je ging voor even nee niet weg zag je open tas de knuffelbeer keek wat verbaasd alsof niet alles al geregeld was in nonchalante pas het hek piepte subtiel sloot de armzwaai pas later wist ik dat even levenslang kan zijn…

heb alles uit de kast gehaald de pronkstukken vooraan ze ogen overjarig maar waren in die tijd het beste wat ik had wat dozen snuisterijen gelabeld met herinnering aan feest vakantie en partijen overzie de delen van mijn leven het is niet alles wat ik heb kom kijk me aan neem mijn hart en ziel laten we samen verder gaan…

heb mijn leven lang de instrumenten bespeeld die mij zijn toegewezen van trommel tot trompet hobo en klarinet tevens dirigeer ik mijn orkest alleen de kunst van samenspelen op het podium van leven is mij niet gegeven mijn partituren werden niet gelezen omdat ik ze te egoïstisch had geschreven de eerst viool strijk ik al lang…

In de nacht woont stilte samen met sterren en maan. Op het ritme van slaap, met jouw armen om mij heen komen er dromen en zijn wij samen tot de nieuwe morgen.…

ach meisje van de foto, lachend voor de lens, ooit gedacht eens niet te lachen want zelfs in pijn verzonken, strijk je teder, je hartenzeer van je af spreek je zoete woorden, tot het avondduister, of prille bundels van de dag vaag je weg, met één veeg, je ranke handen, boze gedachten in de lucht en zal je eens in lompen gestoken…

Krakend ben ik gevallen, te vroeg, mijn stammen in de lente, een droom droeg mij weg op vlotten, op een bed van kale takken, waarop ik het avonduur op schreef langs steile oevers waarlangs ik dreef langs wolkenloze nachten, langs de schroom van liefde naar de droogten van de zomer. Zal ik mijn hout met mededogen, tot vuurvonken hakken,…

een zelfbewust gezicht de blonde haren uitgelicht door voorjaarszon een lach die lente straalt ondeugend in passeren haar lange benen veren in een galant onthaaste tred zij is wat komen gaat die kou en winter achterlaat al spelend met de zomer…

Ik heb gelezen dat Jezus en zijn geheime vrouw Maria Magdalena een dochter kregen, die Sarah heette en dat de zigeuners haar moeder nog steeds eren met gewijde diensten in Zuid-Frankrijk. Ik moet ook gaan. Geliefde, ik noemde jou niet voor niets Sarah, toen bij volle maan en tijdens sneeuwgezichten. Ik lag glunderend wakker, terwijl jij…

Je kijkt me aan met stralende ogen kom zeg je en wenkt me met je hand. Ik loop naar je toe want jouw lach en ogen verwarmen mijn hart. Ik pak je hand vast en leg in een stil vertrouwen mijn hand in de jouwe..…

ik zoek waarheid uit de sprookjes van vandaag in spelletjes van gisteren de stukjes leven van het afgelopen jaar waar is mijn testament het werk dat voort blijft leven als ik er niet meer ben heb ik wel iets te geven waardoor men mij nog kent of ben ik te lang van stof geweest zal niemand het doen opwaaien hooguit nog mijn…

donker haar in de vroege ochtendzon ik kus het terwijl het nog slaapt streel het terwijl je nog gaapt tot het glanst van genoegen…

ze bloeien allemaal maar de grootsten staan altijd vooraan prijzen zich met kleur en blad de hemel in wat achteraf in minder goede grond de kleinen saam gedromd wachtend op het licht een fletse gloed op het door strijd getekende gezicht een enkeling tracht op de kale rots te overleven bloemen hebben zij niet weg te geven…

Dromerig zie ik de kuiltjes in je wangen, de lach op je doorgroefd gezicht. Ik zie het vrolijke verlangen, om in eenvoud samen te zijn. Is het daarvoor dat ik zwicht? Door de glazen van mijn huis voel ik je kijken. Uit die warme, stevige handdruk maak ik op dat je kunt en wilt begrijpen. Ik voel de kracht van je arm rond mijn schouder…

heb de herfst van me afgegooid met storm de bladeren weggeblazen kaal en knoestig is wat blijft met trots draag ik het eerste ochtendrijp ga weer het spel met regen sneeuw en hagel aan de winter is nog niet gedaan maar als de lente lonkt schieten zo de nieuwe scheuten uit mijn oude stronk…

pluk de rozen één voor één door de roodheid hou je me dichter vol verlangen uitgekeken naar het moment dat je me versieren zou opgaand in de zoete geur spreekt mijn glimlach boekdelen het regent rozenblaadjes wat onze liefde bezegelt…

morgenvroeg dan wek ik jou bij het gloren bij het krieken morgenvroeg dan wek ik jou zonder kus zonder voelbare streling morgenvroeg dan wek ik jou ‘k kwinkeleer mee in het morgenkoor samen met de merels de winterkoninkjes de vinken en de zanglijster vroeger was er ook de nachtegaal die meer dan driehonderd liefdesliedjes kon zingen…

In elke vezel van mijn lichaam voel ik het verlangen, als een vogel de vleugels te spreiden met jou samen weg te vliegen. Vol vertrouwen leg ik alles in jouw handen om te gaan naar zon sterren en maan waar we elkander toebehoren. Zolang de eeuwigheid ons niet zal roepen zullen wij samen van het leven genieten elke nieuwe dag met vreugde…

jij hebt in je lach de stille kracht iets van verwachten het tikkeltje magie dat ondeugd heet en leeft in het mysterie vrouw benaderbaar in warme nachten je ogen raadselen het ongewisse een blijvend gissen naar het geheim van jou pas als het donker ons heeft toegedekt wordt het laatste puzzelstukje neergelegd…

Ik weet wel zeker, jouw ziel woont in je buik. Een hemel met engelenschare, bovengoddelijk geheim… In dit windstille uur knoop ik vleugels aan mijn hart, en stort mij onbesuisd in jouw duistere diepte. Innig adem jij voor mij een heldere midzomernacht……

Ik kniel voor je schoonheid voor het licht van je ogen voor de scherpte van je intellect voor de kracht van je woorden voor de warmte van je vlees voor het vloeien van je liefde voor het openen van je benen voor de tranen van je verlies voor het schokken van je lichaam voor de openheid van je geslacht voor de eigenzinnigheid van je geest…