je dacht het zijn in eeuwig duren bestaan in verder gaan maar als de draden breken die je zekeren aan vaste grond zal afhankelijk worden van de toegeworpen koorden de manier van overleven zijn de enige verlichting van het ankeren is delen van onzekerheid en pijn eindelijk jezelf geven zwevend tussen dood en toch nog hoop…

Rusteloos zoeken handen in de koude nacht, vinden de leegte van vluchtig warme naaktheid die verlangend naar me lacht!…

jij danst op kleuren van licht uit het palet van ogen en lach op je gezicht jouw parfum golft geuren om ons heen zacht waait de wind muziek langs dit schilderij wij wiegen als bloemen bloeiend in de wei…

Soms zijn er dagen dat ik vergeet wanneer ik mijn ogen sluit ik mij waan in het paradijs - de regen doet mijn voorraam zweten de wind dolt met ronddolende bladeren - de zomer bracht mij liefde, bij jou voel ik mij thuis maar soms dringt het binnen zomaar onverwachts de angst voor wat er zou kunnen komen want vandaag gaat de herfst…

met de dood op de hielen moest ik knielen voor het altaar des leven daar lagen mijn goede gaven bewierookt door velen maar het goud glansde dof zonder linten en opsmuk was het demasqué compleet eens gloedvol geschreven nu zijn de kleuren vergeten ik krijg nog wat jaren respijt niet meer kwantiteit maar mijn gaven moeten kwaliteit…

'Wat loop je vreemd, Monique,' zei Hendrik. 'Staak dat gauw!' 'Bespaar me jouw kritiek,' verweerde zich z'n vrouw, die vreemdging met de buurman, waardoor ze Hendrik griefde. Ze zei: 'Kijk niet zo zuur, man. We doen aan naastenliefde.'…

je dacht dat niemand om je gaf je niet gemist zou worden als jij er niet meer was in stilte nam je afscheid van allen die je dierbaar waren het deed meer pijn dan je wilde in het echt ervaren je voelde zekerheid in het verlopen van de tijd maar merkte dat de banden van het leven naar je handen grepen jij maakte eenzaamheid tot strop…

één ik heb haar toch maar in de gracht gegooid haar geur viel me wat tegen nu stapt ze door mijn duister en alle messen zijn gewet haar honger knaagt aan al mijn knoken haar angsten krijg ik nooit verwoord ergens ligt mijn ziel op sterven - niet dat het mij dermate raakt - maar zij zij komt steeds weer de pret bederven…

ik zag de eerste pasjes dacht hem wereldkampioen maar wist van toen trots en de verwondering van staan en gaan op eigen benen in groeien en ontdekken van steeds meer nieuwe plekken de verbazing is gebleven tot hunkering geworden naar het volgend doel in dit nu al te korte leven…

Konden wij nog maar even samen zijn ik zou je meenemen door de lucht dan maakten we verre reizen konden wij nog maar even samen zijn we zouden dan samen zweven over landen en rivieren en zeeën dan zouden we de vertes aanschouwen, van hier zo hoog konden wij nog maar even samen zijn dan vinden wij, jij en ik ons geluk…

zij gaf het me en hij golven die zacht opstaan en zo de weg veranderen hun dromen, gekust en uit het krijt gehaald als pianogolven wild boven de branding hoe zij poëzie spraken, gesalonneerd in elkaars hoofd en tot in de kleinste hoek aan de horizon zij gaf het me en hij en ik zag wat ik bewaren wilde; hun vonken in een vuurtoren…

ik zag je meteen tussen duizend kleuren rustte jij even sprong op danste leven op het licht van de zon jij was de stem die de koren ontsteeg op weg naar de hemel kan je niet vangen kom op mijn hand kleur het mooiste van vlinders…

buiten sterft de herfst in een oogst van vurig rood binnen pluizen witte vingers naar de waarheid over dood nog smeult het leven van vlammen die ooit loeiden toen jaren stoeiden met de tijd in genieten zonder spijt buiten nadert winters wit binnen staat de urn met grijze as alles wat er van jou over is…

heb mijn schip opgetuigd met zeewaardigheid alle brevetten behaald vooral onvermogen heeft heel hoog gescoord tijdens mijn verblijf aan boord wilde de wereldzeeën bevaren storm en passaat trotseren maar het bleef bij proberen kwam dwars op de golven aan lager wal werd het schip door wrakhout bedolven ben gered maar als god van…

zie je vingers letters typen die de stilte breken de afstand doen vergeten die ons scheidt waar gedachten zweven worden zinnen geschreven op een rechte lijn een bericht vol emoties gerangschikt met liefde jouw warmte voelt fijn ik lees je ogen hoor zacht je stem weet dat je bij mij bent…

Ongeveinsd, maar in een Nevelige sfeer Dansten puntjes van tongen In quick-quick-slow Streelden handen van genot Matig tempo Dromerig verlangend naar de Kern van hun zijn Oprecht zeker in een Klimaat van wellust Zonder dat hitte de o- verhand pakte Kusten monden van geluk Lip-lip. Tongen Vreugdevol hunkerend naar hun Beider geluk…

is er nog ruimte om je hand te pakken te zwieren en draaien op de muziek van ons hart wij staan al zo lang te dicht op elkaar vermijden in blik confrontatie met ogen stappen dezelfde tred in onze gang op de trap van duizenden treden een armlengte is ons gegund de vrije hand is voorbij mag ik toch deze dans…

Schaduw van de nacht In reizen van millennia Duizenden jaren Beukende golven Van oprecht liefhebbende Vrouwen op 't ritme van pijn Krakend in voegen Splijten rotsen direct uiteen Treffend. Opvallend Gespitste oren Voelen het groot verdriet van Blinde zienden met sulfiet -gekleurde ogen Op strak-getrokken huid Biggelend levenslied…

Draag me weg naar het wonderlijk licht in verzachtende toverogen Weg van kermende hartenpijn in nieuwe jaarringen Gelijk zeven sloten de tijd verdichten in kruisende hemelbogen Waan me ver over de rivier van het sonore en geef het gezicht aan mijn lief die de schoonste droom verwaait in mijn verlangende schoot als de zwellende…

Liefste waarom wil ik met woorden iets proberen vast te leggen met zinnen die te weinig zeggen in een aantal dichtakkoorden Het wil maar moelijk gaan bezinken dat liefde niet te vangen is dat het een vreemd verlangen is om haar in woorden vast te klinken Hoe kan ik woorden gaan bevrijden die niet bestaan in mijn gedachten Ik dacht slechts…