Waar ik op doel, blijft bedreven in een wederkerend ochtenduur, gedreven door een lopend vuur, noem het gewoon maar liefde, dat is alles wat ik kan of voel, wordt simpel in een ommezien geschreven.…

waar draden herfst spannen dood en vergankelijkheid loert uit steelse hoeken schijnt een lage zon kleur in de druppels op het web in een verlate oogst die ik altijd heb gespannen tussen dromen en verlangen wandel ik langs je gezicht in weer een laatst aanraken de ogen nog gericht in zwart en grijs de blik op wit van winter maar…

Sterren vormen net als mensen, groepen. Soms vormen zij beelden, laten iets zien. Zien is de romantiek van het licht. Licht, de liefde die ons warmte geeft. De warmte laat ons groeien tot sterren. Daarom is het de liefde, die sterren maakt. Zonder maan geen sterren. Zonder licht geen liefde. Waarde, jij bent de zon en de maan. Het licht…

golven ijlen zich openscheurend in speelsheid mee tot ze ons in rimpeling op langgerekte cirkels naar de oever brengen waar we warmstrandend nagenieten van het spel dat we met hen samen delen…

ik reik je geen vleugels aan jij vliegt op eigen kracht soms naar grote hoogte dan kan ik je door wolken niet volgen maar nooit ben je uit zicht geraakt we landen altijd samen dan sta ik klaar en klopt je hart in de vingers van mijn handen…

Het roest vertelt het najaar door de ruit, waarmee het seizoen vervelt tot in z'n huid en in transparante blaren, strekt zich duizend vleugels uit, warmt zich bij het open vuur de winterbruid, dit lied telt glazen met z'n toverluit, verdrinkt, om de muze in te luiden, klinkt de vlijt door blinde jaren heen, schrijf in as je naam naast de ware…

een huis waarvoor een klopgeest zich geneert longen zijn zwarter dan platgebrande bomen. smeulend geurig kindervlees in mijn hoofd nog volkomen. zoveel meer dan eerst zeker dat het mij beheerst. Smekend om vergeving dat is hoe mijn geest verkeerd. Het enige verwijt is puur, dat ik heb kunnen ontkomen. Hetgeen in mijn handen lag god tot zich…

Tranen golven breken harten loos Bloed golft kabbelend in zoute wonden Hete nachten missioneren een wilde mossel Een pruik van groen wier over blote borsten Een stinkende stoot tot onder de gordel Zwemt zij alle warme stromingen mee Overvloed gooit haar dorstig in de branding Een geleide blinde hond likt verpulverd kalk…

als ik je tranen kus in een vroege morgen wanneer huilen nog onzichtbaar is proef ik je gevoel de bittere smaak die leven geeft als het naar morgen gaat om de draad weer op te vatten uit de chaos van de kluwen maar ik ben bij je kus de rafels van de nacht waarin je alles gaf…

Soms denk ik wel eens was het nou gisteren of was het nou vandaag dat we hand in hand liepen Dat speelt dan in mijn hoofd, dat is nou mijn vraag.…

gevoelens verkennend in huid van fluweel in warmte van aanwezige verdieping verlangend in geestelijke verbeelding van dagen en nachten in de showroom van geluk zoekend en tastend in de variatie van leven in fragmenten van onderweg voort gebracht in de armen van onze liefde waarin ogen wiegen in blikken het is het meedragen en je gedragen…

Maar jij was daar de gladde zeemeermin onder de schimmen in het schimmenrijk beleefden wij stoute liefdesavonturen de gele maan was trots, rond, schemerlamp boven onze kleine grote mensendromen, een straffe wind woei door de bomen ik zag al snel de strenge winter komen maar we hadden het dansen niet verleerd jij had de weg weer langzaam omgekeerd…

Ik weet het dat het zo is als het is met jou zonder dat je het wilt maar toch het is niet anders dus ik zie je staan ook als je niet kunt staan. Om naast je te staan. I stand by you.…

heb de rode loper gelegd jij danste spontaan de wolken in je haar tot flarden uiteen de zon greep haar kansen meteen om het decor te verlichten ons gevoel weer te witten in het zwart van bestaan ja zonder regels zijn wij gegaan in het besef dat onze liefde altijd voor alles zal gaan…

Hou de dageraad even voor me vast, wil je dan pluk ik de bloemen fris van morgendauw en door de ochtendnevel zien we de zon weer klimmen mijn lief, ik hou zoveel van jou *** Hou de bloemen even vast voor me, wil je dan kus ik zacht jouw volle lippen en je haar en in de rode glooiing van de kim zien we de nacht weer komen mijn…

Onder het bestuiven van de mooiste bloem vlecht jij jouw vingers in die van mij Ik zag je eerder gaan van kelk tot kelk jij vioolde met klanken balanceerde met je vleugels als een frivole vlinder op de rug van een jonge hinde maar bij mij vouwde jij je vleugels klein danste lichtzinnig op je beentjes rondom die van mij Wij paringdansten…

ik zie buien naderen mensen zich haasten in tegenwind het kind voelt de spanning praat honderduit maar voor haar is het regen over en uit niet voelbaar is samen moeders hand is zacht en genadig als de plu hen omsluit zij ontsnapt en springt met bravoure in de plassen haar lach breekt hun spanning voluit…

steek niet over blijf staan waar je bent misschien kom je zo aan de weet wie je bent en als iemand je vraagt vanwege de blindenstok kan ik helpen zeg dan nee dat je wacht op de hond die de weg verkent…

En dan plots zie ik je lopen eigenlijk zoals altijd, maar nu is het anders ik zie hoe mooi jij bent hoe jij jouw leven leeft met het mijne in je hart Hoe heb je mij door de tijd gedragen toen ik door doornen was omringd en ik met nagels aan het duister was vastgeklonken Nu ademen we samen in dezelfde liefdestunnel drinken uit elkanders…

In schoonheid stak Monique met kop en schouders bij Hendrik van de Hoef's vriendinnen uit. Ze werd z'n vlam. Hij zag 'r al als bruid en belde aan. Ze woonde bij d'r ouders. Toen hij wou stappen zei ze: 'Maar ik mag niet uitgaan van m'n moeder en m'n vader.' Toch werd de kennismaking almaar nader: de man bezocht Monique haast elke dag. Het…