boekwinkel vindt!…

de lente verdampt de laatste wintersnippers het zonnetje bloost…

Op een zwart schoolbord, werden psalmen gekalkt, ze staan in het krijt. Hoge verwachting, bespeelt de toekomstmuziek, vervalst de tijden. Geweest is geweest, verpulverde gedachten recycling van de geest. Het is soms beter de stilte te beschouwen tussen teksten door. Wereldmuziek raakt gevoelssnaren, vibreert niet in elke toonsoort…

wieken zoeven rond en spelen verstoppertje met de lentezon…

Weilanden geuren Naar gier en ontwaakt leven Zwaluwen dansen…

Donkere nachten ogen die duisternis zien binnen in je ziel.…

Borende ogen zoekend naar diepe waarheid vind ik fantastisch.…

Merel daar buiten je zingt weer met hoge toon een lied in de boom.…

in bloesemkruinen fluistert een kleine vogel lentegedichten…

de bomen gesnoeid het bos weer netjes gekapt donkerte geveld…

tussen grafstenen zingt een hemelsblauwe klok het eeuwig leven…

och, oude bonsai hoor toch de wind jammeren klompvoetjes krimpen…

besneeuwde krater wolkjes grijze rook en as uit grootvaders pijp…

lange schaduwen eindigen in het duister nacht slokt leven op…