rode lippen warme letters kussend scherpe nagels onuitwisbare woorden tatoeërend grage ogen vurig de zinnen prikkelend twee lichamen in elkaars taal versmeltend…

Tijd heb ik niet gewonnen en niet verloren terwijl de uren duren en de dagen kruipen vliegen de jaren mijn tijd heb ik gelukkig goed besteed ik heb namelijk alle tijd voor jou…

wij hebben brieven geschreven met poëzie gevuld bloemen geplant en tegen ze gepraat de zon beroerd op het heetst van de dag pijn gevoeld en uiteindelijke neergestort wij hebben lief gehad…

Wis en waarachtig dat paarden geen eieren leggen en de koelkast geen water kookt. Wis ook als waarachtig dat varens krullen en Buddy Holly het leven liet. Maar wazig wis en amper waarachtig dan de liefde. Die tranen en lach hand in hand samen brengt en niet zondermeer voert naar geluk of verdriet. Zo is zij wis, zo ook waarachtig…

hij was de straat ontstegen maar in zijn taal kwam je haar tegen hij vocht en zocht zijn eigen wegen klampte aan aan grote kunst hongerde naar aandacht en erkenning wist het onbegrepen zijn als eindbestemming maar in een semi-artistieke bui kan hij de straattaal niet vergeten spuugt gal op allen die niet weten…

je ogen blikken diep bij mij naar binnen ze halen me totaal onderuit vlug kus ik het zout van je lippen al liggend blijf ik dan toch nog op de been…

jouw hart weet zich in alle tinten aan de kleuren van het leven aan te passen als een kameleon…

stilte is geen kunst als zij het podium eist voor enkel monologen de schaduw mist van in het volle licht gespeelde dialogen applaus ontbreekt de heerser op de planken in zijn megalomane janken stilte wordt tot kunst verheven als de mens vertrouwen aan zijn medemens kan geven…

je ligt in wit gesluierd kant je vingers in een knuistje je adem wolkt vlak langs je hand met kleine rimpels in je huidje ik zie je dromen onder wimpers komen ze schieten razendsnel voorbij hoor je zuchten zie spanning vluchten als je je keert op de andere zij langzaam gaan je handjes open kleurt je mond een rode lach ik zie…

Ik ga altijd met zijwegen kom nooit eens op rechtdoor zie nergens een richtingwijzer loop zelden in een anders'spoor ik kom vele dingen tegen maar nooit waar ik wezen wil misschien is dat wel de bedoeling daar stond ik eigenlijk nooit bij stil mijn voeten gaan gewoon vanzelf ik zie voortdurend om mij heen waar ik nu weer zal belanden…

het is goed een vent te zijn geen grootspraak steeds een duidelijke lijn waarom maak je anderen zo klein door het verschil uitgebreid te illustreren je talenten opzichtig te etaleren jouw uniciteit in vergelijk te extraheren jij bent pas vent als je het respect en bestaansrecht van anderen erkent…

Jouw wit en jouw kleuren zijn geurig en maken me blij: ik hoor zachte violen, snuif zachtzoete geuren ‘k zie velden met roosjes erbij Soms echter dan kan het zomaar gebeuren: zwart neemt de overhand, het donkere duister brengt tranen en pijn en verdriet. Laat mij je toch leiden, ik wijs je de weg: sluit gerust maar je ogen grijp gerust…

het is geen vragen maar uitdagen jij laat me dansen op een koord zonder net trekt aan de touwtjes ben jouw harlekijn armen en benen gelijk de lach is mijn pijn als de teerling is geworpen en mijn geluk is op zullen jouw armen mij niet langer vangen dan breekt het touw de harlekijn ligt stil verlaten in de hoek een stukgelezen…

Het kan raar lopen. Gisteren nog droomde ik dat ik door het sleutelgat mijn huis uit stapte zonder kleren aan om me te baden in de plassen langs de straatkant eerst zonder door te hebben dat men zich verzamelde om mij en naar me keek. Raar lopen kan het. Gisternacht van schrik ontwaakt en schaamte, en zoiets geks nog en vannacht…

ik plet niet wat mij ongevallig is maar smeed liefdevol het rond de smidse is het atelier waar ik met balg en vuur mijn passie vond met lederen voorschoot hamers en mijn tangen een volle waterbak waarin de ijzers sissend hangen mijn kunst kan alle tijd trotseren oud roest is de perfecte laag tegen verder oxideren…

waar vale lucht zich buigt het koufront dwingend onder warme lagen kruipt tasten winter en de lente naar elkaar valt sneeuw in harten van narcissen en krokust blauw de zon toch wordt het spel snel door de warmste adem overheerst gewonnen door het licht de winter zwicht en lente triomfeert…

keer op keer roep ik je op zolang de harteklop mijn handen stuurt met mijn muziek lukt het je uit de winterslaap te wekken te laten nestelen in ongesproken taal mijn adem, maar vooral ook het verhaal, waarvan de tekst voor eeuwen is geschreven je te verleiden met de klanken intonatie, passie, dynamiek voor luttele minuten even samen…

jouw aard van natuur voedt als liefdespriemgetal geheel mijn wezen…

weer schijnt maan zijn bleke blikken vol in het gezicht donkers gangbaar wordt nu opgelicht duister flipt in overvloedig argwaan waar stilte loerde dreigen ongemoduleerde klanken met een naderend paniek het volle maanslied klinkt en op het scherpst van de snede vieren jager en de prooi het lichtend heden…

je wolkte wit in gure lucht vertolkte mijn gevoel de warmte van gedachten sloeg aan tegen het donkere vrieskoude raam je legde uit in bloementaal en kleurde op in duizenden kristallen je vingers schikten het boeket toen jij je hart ontdooiend om de bloemen had gelegd…