jij wilde dat ik galoppeerde de ogen wild en staart gestrekt de zomer tegemoet heb je in een late lente ooit ontmoet we graasden van het malse gras wist niet dat jij een voorkeur voor paardenbloemen had ik schurkte in mijn stal de onrust weg naar morgen wilde met je draven weg van alle zorgen in het stille groen wat aandacht…

Alles gaat voorbij maar niets verloren zoals jouw vaste reactie op mijn zeggen ik hou van jou dankjewel antwoordde jij en nog steeds laat ik mij overglanzen door jouw dankjewel.…

je zomert nog in blonde lok tussen donkere haren die levens vergaarden vingers tikken wespen weg uit een blijde lach en alledag waarin je alles gaf stappen zijn wat traag de rug niet helemaal gaaf maar in je geest is nog geen spoortje herfst geweest zomer door in blonde lokken vergeet het donker van de klokken in een nieuw begin…

als was ik dood voor jou.. enkel en alleen gebleven maar soms ontmoet je mij bemoedigend, in je dromen verlangende dagen tot eeuwigheid geregen zo dikwijls betast de onbeslapen kant van ’t bed als was ik dood voor jou.. maar als ik terug zal keren door zilt en zon geloogd dan rust ik zacht in jouw hart en armen alsof het leven…

Zoals niemand en niets, nergens en nooit. Zoals dit. Zoals jij en ik, ergens en ooit.…

ging langs hagen de kraag weer op stilzwijgend zwart herinnering betrad de paden waar zijn steen in ruste lag voelde hoe hij woelde in de donkere grond wist dat hij zijn rust nog steeds niet vond de bloemen uit mijn hart zijn nu voor samen en nooit meer apart…

nee niks met glas zag je pas toen je gebroken was mocht je kleuren tellen in het opgaan van de zon zag de kleine diamant een schittering in het ochtendgloren je facet nog steeds in nieuw bekoren mag ik nu eindelijk je setting zijn…

Zoals een steen, te lang getooid met diepgroen mos, ineens verschoof in wind en weer, zo brak mijn trots bij 't zien van jouw gezicht in die ene stille, maangegoten nacht. Somberzwart lost op in wit. En waar 't onverwacht geluk opnieuw ontkiemt in het langvergeten, wervelend samenzijn, de herwonnen levenskracht tenslotte teder samensmelt…

Hoe jij met zorg tomatenplanten schoort, hen aan spiralen opbindt en hen leidt, hoe jij je niet aan wind of regen stoort, maar onverstoorbaar al je vrije tijd aan venkel, spruitjes en courgetten wijdt omdat er in een moestuin groente hoort, hoe jij het onkruid energiek bestrijdt, zo wied jij in het hart dat jou bekoort. Je wacht niet op…

jij spiegelde in glas wist later pas hoe mooi je was toen je uit de schaduw van verleden bent getreden op achtergrond was ik er al jij scherfde nog in glas bloeit nu kristal in teder raken kunnen wij de hoogste tonen maken jij bent mijn griet jouw zuiverheid in weer ontwaken heb ik met jou zo warm en godvergeten lief…

Bijna niemand heeft ze alsof gestolen smaragden het licht weerkaatsen na gedolven uit keiharde rotsen ons in vervoering brengen en meetrekken in zee…

je witte stralend je lach maar in je scherpe tanden zag ik mijn graf je slangde met een tong die glinsterde en slank gevorkt een dubbele waarheid gaf koud was je reptielenbloed de warmte die ik heb gegeven is nooit vergoed nog heb je niet gebeten maar in samen weten zijn mijn dagen al geteld…

Abélard geboren in 1079, priester zevenendertig jaar oud onderwijst vijftien jarige Eloïse in Parijs Onsterfelijk verliefd trouwen ze in ’t geheim en leven gescheiden beide in 'n abdij als abt en abdis Ze schrijft dat ze altijd aan hem denkt, naar hem verlangt, haar lichaam en ziel eeuwig de zijne is Hij sterft in 1142, begraven…

ik wil de poppenkast verlaten van hout weer mensen maken heb gespeeld met kleuren en patronen alleen de handjes zijn misschien te klonen jouw ogen spraken in de taal die mijn vingers ook hebben bewogen jij was er altijd helemaal wat rest zijn de decors in achtergrond zoveel gordijnen waar ik je vaak verlaten vond kom maar…

ik moet niet niet meer dromen je gewoon laten komen handen raken je lippen laten smaken in samenzijn vergeten wat we al een leven weten weg met die pijn met herfstbloemen kan ik je niet boeien onze oogst zal zelfstandig bloeien nog winteren we samen maar de lentebollen zijn geplant in hun ontluiken vraag ik jou de hand…

als grauwe sluiers hingen buien in beider ogen getekend door het onvermogen een nieuwe lente af te dwingen de dingen zijn zoals ze zijn geworden wij namen horden maar niet meer het zeer ging overwegen om ons verlegen gloeit de vlam na in deze woordenregen op afstand is hij klein in herinnering een grote zegen…

soms druppelt glas in kleuren naar beneden geven scherven geen houvast de spiegel die je was is een beeld van lang geleden jij kleurde later pas wij zijn nooit gaan verhalen om te rapen en te lijmen wat niet was kijk in het glas spiegel maar het beeld dat eindelijk bij je past we dragen samen toch die jas…

Jij hebt mijn diepte vaak verloren in het zadel geholpen dravend in vergeten maar de zon sprong op een eiland had een maangesprek en scheen onze rug een zomer we ademden sprakeloos gaven ons over aan vakantie een zomer lang, verlegen liep ik naar de afgrond jij zei, het spijt me niet ik sprong in droom der dalen jij bent mijn…

ken het zweet de lange riemen het bakkeleien in de galeien de striemen als je minder deed altijd onderdeks als slaven aan de ketting weggezet roeien op bevel zij sloegen mij hun ritme wel ben gegaan heb de oorlogsvlag gehesen in het want waar wij nooit mochten wezen de messen blikkerden alom gesprongen naar de vrijheid toe…

Als raamlicht dartelt door de glazen kralen, dan speelt een beeld van jou in elk facet. Om jou uit het verleden op te halen, bekijk ik steeds dit kleurrijke palet. Geen diamant, hoe fel hij ook mag stralen, waar één moment van ons is ingebed. Alleen dit snoer kan over jou verhalen en elke tint komt voor in jouw portret dat traag verbleekt…