het gras is groen de lucht is blauw ik kijk tegen de zon in en ik zie jou tranen bij de afwas het witte sop om de oren alles weer schoon en droog vanmiddag mezelf geschoren babi pangang bij het eten een dag om nooit meer te vergeten…

je hebt je kleiner gemaakt waardoor het leek dat ik kon groeien maar wel in onbalans de ruimte die jij gaf bleek ik te moeten delen met velen zo voelde dat omdat jij geen eigen plaats bezat ik weet je groter dan dat je zelf ooit hebt gedacht accepteer toch die talenten het zijn geschenken die je altijd al in je had…

Vaak sta ik voor je portret, leef me in eindelijk grens van waanzin overschreden kom je tot leven en reikt mij je hand trekt mij in je wereld, dwars door eeuwen Heden ontmoet het verleden, tijdsprong veroorzaakt een spagaat in m'n geest een elektrische storm waart door mij vloek zacht, 'n non naast me kijkt kwaad Hand in hand lopen we over…

kastelen zijn er nog genoeg kerken worden schaars kathedralen zijn alreeds tot monument verklaard mag ik jouw paleisje bouwen en wonen in het straatje van notaris burgemeester en pastoor omdat ik voel dat jij daar hoort maar in de tuin blijf ik de baas daar groeit geen jacuzzi de ontvangsten doe je elders maar hier bloeit natuur…

zag je vanmorgen in de sterren jij twinkelde een eerste lief maar uit het donkerte kwamen er meer van verre elk met een eigen teken gaven voeding aan ons heelal maakten alles ietsjes breder jij verdiepte toen ik de zon jou uit de eerste hand liet strelen met haar licht ga met mij mee jij bent mijn ster op zonnejacht en nooit…

Ik schil mijn verlangen snij het in reepjes geluk doe het in een houden van maak een salade van rozeblad met hartpijnpitten een dressing van zoete zwoelte kook de genegenheid gaar op gewonden orchideeolie met een saus kussen ik geef je mijn bestek jij eet van mijn liefdesbanket en ik serveer op mijn knieën het allerzoetste dessert…

een vogel vliegt gepaard klapwiekt haar schaduw naar de morgenzon ik volg van donker wit naar kleur en proef de ochtendgeur zij ontdekken de bekende stekken het avontuur dat leven heeft en hopelijk geeft…

Hoe lang blijft ingesnoerd verdriet hunkeren naar ontboezeming? Als zij gestrikt in illusie niet lijkt te bestaan. Deze farce is waar de buste regeert! Veters rijgen de plooien uit mijn waan.…

ben bij je in de zon waar de sering haar laatste kleuren zingt het geel van hazelaar naast blauwe regen de zomer tot een warm ontplooien dwingt weet met jou de kersenboom zij bloesemde in tal van jaren als een droom de eerste pitten vaak te zuur om door te slikken maar het verbod en stiekeme genot haar leven is gestopt…

weer tongen vurig alle talen de verhalen van verrijzenis jij bent nu thuis in het huis van vader zoon en geest jouw kruisdood loste onze erfzonde in jij bent waarlijk mens geweest…

je schoot in beeld mijn kogels hadden nog de oude glans van roodgekoperd jij was het wild waar ik op jaagde vertraagde want je was me veel te lief in aanslag kijk je om met ogen nooit bedrogen jij gaat naar vrijheid ik keer weer spoorslags om…

Je hebt je kans gehad, ik heb alles voor je gedaan. Ik ga je niet nóg eens vragen, je laat me tóch weer staan. Dát risico wil ik niet nemen, ik heb namelijk maar één hart. Dat kun je toch wel begrijpen? De vorige keer was je kil en hard! Je weet, ik wil geen ander, ik wil alleen maar jou! Maar mijn hart zal nu niet spreken…

soms breekt het even speelt ergens een orkest weer de verkeerde melodie zie ik jou denken wil je in alle woorden toch vertrouwen schenken jij bent mijn schilderij je oliede in tedere momenten ik acrylde in samenzijn gebruikten we dezelfde pigmenten maar jouw tonen waren zo subtiel omdat je wist waar ik voor viel een schilderij…

wij speelden heel spontaan in kleine vrije kring een vriendelijk gevaarlijk spel van vrolijkheid met lege glazen en kusjes op de mond maar later hebben jij en ik de kring de kring gelaten ieder ander speels gemeen buiten ons samenspel gezet speelden wij alleen zachtjes stelend van elkaar in lachend glasbezit…

ik strijk violen vooral de eerste heeft mijn klank blaas trompetten als het rietje aan mijn lippen hangt sla de pauken in finale en weer ga ik je halen voor een eindeloos applaus jij dirigeert al mijn muziek heb je ook hartstochtelijk lief…

het stukje zon maakte de sprong weer goed de overkant jouw hand de lach waar alles mee begon had de aanloop niet goed voorbereid slecht weer de tegenwind maakte de afzet zeer onzeker we oogden beiden bleker het stukje zon kwam in je ogen om mij een goede landing te beloven op de grond was er jouw warme lach toen ik weer…

ik ben niet vergeten te weten van jou het verlaten om niets dompelde mij in rouw je foto werd bleker mijn herinnering onzeker mijn liefde voelde weker gevangen in trouw alleen in onze brieven wreed van tederheid kwam ik je tegen als oprechte vrouw 1969.…

zong een lied van lang geleden toen gebeden nog ten hemel stegen en klokken boeren riepen van het land zij onder bomen rustten met eten uit de mand zij gaarden uit gods hand wat de seizoenen gaven spaarden in gezinsverband ik minnestreel dat leven in mijn lied het raderen gaat tegenkloks in opgefokt en doet zo zeer ik neurie…

weer bronst en huilt de klok zijn klank van verre morgens zij vielen voor het knielen nu stilstaan is te laat het brons dat zacht herdenken huilde laat morgen toch bevrijding luiden…

Bloed stroomt, een rivier, water valt door gehuil, Stromend in gefluister. Peuterend aan oude wonden, kleurt alles rood. Liefde is een vergeten droom, mijn hart is dood.…