wanneer nacht de smaak van donker heeft de maan vergeet te schijnen lijkt realiteit voor even te verdwijnen wordt wit tot zwart verpakt verdwijnt in een zo donker gat en zuigt je mee tot een verdrinken in een troosteloze zee laat je niet gaan klamp aan er is een baken dat jou richting wijst maar iedere godvergeten nacht…

ik tingeltangel dagelijks met stok op mijn triangel in eentonigheid geen klank die bij ons blijft de maat geeft al voortijdig eeuwigheid…

in de storm van jong breng ik je terug naar het meisje van weleer maak je geen zorgen blikkend in atlas van vroeger beginnen we weer op de eerste bladzijde die tijd wil ik omhelzen waarin ogen wentelden in liefdesvuur - in de onbestendigheid van verlangen over de randen van mijn handen tastend naar het geluk van toen…

Struinden elkaar in lome duinen strandden samen in heet zand Handen graasden in gewillig gras lippen zochten, vol begeer Gesloten ogen spellen liefde in staalblauw met zomerzon. “Ik wou, ik wou, ik wou!” ”Ja schat, en ik van jou! “Ook volgende keer… naar strand weer?”…

als hang steeds zwarter wordt het licht op uitzicht steeds meer gaat ontnemen reik ik in het donker toch een zachte hand want in het infrarood zie ik je warme kant daar waar ultraviolet ijskoud gedachten gaart kleur ik in lilapaars weer een bestaan laten we ontsnappen reële kleuren vatten en op het nieuwe doek zonder vroege verfspatten…

ik klaproosde van rood tot lichtend lila donkerde in paars schilder nu de vergezichten die zij wiegend volgen in de baan hiernaast blik in onbenul dat langs hen raast alweer te laat op de steeds volgende afspraak verwaaien in het gaan gezichten in oplichten weten dat de lente zo geen recht krijgt van bestaan…

Liefde een chemische reactie keuze voor het nageslacht kille klinische reactie wetenschappers bitterkers ‘mijn heerlijk zoet!’ vrijend, strelend jouw lange haren, schouders, armen, lichaam en na het vrijen…. langzaam, zacht bedaren met haar tevreden in mijn arm, vergeet ik zeer voldaan wetenschappers naam.…

mijn lieven is een werkwoord met en zonder zijn en te en het met is rente maar met al je werk voor de zo weer uitgegeven centen is het lieven met gesmoord…

samen hebben we een brug gebouwd waar prikkeldraad het groene land omzoomde in drie lagen hoog daar waar het water meanderde en stroomde kolkten in de wielen onze wildste dromen nooit hielden wij de voeten droog in staal van doorgaan en ervaren tuiden wij de hang aan grote opvoedingspilaren een nieuwe generatie lang mag ik met…

Wat ik zie bedacht ik gisteren met de blik op eindig wat ik denk is alles wat vandaag in tweeën splijt Wat ik voel geeft morgen ruimte in te jeugdige kaders wat ik wil blijft tussen verlangen en onredelijkheid Tot jij mij op afstand zwijgend van illusie scheidt…

Applaus voor mijn zus die haast elke dag haar schoonbroer in het ziekenhuis gaat bezoeken. Hij is zwaar gehandicapt, nauwelijks nog in staat om te spreken, maar zij gaat naar hem toe, vertelt hem iets, doet zijn was, zit daar en zorgt met tederheid en inzet dat het hem aan niets ontbreekt. Zonder grote beschouwingen over zin of onzin van…

liep op jouw muziek naar een andere wereld voelde in tonen meer dan het gewone ja jij bent mijn lief heb je bezongen je teksten besprongen was jouw hartendief maar wij wispeltuurden dat duurde vaak uren en dissonantten elkaar luister naar onze muziek en geniet want in melodie zijn we voor altijd een paar…

Kort was de droom ik sluimer nog dapper maar hij is bijna voorbij Ik ben zo loom toch maak je me wakker met een fikse por in m’n zij Er wordt niks gezegd we kijken steels naar elkaar liggen nog zij aan zij De band voelt nog hecht maar de spanning is daar waar je de zere vinger op legt…

heb je vingers gezien het leven in je handen lijnen rond je pols schreven hoe het leven je heeft veranderd streelde je gezicht vond verhaal in iedere groef en kuste de kleine rimpeltjes waarmee jij om liefde vroeg maar je lach geeft jeugd draagt warmte naar je ogen ja jij kunt als geen ander de tegenvallers aan en met wat speelse…

over het scheppen van de juiste afstand weggaan om te blijven, jezelf herkennen in wat is geweest en verlangen naar een beter onherkenbaar dubbelleven je met het andere gewone omringen getroffen worden door een détail mezelf en jou daarin tegenkomen me afvragen hoe wij zijn gegroeid…

ontmoet je steeds in transparant maar na het ochtendwit kleuren we elkaar in vleugels vieren we de teugels en fladderen we weg een gulle lach in samen nectar vinden vlinderen wij de ganse dag zo buiten gezeten op een bloem gaan we voor een lange zoen de nacht zal zacht de bladeren gaan sluiten…

hoe zou het zijn als wij woordenloos met elkaar konden spreken? we zouden weten waar te beginnen en tijd speelde geen rol we zouden elkaar raken in vergeten lagen in een ongekende ruimte we zouden elkaar treffen in een geluidloze aanraking zouden we elkaar ontmoeten hoe zou het zijn?…

mag ik de zon weer in rood voor je openen de regenboog van gisteren voorbij toen we samen balanceerden je uitgestrekte hand mijn nat gezicht in het volle licht toen we de avond toucheerden in opnieuw proberen mag ik jouw schuchter bloot in de ochtendzon weer openen…

daar waar aarde voeten voelde de tafel en stoelen een rustplaats tijdens de lunch bedoelden voelden handen onderdeks elkaar in vinden een knie de zijkant van het been met zachte streling een kneepje heel gemeen en dan die ogen ja zelfs de ober kon het nog niet geloven in zijn passeren werd het proberen een provoceren tot hoever…

heb gerust aan je voeten met je tenen gespeeld vrijheid gevoeld in ontvankelijk groeten plezier in humor beleefd maar ik ging voor je benen het eindeloos stel gelaarsd tot de schenen pas in het spel van leer en ontdoeken ontmoette ik eindelijk tenen en voeten…