zoals je lichaam in mijn zinnen ligt je schouders mijn nachten ondersteunen je driftig bloed de uren sneller laat stromen tot ze na een kort onsterfelijk moment zichzelf verdoven zo laat ik hier en nu jouw stem weerklinken speels en vederlicht maar zonder spreken…

in elke vezel van mijn lijf ben jij als adelaar ontvangen diepe zielentonen roepen- blijf mijn vleugels leg ik vol verlangen vertrouwend in jouw adellijke handen laat ons vliegen naar de maan en verre ongekende landen om nooit meer in gemis te gaan wat is- dat is - wat was raakt nooit verloren want wij bewonen zonne- uren de eeuwigheid…

voor mij het einde als jij de ochtend begint met een dikke zoen…

ongenaakbaar spant beton over hun laatste zuchten zij konden niet vluchten uit de tunnel des doods omstuwd door feest breekt chaos de geest stuurloos botst wat komt en is geweest hoofden buigen in stil getuigen van de laatste love parade…

Zeven was ik en tussen de kattenkoppen zag ik opeens de liefelijke Mirjam met donkere ogen die ongekende diepten verborgen. Haar stem tinkelde als de pendule thuis en sierlijker nog dan het paardje van mijn oom stapte zij het schoolplein af. Ik moest en zou haar mijn liefde verklaren maar hoe? De bel rinkelde en de School met den Bijbel…

Kom m'n liefje, kijk eens even, kijk hoe wind speelt met je haren, kijk, hoe fier ik naast je zit, kijk hoe fier, nog in zwart-wit. Kijk hoe jong we toen nog waren. Weet je nog toen bij het water waar we bootje wilden varen, dat er van die eerste zoen iemand een foto maakte toen. Kijk toch hoe verliefd we waren. En hier, net voordat we trouwden…

nog eenmaal de tango fier knikt jouw hoofd, je geeft je lijf over aan mijn armen je glimlacht met volle lippen maar je ogen breken zacht in een onontkoombare laatste dans en dan ontglip je aan mijn grip ik heb je teder terneer gelegd leven geblazen in je mond, verslagen bonzend een ritme in jouw hart die eerste dans herinner ik mij…

je komt hem tegen schrikt ervan hij is vooral heel lelijk en kijkt je schuintjes aan kus mij, zegt hij nee, nee denk jij je wilt niet kijken wilt niet zien je wilt er niks van weten kus mij, zegt hij en hou van mij dan zal ik van jou houden nee, nee zeg jij je kunt het niet geloven een oog een beetje open het is niet waar…

zag de lijnen naar het licht heb mijn kleur gekozen van jongs af aan werd ik geleid die richting uit te lopen het aura was verleidelijk in dromen en verdwalen maar bleek slechts tijdelijk oplossend in verhalen heb het doel nooit uit het oog verloren het leven kan me eindeloos bekoren…

Het diepe ademen in zovele nachten, wat naakt en ontspannen in haar droom de mijne onderzoekt, te lezen in een zucht wat liefkoost het avontuur van ziel, en zaligheid, genezen van rug tot aan het voeteneinde en terug, voel me ik bevoorrecht, angstwekkend kwetsbaar, wonderbaarlijk, tegelijk dan wel zonder bijkomend gevaar te worden…

een hand in de golven de arm gebogen vingers gespreid een wenk zonder lichaam en ogen schuim tart het zicht diffuus is het licht onvoorspelbaar er zijn geen passanten die mijn angst kunnen delen ik spring wil die hand vingers gespreid duik tot mijn longen gaan barsten adem zee maar haar ben ik kwijt…

om een huisje deur zag ik witte liefde in jouw ogen en het groeide binnenin ons enthousiast jij liet me dansen en glimlachen bij dageraad en bij nacht tot daar het einde kwam eens te meer drukt afscheid laat stilte achter in ’t hart en oog en achter mijn deur om te bewegen over twee provincies binnen en buiten wat de natuur repeteert…

je wangen kleuren purperklokjes in de zon brandend de liefde…

ik heb je in grote lijnen getekend belegd met kleuren glas uit wat voorhanden was details gesneden en gepast zodat het eigene herkenbaar lag je warmte als ondergrond gekozen stralend uit gezicht en ogen jij leeft in mozaïek speelt licht en jeugdig in de vreugde van je ziel…

Ik wandel langs het leven heen verzacht van aard, maar nooit verlost van het verleden, want hoe bemost een steen ook is, het blijft een steen zo staat het hier in mij geschreven met ouder worden zelfs gegrift de duinen, zand, de zee, de drift die overging, in overleven in vasthouden aan wie jij was voor mij dan toch, en aan de sporen die…

waar zijn mijn handen nee ik heb geen tijd ben gisteren al je broer geweest op het feest van glazen vol vreemde ogen die mijn handen willen ik wilde gillen want ik hoor daar niet was te druk met andere zaken een afspraak had ik om binnen iets te maken heb de tekening in mijn hoofd maar het huis was verkeerd vol familie en ballonnen…

als het kookpunt is genaderd en de stoom de tuit ontsnapt bereid ik drank van verse kruiden terwijl mijn hart naar adem hapt warm mijn handen aan jouw adem leg mijn vragen in jouw schoot verlies de angst om te verdwalen omdat jouw hart mijn hart omsloot…

een oude lappenpop is opgestaakt aan het metalen hek dat roestig open kraakt waar ooit het landelijk odeur de hoeve welvaart bracht hangt nu de vuilnisgeur verlaten is het land de wijngaard overwoekerd druiven zuur en klein toch ooit drie sterrenwijn het dorp is grijs vervallen de laatste vrouwen zullen nooit bevallen hun kinderen…

eens heb ik je zo liefgehad nog niet zolang geleden toen - op de brug van het diepe zijn en grenzeloze mogelijkheden hebben wij een kind gebaard uit akkoorden van de ziel dat met ragfijn gouden zonnedraden harten keizerlijk samensmolt met tedere overvloed beladen leek ons geen weg te lang -geen berg te hoog en nu de herfststorm raast…

ik denk aan gisteren of eerder nog hoe anders lazen wij het krieken in vers geplukte kersen en paarse dauw op het ochtendblad lieten wij de westerzon blootsvoets binnen schaduw spelend op naakt en gespannen linnen ik denk aan gisteren of eerder nog hoe anders en zet het diner naast twee benen op tafel voor de teevee…