De sombere dag crepeert in het rottende riet, zotte schemering wurgt de geblindeerde horizon met ijzeren hand en sterke vingers. Ik ben de armoedige schilder zonder onderbroek, bezeten door de waanzin van de leegte, die het verstikkende gif en de vitale extase van dit zwarte water drinkt met dorstige keel bang voor de dood, angstig voor…

Hij bestaat dus echt in werkelijkheid die eenzame onbegrepen dichter hij zit op een bankje alsof het niets is warme stralen op zijn gezicht flarden van verzen rijpen in het licht het wankel evenwicht uit het verleden smelt langzaam weg in het felle heden opgeladen met innovatieve zinnenspinsels begint een volgend hoofdstuk in een onvolprezen…

mijn hele koninkrijk ligt gelegen aan de gaba a receptoren, overgevoeligheden vertolken de waanzin die ik merk te mogen lezen in alles wat ik zoek en vind het balanceren op het randje van het trottoir vertolkt de angst die in een persisterend molecuul nog tot kleinere eenheden wordt gesneden explodeert wonderlijk in al mijn zintuigelijke…

De tijd dacht de jeugd in het verleden te laten, maar uit een eigenzinnige bron welt zij weer op. Daar gaat de zwerver, die geen spiegel kent, gedreven door de drang diep vanbinnen, hij zoekt de luwte waar het hart aan wenst, als witte wolken boven ’t zengend land. Naakt wil hij rusten in het koele linnen kleed, waarmee hij door de hete…

angst die zich voltrekt in het onzichtbaar zijn van beelden, ontdaan van dat spektakel raakt vervreemding het slot dat piept en kraakt terwijl zij hem op de keper beschouwt zij raakt de snaren in zijn stem-gedrag, het wild in zijn ogen is rijp voor de slacht, het vangen van eenhoorns is een kunst, een kunst die laaft aan zijn spraak dat in…

Als een verwelkte bloem in een vergeten tuin, zo daalt de hoogmoed af naar haar verval. Het is een decadente tocht, een traag verlies van dromen die te droevig zijn voor deze late uren. Want het leven, zo herinneren de kronieken ons, schenkt beurtelings voorspoed en bittere tegenspoed, en de tijd kent geen genade wanneer het lot voltrokken is.…

de horizon klimt uit het nachtelijke dal, schuurt langs de silhouetten die de nacht tot stilstaan hebben geroepen, geruisloos en zuiver zacht toegerust en met het oog op de klok draagt een wondere wereld bij aan de opsmuk die ik als een offer draag in de vele wankele momenten waarin ik het duister lees al ware het een plaag van historische…

Onder duistere stenen en verstampte gronden verzand in de wereldse chaos ligt naast elk vuur als een schaap een bestormd brein op het nadir in een dalende lijn Van bemoste rotsen tot sterrenbeelden verstrengelt al als luidruchtig alomvattend het wrange verplichte donker welk na dagdromerijen gekromde lijnen nooit vergaan kan maar…

Papa is geen totem, een half gevuld glas, de rook die uit een oude schoorsteen grapt; het is iets moois en wat je vaak behapt, het is de dag toen je niet eenzaam was. Geen onherbergzaam pad, een foutief woord, de opstellen waarin jij je totaal gaf; de verandering ben ik, de geëiste straf, het vonnis dat je onlangs hebt gehoord. Ik was…

Soms moet u zelf iets oplossen de handschoen oppakken of als enige die zware last tillen Dan kunt u het niet maken zomaar weg te lopen voor die verantwoordelijkheid u verschuilen achter bevreemdende maskers noch hun afstandelijke meningen als een wereldvreemd figuur met versleten doch knikkende knieën koninklijk buigen voor de angst…

Geen ontkomen is er aan, de groene amsterdammer trilt en beukt nog na op brakke grond Ik laat de bundel waaien, lichtend in het late luchtdichte ijle zuchten boven atmosferisch hoge amazonebomen niets gaat vanzelf de gaarde in voorbij de aangebrande zomer, vergeet de chocoladekrans. niemand hoeft van mij te weten als het niet voor…

Uit de stenen stad nam hij gulzig groene regen mee, om blauwe velden te doordrenken met zijn loodzware, zilveren gieter. Sombere wolken braken in bonte, blonde schaduwen uit het hooggebergte— een dans met de nieuwe liefde, zoete heimwee naar beminnen. In zijn betoverde hart speelde het plezier. Natte regendroppels voor zijn zomerse tuin…

dat bier gooi ik door de gootsteen als de mooiste klanken breken   muggen worden vast geen bijen hoe hard ze ook zoemen boven   die waterton die leeg druppelt in een uitgewoonde greppel   de bomen vouwen hun armen wortelen in `t kolkend stilstaan   als het vacuüm dat voorafgaat aan de drang van een dancehall   gelede pootjes wachten…

Geen zeperige tederheid meer, geen masker voor de pijn. Geen nonchalante onheilsbeelden om dapper mee te zijn. Hij verdrinkt nu in het spektakel, het theater van het lijden. Machteloos tegen de realiteit, te moe om nog te strijden. Omdat de brute overmacht het wint van het verstand, spoelt de illusie van controle als droog zand uit zijn…

ze zijn de voetstukken die mijn bestaan een schaduw geven, een schaar om het ellenlange lint van een gevlochten leven door te halen, mijn zoom draadloos te hechten aan het stof waartoe ik eens zal wederkeren ze wisten van mijn weten, mijn niet - aflatende vorm die zelfs in Handelingen staat geschreven werden één met hen toen hun natte…

in mènne hof van mèn liefde geurt menigh schaawe roerloos, zwighende as de doot ôk mèn gepeins hangt in den mist . 'k bèn allèèn mit mèn zelven, doch schuw . . In horto dilectionis meae odorantur multae umbrae, immotae, mutae sicut mors; mens quoque mea in caligine suspensa est. . Mecum ipse sum, atque tamen pavidus.…

nu smaakt de drank mij ook niet meer zijn de klanken van muziek veranderd noch zie ik dat poppen dansen kunnen deze gaan geen baltsende vlinders zijn boven kolkend lava van een toekomst waar kunstmatige ontreddering heerst voel ik de drang later nog verdwijnen elke noodzaak voor ritmisch bewegen toch droom ik over sluipende beestjes…

diep van binnen schreeuwen wachtwoorden die ik allengs ben kwijtgeraakt, zoveel namen die eens het verleden bevolkten met een vriendschap die aan mij was gelinkt nu staat mijn eigen “ persona grata” gedateerd als de volgende op rij, wellicht ontmoet ik hen in alle vriendelijkheden waar mijn woordkeus is gestrand, in de hemel die rijk beneveld…

heen en weer stuiter ik tussen de tijden door tot ik niet meer weet waar ik wat destijds deed en het is de vraag of ik het nog voordragen wil op het moment dat de golven hoger willen dan de opgestapelde basaltblokken die ik ruggelings meegesjouwd heb over die verdomde bergen waar elk nieuwste pad steevast een dwarsdoorsnede van goden doorklieven…

met twijfels redeneer ik of ik mijn huid moet vragen iets langer te onthouden dan ik, dit komt niet uit ijdelheid, bang dat de tijd zich ooit anders zal herinneren een datum, het gezicht van een kind, net of mijn huid later getuige kan zijn wanneer mijn geheugen het laat afweten terwijl ik daarover nadenk, zie ik hoe ook mijn handen…