Als je weer eens tot twee uur ‘s nachts achter je computer zit als de kat in de gordijnen zit als de hond weer eens in de tuin heeft gespit als je denkt: ik voel me niet fit als je in de problemen zit als je douche oranje is in plaats van zwart met wit als je auto eruit ziet als de binnenkant van een kolenkit als je weer eens aan het typen bent…

naast de oude eik stil zittend op zachtgroen mos lievelingsplekje…

Soms, die ziel snikkende heimwee naar de warme zomerdagen toen mijn ongekuiste jeugd zijn eigen dromenvleugels kreeg en ik als jongen om mij heen keek vaak tijdens het ouder worden het ontoereikende verlangen naar die vrijheid zonder vragen alleen, met ongevulde rugzak en indianentooi op pad naar een land zonder horizon eenzaam dromend…

Na anderhalve eeuw wordt eindelijk de tijd rijp geacht voor excuses. Of en zo ja in welke bewoordingen deze ons zullen bereiken zullen wij vandaag merken...bij monde van onze koning... _______________________________ SORRY! Hoe zit het trouwens met de Portugezen En Spanjaarden in verre Oost en West De Engelsen en hun Gemenebest…

De liedjes van toen waren onze wereld, daar -- zagen we elkaar.…

In een kleine onderzeeboot vol gereedschappen van het nieuwe vernuft waagden vijf mannen zich ver onder de golven van d' Atlantische Oceaan zij verlangden steeds meer te ontdekken bij het wrak van de vergane Titanic de speurlustigen lieten zich niet meer zien men zocht daadkrachtig waar het eens aller trotste zeeschip naar de bodem…

ik heb jou ooit gekend herken het uitslaan van je vleugels de kleuren staan op mijn netvlies gegrift heb je vlucht gezien tegen de blauwe achtergrond bevallig fladderend voorzichtig landend in de warme zon waar jij mij sprietend verkende vleugels sierlijk schikte en in de rust die wij elkaar bekenden hebben wij met stilte…

kleine grijze duif eet wat van de bladeren maar waait hierop mee met de harde wind met de storm langs de woeste zee een uitje voor ouders en kind dit alles geschapen door de heilige Schepper ziet hoezeer hij ons bemind sportieve jongelui in zomerse kleding kunstrijke sprongen op de trampoline voetballen nog erbij…

Vaak in de ouderdom herken ik iets van de ziel van mijn vader, toentertijd toen hij doorheen zijn laatste jaren drong Nu begrijp ik dat hij in de fase kwam en doorleefde dat er nog een grens van loslaten bestaat Men groeit verder weg van zijn nageslacht er is nooit daarover gepraat, ik had er zelf nog geen weet van nóg een atmosfeer…

Mijn hand wil weten wat ik, wat zij wil, willen, doen en begrijpen wat er gebeurt met mijn lichaam, en wat dat met mij te maken heeft Ook mijn ziel wil het weten om het te weten en erom te lachen wanneer ik denk iets te weten Bevrijdend lachen Nadenken over waarom anderen doen wat ze doen en wat mijn hand dan voor houvast heeft…

zijn woorden passioneerden niet meer kwamen als warme verstikkende dekens uit de krant mimiek en lichaamstaal waren verdroogd zelfs het vonkje met agressie was gedoofd met passieve euthanasie omdat er geen spirit meer voor handen was nog bewogen zijn lippen met de bekende mimiek we zijn bijna klaar met er stevig aan bezig…

We hadden het over het-in-leven-zijn Dat ik dat ieder jaar moest melden Hij mailde me terug Dat 'k me gelukkig niet ter plekke tonen hoefde Onmiddellijk kreeg ik zin hem te vragen er samen heen te gaan Te wandelen aan de kades, waar ik woonde tonen, de Salève die we beklommen in de middagpauze, de Mont Blanc aan de horizon in de late zon,…

Laat ons de laatste dagen van de vuile handen vieren de laatste dagen van het bloed der kleine korte kale man de laatste nachten van repressie door tienduizend oligarchen De laatsten die de 'grote broer' die korzelige kremlinman, bij leven zonder welzijn in zijn koepelvormig ondergronds raket- en bomvrij ijspaleis voorlopig en zolang…

het is een oefening te leven als ware men gestorven en elke dag de vrucht van eigen erfenis te plukken geen afscheid geen rouwende geliefden want enkel de bagage is verstuurd de dood waar anderen zo bang voor zijn bespelen als ware het een feest en als het dan in ’t echt gebeurt te kunnen zeggen hier ben ik al geweest…

Ik weet het wel je zei het telkens weer Ik weet wel hoe ik mij moet gaan gedragen Ik weet wel dat ik niet te veel moet vragen Ik weet het donders goed maar keer op keer Dan denk ik bij mezelf er komt nog meer Dan denk ik wat erop kan komen dagen Dan denk ik zal ik niet of wel gaan klagen Dan denk ik hou ik aan mezelf de eer Ik leun wat achterover…

Eigen- en vrijzinnige compilatie van zestig titels van onze Netgedichten van de afgelopen twee weken...gratis en voor niks! (met dank aan Scientias voor de foto) __________________________________ Op een zomerdag zeg ik je alleen maar dit Zeg mij geen gedag ...de herinnering leeft in de binnenzee langs de savannegroene rivier…

Het volk wordt bespeeld en opgejut elke dag zijn er weer van die eenzijdige verscheurende beelden die worden getoond zwangere vrouwen bebloede kindergezichten en strompelende oudjes tezamen schreeuwend half of geheel onder de puinhopen bedolven we kunnen er niet meer tegen en voelen ons machteloos en steeds meer machtelozer…

Hij praat heel de tijd over haar, dus dan kan het -- al bijna uit zijn.…

Het overkwam een dorp als Arnemuiden Dat vaak verloren ging in zilte golven Nog hoor je in de klokken als ze luiden Hoe het herrees, maar nooit werd opgedolven Zoutziederij, wolwevers, handelsschepen d' Avilla die kwam plunderen en doden Afbraak en wederopbouw, telkens strepen Door ieders moed van weer- en oorlogsgoden Als Lazaretdorp…

Het overkwam een dorp als Arnemuiden Dat vaak verloren ging in zilte golven Nog hoor je in de klokken als ze luiden Hoe het herrees, maar nooit werd opgedolven Zoutziederij, wolwevers, handelsschepen d' Avilla die kwam plunderen en doden Afbraak en wederopbouw, telkens strepen Door ieders moed van weer- en oorlogsgoden Als Lazaretdorp…