zag de onrust in je slag je wiekte traag op warme winden fladdert om de nieuwe stroming te hervinden die je lift vleugelt zacht geloken pauwenogen op een witte ondergrond de poten zwart al uitgestoken voordat je op de kroon van bloemen landt nectart gulzig lentes eerste vocht vouwt je vleugels als de wind weer aan je sjort en…

zag je staan al jong geknoest éénzijdig zijn de takken uitgelopen ze bogen voor de wind die heersend waakte over jonge loten je wortelde zo diep na winterslang te wachten loopt in eerste lente dan verrassend uit jouw prille groen heeft niets van doen met al die oude krachten zij volgt het licht in vrijheid door ontplooien sluit…

Je duizelt door de straten in de rook van een verdrongen vuur ... en ik zweef door de straten met een duizelend verlangen Morgen begrijpen wij de vlucht en kijken wij kroelend uit over de zee…

zag je uitdagen stoeide met handen die me zacht raakten voeten die dansten de cirkels waar we samen in sjansten kon niet ontsnappen jouw rumba en salsa wilde ik volgen tot in de wolken ja ik nam je mee niet om de passen weer te herhalen nee ik mocht jouw passie in liefde vertalen…

Ze liep naar het raam. Daar stond hij. Hij keek naar de zon. De lucht kleurde langzaam oranje. Ze ging naast hem staan. Hij merkte het niet. Tikte hem op de schouder. Hij keek om naar haar. Zij straalde van geluk omdat hij bestond.…

waar is het rood waarop ik ooit mijn koper blies de waar aanprees waarmee ik jou mijn jeugd aanbiedt groen uitgeslagen door te snel en veel willen behagen loslippig werden tonen nog donkert nu voor even de trombone de spirit is eruit mijn riet vibreert slechts kleurloos het geluid…

dag, zeg je nog nét de vingertoppen glijden langzaam weg elkaar nog even rakend handen vallen terug naar afstand je slaat de ogen neer toont breekbaarheid pijnlijk puur je lichaamshouding die vertelt wat ik niet dragen kan…

je rotst en brandingt veel te vroeg je koude lijf golft al de warme kusten zag het schuim waarin je overslagen rusten toen zij de hete stranden kusten met de afgelopen winterkou de onverlaat die nog een pootje baadt trekt zich snel weer terug de kilte is door tijdgebrek van lentes zon nog niet gevlucht…

vertel me hoe ik adem de wolken, de oorsprong het vrouw zijn, de zee zodat ik kan zien hoe liefde beweegt ik leef en sterf ben hier en daar korter, verder dan de kreet van een meeuw zeg jij, de duinen ik leg je neer dichter de vrijheid met jou om mij heen de wind, het waait vleugels vol jou je geeft me het trillen en maakt…

Boven het dal van tranen wil ik de regenboog zijn de dauw op jouw wimpers bij het eerste ochtendzicht op zwaar bevochten verdriet breng ik een straaltje licht ik wil hét antwoord zijn voor de lach op jouw gezicht ik wil de spiegel van je ziel zijn wanneer jouw ogen stralen de lijntjes om jouw mond tussen sproeten die verdwalen ik wil…

in donker van blikken licht ogenwit jouw passie op zonder woorden weten handen huid te raken vuur te maken uit wat smeult wist je warmte aan te jagen vlammen hebben ons gedragen door de hitte van de hel we kwamen in de hemel boven keken elkaar aan gingen samen spontaan blozen…

woorden werden draden in het web dat zich ontspon jij kruiste de basis waarmee ik alles toen begon kon de trekdraad niet voltooien zag je in de eerste ochtendzon samen sponnen we het warme nest en tastten zacht de nieuwe draden af die woorden in ons lang kontact hadden geweven weet dat liefde is gebleven…

onuitgesproken gedachten aan een toekomst samen als de zon die landschap maakt tot schilderij beantwoord door verzwegen waarheid van een lang vervlogen liefde als gesloten ogen van de ziel bedrogen in hun zoektocht naar geluk de perfecte utopie verworden tot een eenzaam samenzijn…

heb je handen zacht gepakt zag in het openen de lijnen het tijdelijk verdwijnen van levenslust heb ze liefdevol gekust ben op afstand bij je ook als we in herinnering weer samen vrijen in het beminnen van elkaar kroel ik teder door je korte haar kan ik nu bij je komen en niet enkel in mijn dromen om je lippen zacht te kussen…

ik voel me al lang geen stuk drijvend zwerfhout meer zwalpend in een verdelgende zee ik hoef me niet langer meer vast te klampen aan woorden als reddingsboei niet meer sinds jij er bent geruisloos bijna kwam je in mijn bestaan vormde de windstilte na jaren lang storm nu rest ons samen vaste grond en warme nabijheid…

Als ik geen rood meer vind kleur ik alle boemen groen, de struiken, het hele landschap wat ik schilder dus ook het onkruid en het grazige gras, wuivend in de wind. Waarin ik werkloos lig te wachten ontroerd, wanneer je later mijn gevoelspallet mag zien, beroerd door de tinten van je mond en de kleuren die daaruit stromen. Als daar geen…

ik sla mijn staf op rotsen die zich splitsen het water borrelt niet en naar de bronnen blijft het gissen ben geen mozes die de zee in tweeën deelt maar ken de plagen waarmee de mensheid zich verveelt ook geen profeet hoewel ze aan mijn woorden hangen ik raak alleen het diepste bange uniciteit zit enkel in je eigen geest…

we regelden afganisthan bliezen rotsen op egaliteit kreeg geen gelijk we moesten ons verschansen bunkerden een plaats de vijand bleek onzichtbaar maar paraat wij wilden vrede dragen ze lauwertakten onze komst maar hadden zo hun eigen vragen de opbouw is weer weggeschoten babylonisch in begrip samen is daar nooit genoten de stenen…

ik nam het water golfde je zacht toe je spatte schuim in overslag en gaf toen langzaam toe je liet je gaan en drijven op het zout van vele tranen we bleven samen toen vloed het eb liet staan hebben zon genoten zagen boten buitengaats in alle richtingen verdwijnen stuurloos voelde ik je helemaal de mijne…

Wegend elk woord gedachten vol gesproken blijft voor lang het glooiend licht branden het genot en twijfel van liefde die onbenoemd er altijd was, is en mag blijven zonder woorden meer is er niet te zeggen niet eens gezien, wel gevoeld brandende nachten mijn merel zingt ook morgen vroeg weer een wonder lied voor al die het begrijpen…