ik ga niet voor de eeuwigheid maar wel voor dat ultiem gedicht in graffiti gespoten toch in je hart gegrift het mes gescherpt door onze passiedrift banden zijn verbroken een half leven komt dan vaak naar boven maar jij doet toch je eigen ding waardeer de kleur van bloed dat jij ooit hebt vergoten dat rood heeft jou de toekomst…

je danste in de wind mijn zonnekind plukte nachts de zon van verre sterren straalde als een heldere komeet in romantiek van verre maar jij ontplofte nooit wel was je heet kosmisch kan ik eeuwenlang jouw staart nog volgen in het spectrumbreed maar in de zonnewind herken ik je weer altijd als mijn eigen kind…

mag ik je sprookjesprins voor even zijn je bestijgen en met mijn sporen zachte voren rijten in je warme vlees nee ik ben geen beest maar jij galopt geweldig als ik in je flanken aangeef dat de wegen klaar zijn voor ons samen leven ik teugel niet je mond is vrij de andere dressuur komt niet van mij…

het is zomer het moment van leven alsmaar breder groeien bloemen ik zet jou naast me, tegen het zuiden zo vlak de sterren, oneindig in de nacht en alles in je tussen lucht en dromen dringt door rotsen, blijft open staan ik adem de glimlach van het zwijgen op deze of een volgende dag het is de wind, hoog en helder het is de…

ja ik schikte paperclipste je gedichten op gevoel maar jij niette het papier op de jouw geëigende manier je portfolio gaf zo een lustig beeld van frank en vrolijk leven maar alle dieptepunten bleven in mijn hart die gedichten heb ik nog niet weggegeven…

speel maar met je korte haartjes draag het lachen met je mee jij was strand in zomers warmte golfde bruinend in de branding van mijn zee morgens was nog zonnig blauw van korte duur met een ruimende noordooster kwam de winter snel en guur we hebben ons begraven in warme lagen wol proefden licht van korte dagen maar vrijden nachten…

dichten kan ik niet verwoorden, dat kan ik licht toch is wat u ziet een door mij gemaakt gedicht toveren dat kan niemand verbazen misschien toch blijkt magie relevant als wij elkaar zien…

heb je ogen gezien verlangen in je blik de eerste schrik om anderen en ook je eigen ik een levenlang verbergen want ook het rapen van de scherven was jouw deel waardering was er nooit zoveel ieder ging zijn gang maar met amok was jij altijd de zondebok lang was er geen besef ieder praatte eigen straten recht jij stond daar als kleine…

ik at schaduw toen jij zon en zee koos als ontbijt gegarneerd met stilte de lege stoelen kaatsten eenzaamheid parasolde lunch temidden van de zonverbrande lijven nam drankjes die de hitte en wat kou toch niet konden verdrijven donkerde jouw tafel met de zomerzotheid van je aangeschoten vrienden ik had het wel gehad eindigde…

In veelheid van verdriet traant zij zonder snikken mascara uit wimpers kleurt haar ogen zwart in tijdloos tranendal dreigt zij te verstikken in woorden in liefde treurt haar ogen hard…

Vanaf de eerste oogopslag bewerkte je de erogene zones van mijn brein dat jou als partner zag voor 't nageslacht en produktie stuurde van liefdesdrugs Verliefdheid maakte mij beter dan ik was ik deed dingen die in nooit durfde in m'n geest was er naast jou geen ruimte oude vrienden verruild voor 'n onbekende Ik zwierf onder van Gogh's sterrenhemel…

ik bied je vleugels aan om samen eens te vliegen schuif de wolken wat opzij om ook het blauw weer te genieten jij aardt teveel in klei die steeds meer aan je voeten zuigt kom met mij mee ga naar de zon en sla je vleugels weer eens uit…

mozart in het kille halogeen muzikale energie uit kv 622 juichend koestert het allegro zich in het diepste van ons samen zijn roept het voorname adagio in fluisterzachte weemoed momenten op van stromend geluk vervagend in stille verten deint het rondo in kristalschittering dansen wij in een warme blauwe nacht deze magie eindigt boven de…

je ogen zijn nu hard je houding fier je ooit zo zachte lijf is onbenaderbaar de gevolgen van de ruzie waren onberekenbaar gelaten wachtte ik op je vertrek van hier jaren waren wij geschapen voor elkaar harmonieus de liefde nam geen einde iedere dag was feest als een gedicht dat rijmde wij waren echt het mooiste paar ik regelde voor jou de…

iets kleins de roos wil ik je geven je bladerde in groen knopte op diverse tijden maar bloeide nooit voluit ik koester je met warme handen en voel dat jij ooit opengaat de kleur heb ik gezien nog voor het eindelijk ontplooien en weet jij bent de wereld waard…

liefde bedrijven is pogen blijvend te verblijven tegen warme lijven die gewillig aan elkander willen beklijven om op herhalende vluchtige dromen te drijven en als zacht schurende schijven de passie nog nog meer opdrijven…

de zee droomt het landschap het neerleggen op mij de rust, het keren de kleine verzen dwalen mag ik licht boven licht op blote voeten het zachte praten op en neer van volmaakte ogen het zuiden, jouw ziel teder het voelen de warme buik van duinen en gras de zon spoelt aan in ’t stijgende water zo onvertaalbaar heb ik je lief…

ik had een rode bal zij kleurde mijn heelal daagde uit tot spelen want stil liggen was vervelen moest rollen en ik hollen om bij haar te zijn zij was mijn fenomeen wij speelden en met haar was ik nooit meer alleen…

jij hebt stenen geraapt grote en veel kleine keien die zomaar op je pad verschijnen het patroon was je geleerd jij hebt het geprobeerd maar het klopte niet met hun en eigen lijnen je stapelde bouwde muren om je heen kon op het laatst geen kant meer heen brak en was alleen maar in de kleur wist jij jouw hart en ziel toch mee…

Het Zeeuwse paard staat diep gesokkeld in zijn land en maalt het malse gras tussen zijn brede kaken zijn dikbehaarde schoft schuurt tegen ‘t oude hek want voorjaarsvogels moeten nodig nesten maken. zwermende horzels dazen fel en ongemeen gemeen brutaal over de vacht van mijn trouwhartig ros zijn machtig paardenvel trekt samen, krimpt…