als ik kon zou ik je stem uit de vijver vissen bemint op zachte snaren vol van klanken in vrouwenoren aan een stille blauwe hemel wil ik je toezingen jouw naam geeft poëzie aan ‘t leven dat laat mij geloven langs de dreven van flora en fauna van het seizoenbeeld, van adem in een stille ruimte en aan het kind in mijn ziel zal ik zeggen…

aan muren hangen bloed zweet en tranen ik wil ze weer wit de doeken waarop ik leven heb vormgegeven zijn nu te koop ze verhalen in lijnen en kleur mijn ziel en emoties met penseel en nieuwe pigmenten zal ik u op maagdelijk wit mijn toekomst vertellen…

daar waar wolken drijven over land waar gewassen groeien en vruchten bloeien daar leg ik mij neer ik wil niet meer…

hij dacht niet aan oeverloos water toen hij de zee zag verder dan dat dreef de chaos, het wrakhout druipend van taan en olie af en aan spraken vissen met open mond over volle netten zilte kaken, koraal en dronken land een windvlaag strijkt door zijn haar Caramba! Isabella even is daar het weten van dat, wat hij ooit heeft liefgehad…

mijn lief heeft ons een bed gespreid op glooiend zachte duizendschonen met de passie van zijn lippen in de dingen die hij sprak en de hartstocht in zijn ogen mij zachtjes naar mijzelf geleid ik werd weer vrouw en ook weer kind in het vuur van alle dingen het leven van voorbije dagen raakte verloren in de wind toen het maanlicht werd bezwangerd…

de wolk grijst van zwart naar wit in talloze nuances zeilt door de lucht terwijl een stormwind de rafels laat dansen regen daalt in tegenspoed en kleurt met zon een regenboog het oplichten is fel van kermis in de hel genieten de mensen wel…

Zo gewoon ben jij ben je daarom dan ook zo bijzonder misschien ik waak er voor dat ik dit bijzonder als vanzelfsprekend ga zien…

Ik zag je kijken Dacht dat jij me nooit zou zien staan Zoals liefde De manier waarop je nu naar me kijkt Je straalde zo Dacht dat jij me nooit zou zien Zoals liefde De manier waarop je nu straalt Je verraste me Met het contact dat je maakte Je zag me staan Je zag me zo Zoals liefde Wat ik nu voor je voel Ik gaf snel toe Aan de…

Vergis je niet in je vrienden niet iedereen die je kent is een vriend Velen zoeken je zwakke punten om er vervolgens zelf beter van te worden. Je zult er altijd slechter van worden. Ze zijn met velen Ik bied je slechts mijn hand Neem hem aan nu het nog kan…

heb je sluiers afgedaan met handen die schaduwen bezworen voor even niet opzij te gaan naakt kan niet bekoren je toont je huid die straalt van binnenuit verlaat de schemer en profiel lacht in het volle licht de tanden bloot je ogen schaduwen verlangen zachtjes rood…

Als iedere morgen straal je weer schijnend het licht op mijn paden stuurt de warmte langs heldere lucht of door wolkendek niet onopgemerkt je bent er als zekerheid warmtebron en leven die ook enkel van jouw kant liefde kan en wil geven. Zo ik jou zou ruilen, zon van mijn liefde, die schijnt deze dag, zal ook morgen een andere…

je zag me niet toen ik je aankeek je blik ving uit de verte van je land pas toen ik jou een hand gaf kwam je terug van het warme strand je lach was nog vol zee en groene palmen je stem zong vriend jij bent gebleven ondanks de heimwee naar je land iets tropisch in de koude zomerregen…

De regen valt Bevochtigd Maakt schoon Stof wordt vloeibaar Druppels worden stromen Zou er ooit een einde komen Aan deze liefde Soms stromend als regen En net als wolken blijft groeien Niet altijd een kans Om neer te vallen, en wordt alles door te wind geleegd Maar als het komt Dan is het mijn kans De stromen op te vangen, Te dragen,…

mijn liefde huisvest in jouw landschap je hoort mijn stem ik noem je naam er is een hand die streelt als vriend wil ik geluk met je delen hunkerend in het licht van leven…

Laat mij dageraad aan je voeten werpen en met licht beschijnen je pad mijn diensten wil ik aan je onderwerpen liefste zo ik jou altijd heb liefgehad bloemenkransen om je haren hangen jou kleden als schone vestaalse maagd benaderen met al mijn verlangen en liefde zo het jou alleen behaagt. Ach, de wereld is anders dan men wenst zag ik toch…

van god en alleman verlaten stond het huis weer in zichzelf te praten zij was vroegtijdig oud verzakt en buitenissig de tuin verwilderd grauw naast de schuur een rariteitenkabinet van wat bij afval was gezet een vage schim achter een vuil gordijn kon wel een bewoner zijn het janken van de hond dat bij schemering luguber klonk weerhield…

Elke dag, elke uren, elke minuten, elke seconde dat ik je mis. Ook verdween je elke dag uit mijn ogen. In de avond, kijk ik naar de zon die bijna onder gaat met al die mooie kleuren om je heen. Ik wouw dat je bij me was, dat we samen konden genieten van doe avond. Liefje ik mis je, kom snel weer terug bij mij.…

Als takken zwiepen, zoals wij eens liepen, een hand in mijn zak, de ander verstopt in die van jou, als wolken jagen langs de lucht, mijn stappen naast de jouwe in vogelvlucht, als auto’s razen over de weg, als fietsers proberen thuis te komen voor de bui losbarst, blijf ik me verwonderen over mijn hand in de jouwe geborgen…

met respect voor talent en vaardige vingers toch kies ik niet voor antiek craquelé van oude doeken houtsnijwerk en smederij van edele metalen het zegt me niets wil het echte leven om me heen een lach de warme blik handen die me strelen geen verstild gezicht of landschap uit verleden het eiken waaraan door generaties is gebeden…

Hij vertelde haar zijn leugen van de liefde en het werd waar toen hij het zei hij heeft haar gekozen aan het eind van de rij zij verlangde naar de woorden die hij zomaar verzon omdat niemand anders ze zo zeggen kon zij walsen samen door een doodlopende straat als het meisje en de duivel die haar leven laat hij heeft haar beloofd…