Door het raam Kijk, trage sneeuwvlokken. Perfecte vergankelijkheid.…

onthoudt goed mijn kinders zegt ma pier: na regen geen zonneschijn…

Zon verlicht water na vertrekkende vogels koerst geboren cel.…

alles op hun gemak de twee oudjes, tijd genoeg vandaag…

de maan vandaag zo stralend bijna vol goedlachs…

Gordijnen open: in de zwakke morgenwind strijken narcissen wuivend langs elkaar heen. Russische voorjaarssteppe?…

dat koolmeesje rondom het ledige huis blijft maar roepen…

ze opent de deur voor de elektricien: gelijk stroom…

door weer en wind altijd op weg met zijn tweetjes mijn brik en ik…

in het bloemperk hangende hoofdjes - de tuinman is niet meer…

in hoge heesters roept een wintergast gestaag dat hij geen schuld draagt zijn voorkomen brengt veel meer dan de roep van ellende…

een weggetje met een stoplicht: wachten op niets…

epifaniën altijd zingt die naam voor mij een zonnestraal…

aan de overwal gaan stil en traag twee vrouwen ida en marie?…

in zijn eenzaamheid voelt hij zich slechts gebonden door andermans schijn zie verstarring posteren in broze onwetendheid…

een hok met een konijn dat knaagt…

Zelden zoveel zwaar vuurwerk om mij heen gehoord. Voor de hond was het continu oorlog. Doodsbang ondanks alle pillen. Oren van mensen, honden, vogels werden bijna zonder onder- breking achttien uur lang mishandeld. Buiten was het verstikkend door smerige dampen en clandestiene vuren. Waarom gedogen wij dit als intussen 64 procent voor een verbod…

het regent mot en calimero strooit weer handgranaatjes…

Oudjaar uitgezwaaid in een zee van waas en mist sjok ik Nieuwjaar in…

Stormwind slaat de vaart: meerkoeten dansen vanzelf en vrij op en neer.…