de leegte van een jaar legt stilte af in zwijgen warmte die genoten is vervliegt uit blote lijven ik schrijf omdat ik blijven wil woorden maken het verschil in draden met de werkelijkheid ze schrijven mijn realiteit mijn leven lost zich op in een reëel afwezig zijn een existeren op de rand balanceren boven het ravijn de tekst…

'mijn hart kon alle vlinders die ik erin voelde niet meer dragen en ik stortte hulpeloos neer, in de ban en zo in de war van jou en hulpeloos ook, een baksteen in een rode doos mijn hart, een hand met daarin een nog bloedende roos en wolken donker in mijn hoofd gedraaid en een zon die er vervaarlijk boven hing, pro- beerde ik…

als je je verstopt in bomen vind ik jou in het gezang van vogels roep en hoor ik je in de glimlach van het bos als je je verstopt in zee ga ik mee met de meeuwen volg ik de wind en vind jou in nat licht als je je verstopt in stilte zal ik je net zolang bezingen totdat jij je niet langer kan bedwingen om mee te zingen als je je verstopt…

we balanceren in gedachten zonder net het koord trilt lichte ritmes de einden zingen rond we zetten gedichten als gezichten op het net zonder stem en zonder ogen virtueel net echt we kussen woorden warmen zinnen als in bed we belijden liefde die zijn werkelijkheid heeft afgelegd ik ontmoet je in je geest het ijle spinrag van contacten…

Die avond nam zij mijn hart bij de vijver en lispelde libellen rakend een rivier bogen bomen eerbied streelde wind onze haren onze lijven wit en wild die avond nam zij mijn ziel bij de rivier begeerte van forellen aan oever van het water vlogen vreemde insecten.…

zo kan ik je toch niet aanraken? Behalve dan met mijn ogen en met mijn gedachten, misschien. Ik doe de deuren dicht. En zal de ramen sluiten. En schrijf in stilte dit gedicht. Ik maan de hond aan je voeten niet te hijgen. En gebaar geruisloos de kinders buiten dat zij geen speelgeluid meer mogen maken. Ik bid de kerk nu de klok te laten…

de hoekigheid verbaast me steeds het blauwzwarte basalt scherpe kanten krassen wonden in mijn hand ik sjouw dat brok waardoor mijn leven stokt steeds met me mee nooit ben ik vrij er zit een steen in mij heb getracht zijn hoekigheden te verzachten weerbarstigheid raak ik niet kwijt de natuur geeft het figuur tijd zorgt dat de vorm…

jij danst over lijnen met een pirouette krul jij de liefde om mijn oor ligt te hoog luisterend in regels van wit zoek jij daarin mijn liefde mijn variatie staat dichterbij dan alle vorige misschien is later gister al begonnen, en zet dat jouw in mijn beloftes van verleden tijd…

Stijlvol sta je onder de spot te stralen in het mannenpak laat jij het voor niemand afweten weet jij het best er uit te pakken Terugspiegelend kijkt jouw spiegelbeeld de concurrentie even kort maar gespierd naar de buitendeur van het pashok!…

Onder een bedje van klaprozen dekken wij onze dromen toe. Nachtschaapjes koesteren zich tussen onze tijdloze gedachten. De maan schetst een halve glimlach, sterren schieten wensen door de hemel. We omarmen de zon in ons hart en groeien onvoorwaardelijk naar elkaar.…

heb mijn woorden op je altaar gelegd kaarsen aangestoken in het bewierroken van zinnen mijn gedachten aan jou gezegd zacht kringelen de strofen in de grijze mist van ons gedicht naar boven langs muren en pilaren van gebed pijn en verdriet openbaart zich dan de pure poëzie…

Niets is er over Geen vonk geen lonk Het strakke is niet meer De gratie is niet van weleer Rondingen hebben haar verlaten Wat eens prangde hangt nu neder De mond is pijnlijk omringd met kloven Doch heeft het mijn liefde voor haar Nimmer kunnen doven…

Samen wandelen we Over dit lege canvas En behandelen we Alle uitzichten Waar schoonheid schuilt Je horizon mijn blik Mijn uitzicht jouw ogen De blik die je me geeft Als je me aankijkt en weeft Met woorden die klinken Alsof ik ze ken Toeval bestaat weer Ik geniet, verdwaal En meer, de pret In je ogen het palet…

Leg mijn woorden voor je voeten lees hier, ze vragen hoe ik ooit zou moeten, zonder jou Neem mijn zinnen in je zachte handen hoor ze van verliefdheid vertederd zingen, alle dagen, alle streken in de wind Vlecht mijn letters in je haar en draag ze mee over verre horizonnen Neem mijn zwijgen en hoor me aan: Ik hou enkel maar van…

Zijn manier van de aanraking waar zijn handen contact kregen met mijn fluwelen vingers ontstak het vuurwerk in mijn hart, de uitnodiging van de lippen die bewogen sensueel terwijl hij zweeg terwijl een gevoel van geluk mij overviel vol ongeduld stond op uitkijkt te wachten, werden de beelden, oog doorgrondbaar in een kort film afgespeeld…

Wie had ooit gedacht dat ze op haar levensavond ze was al in een verzorgingshuis dat zij nog eens zou verzuchten die rot rollater ik kan niet eens naar hem toe rennen ze vond immers nog een extra grote liefde al was ze dan ook al tachtig en hij er ver over heen wie denkt dat zoiets niet op waarheid zal berusten moet maar eens…

zag de ogen samensmelten in een blik die aansprak mij te helpen alle kleuren zijn geweest het was hun geest die overbrugde wat onneembaar leek dimensies gaf aan wat begraven lag geen leven had gekend bij geboorte al was dood gewenst kleedde schaduw aan met opgestane licht bracht zicht op dagelijks bestaan ik ben herrezen om…

Dat onverdiende geschenk waar je voor knokken moet soms zo moeizaam investeren zonder voelbare opbrengst. Maar gedreven door die sterke lieve kracht ben je bereid een kloof te overbruggen groter dan jezelf. Daar aan de overkant weet je dat loslaten de hoogste vorm van liefde is omdat jij die kunst verstaat krijgen anderen die je lief…

Glimlachend trekt mij een warmtebron door mijn lijf ik zie je verlegen staan alwetend maar toch bang. Je ogen durven amper mij aan te kijken maar mij voelen kost geen moeite. Angstig staar je in luwte -maar je wilt het wel- omdat gevoel nu langzaam keert in je hart tot op het bot.…

er was geen buiten meer het land gekocht verpacht geclaimd tot eigendom gejat door wie de meeste macht en centen had het prikkeldraad de stoep en straat snelweg en rivieren je moet betalen aan de staat of aan tal van die inhalige aasgieren waar is het land gebleven wat hebben wij de kinderen te geven geen buiten meer want ieder…