De wind blaast letters uit de boom ik veeg ze bij elkaar tot een ontdicht gestaat. kijk zo…….! De storm giert krakende huizen huilende paarden briesende wolven. Buiten op de dijk als tegen de wind geleund adem naar binnen slaat. Ik sprakeloos en stom geslagen verbeten richting lief De woor den zijn ver waaid, niet ver der…

ogen blonken donker je hand streelde het zwart fluweel in licht onbehagen wist de vleug aandacht te vragen het arrogante trekje rond je mond krulde weerspannig om geen afwijzen en vertragen je vroeg vriendelijk of ik het niet meer wilde dragen…

Zij ontbloot haar lichaam als een zonde alsof het pijn doet naakt te zijn, de angst ongenood als ultieme wonde uitvliegt, als vlinders uit een meisjeshand. Maar is haar lijf nergens zo gesloten door haar tepels ontsteld in de blouse uit gêne in de schaamte willen vluchten als vlinders uit een meisjeshand. Haar zachte mand kent nog niet…

ik was daar met jou we zagen het komen en gaan vroegen aan meeuwen de onvervulde wensen tussen de tikken van de wijzers van de klok het was alsof we mee ruisten, in overvloed dreven naar een doorwaakte maan durf jij mij jouw ziel niet toe te schijnen omdat ik het verlangen niet zou verstaan je hoeft geen oceanen te wissen of mij te leiden…

ego’s worden weggeblazen door een transparante wind posities ondergraven zodat eindelijk gelijkheid wint zoals de wei bestaat uit bloemen en veel gras bomen zomer groeien tot een bos met groot gezag de maatschappij is niet gebouwd met stukjes individueel bezit maar leeft pas echt in jou en mij…

zij kust de zon met geloken ogen voelt stralen van nabij geluk het is alsof liefde voor even, teder, over haar frêle ontvankelijkheid is gebogen kom mij halen zie mijn ontsloten gebaren of tast met zwoele stralen langs mijn lente pril haar met jou wil ik vrijen in lyrische talen maar laat mij nog even hier en dan…

het bloemblad krult onthult de donkere kleuren uit het diepe hart meeldraden wiegen uitdagend gespreid lokken bijen en vliegen met een honingontbijt de stamper staat koning te zijn doet audiënties in de geurenfontein ieder komt zijn eigen hart luchten bloemen bevruchten op het lentefestijn…

mijn hart staat op springen sinds ik jou toen heb ontmoet weet niet hoe ik het zeggen moet ik kan het alleen maar zingen…

heb op de klif gestaan zag in de diepte het water schurend langs rotsen gaan het trok me aan overwoog om te springen de woeste stroming op eigen kracht te verslaan zag de horizon als een donkere streep iets in me zei dwingend maak je gereed heb me omgedraaid naar het licht van de zon haar warmte verhinderde dat ik toen sprong…

de horizon danst waar het land verstilt trillen torens in blakende zon nog zoekt de vogel in schaduw een schuilplaats zwijgt het gevleugeld orkest dat fluitend de zomer had ingezet stilte heeft een klein staartje in de roep om een bruid verstoren koren krekels de rust met hun paringsgeluid…

Want diep in mij diep in jou zingt nog dat liedje dat liedje van verlangen want als alles bijna alles te moeilijk lijkt te moeilijk voor ontvangen kun je toch nog liefde geven liefde onbevangen…

mag ik je baden in het licht van de sterren drogen met sluiers zon kleden met kussen van mijn warme mond om dan te dansen in het dauwnatte gras draaien en keren op muziek van de merels eindigen met slow motion pas want in het blauwe decor van de hemel strooit lente zijn bloesems waait wind haar lieflijk applaus voor jou mijn heerlijke…

Het word steeds lichter steeds mooier in mijn ogen meer bloemen komen op meer lichtschepen varen mij voorbij ik kruip in je huid het strekt zich uit over heel je lichaam ik voel een hand elke morgen zacht en licht over mij heen gaan.…

ogen die spreken er bijna om smeken maar geduldig wachten terwijl zij naar je lachten vlijde zij zich heimelijk neer en dat voor de allereerste keer kronkelt zij, nu lippen haar beroeren wachtend tot hij 't tempo op zal voeren…

onschuld ontmoedigt de spiegel onder de koude kraan wast de man de geliefde van zijn handen - tevergeefs - wanneer zijn hoofd thuis zal komen hij weet het niet in haar omgewoelde bed sudderen zijn hersenen na zijn gezicht stroef van ranke vingers hij pakt zijn scheermes en hakt ze af zijn dunne huid wijkt uiteen het geheim…

Ik zal wachten tot de dag dat je bij me zult komen Ik zal altijd blijven wachten, nét zolang tot je bij me zult zijn Tot die dag zal ik zwijgend in de tuin staan, naar de oude boom gaan, elke dag Ik zal zacht neuriënd aan de beek staan, tot die dag.…

mag ik je vangen met beide armen in de lentezon mag ik je dansen wang tegen wang hoe 't ooit begon mag ik je kussen hier hier en ook wel 'n beetje daar mag ik je lieven met mijn zijn omringen handen door m'n haar mag ik ….. mag ik…

de bloesem kruipt uit winters blad toont ons kristal bevroren pracht de ochtendzon scherpt rood op wit ontdooiend in het voorjaarslicht de aarde warmt in zacht ontluiken begeleid door vogels die al volop lente fluiten…

Met stemverheffing deint rode wijn in pas gevulde glazen Een donderwolk daalt neer waar onenigheid blijft hangen in de zware lucht De warme lunch wacht koud op nutteloze borden Onaangeroerd het roerei en de champignons Ogen die vol angst in niet vermoede verten staren waar een palm van een hand neerdaalt op tafel die de polka danst…

een doelgerichte blik felle kleuren in het ogen wit het blonde zongestreelde haar golfde highlights in de wind vloeiend gingen armen in natuurlijke cadans top en tas in kleurbalans een vlotte meid in het snelle gaan zag de rolstoel niet eens staan…