ik sla mijn staf op rotsen die zich splitsen het water borrelt niet en naar de bronnen blijft het gissen ben geen mozes die de zee in tweeën deelt maar ken de plagen waarmee de mensheid zich verveelt ook geen profeet hoewel ze aan mijn woorden hangen ik raak alleen het diepste bange uniciteit zit enkel in je eigen geest…

we regelden afganisthan bliezen rotsen op egaliteit kreeg geen gelijk we moesten ons verschansen bunkerden een plaats de vijand bleek onzichtbaar maar paraat wij wilden vrede dragen ze lauwertakten onze komst maar hadden zo hun eigen vragen de opbouw is weer weggeschoten babylonisch in begrip samen is daar nooit genoten de stenen…

ik nam het water golfde je zacht toe je spatte schuim in overslag en gaf toen langzaam toe je liet je gaan en drijven op het zout van vele tranen we bleven samen toen vloed het eb liet staan hebben zon genoten zagen boten buitengaats in alle richtingen verdwijnen stuurloos voelde ik je helemaal de mijne…

Wegend elk woord gedachten vol gesproken blijft voor lang het glooiend licht branden het genot en twijfel van liefde die onbenoemd er altijd was, is en mag blijven zonder woorden meer is er niet te zeggen niet eens gezien, wel gevoeld brandende nachten mijn merel zingt ook morgen vroeg weer een wonder lied voor al die het begrijpen…

weer prismaat zonlicht al mijn woorden kleurt chromatisch iedere zin en ik ik schilder ga daar altijd dwarser tegen in wil op doek jouw warmte in penselenstreken schaduw ik je zwakke kant maar het verkeerde licht trekt alles uit verband zet nachts de daglamp aan werk met het mooist pigment het ochtendlicht maakt alles grijs…

Steevast sta ik seconden te tellen als taal struikelt over z'n zin bungelt huichelt verder knikt Telkens vallen falende stralen middels spraak als hinderlijke steken in de stilte; de ketsende klanken kloppen steeds weer aan het oude zeer van zwak glas en jonge ogen Maar het ligt ook aan mij, leg de dolk naast me neer, ik kijk…

Wegend elk woord gedachten vol gesproken blijft voor lang het glooiend licht branden het genot en twijfel van liefde die onbenoemd er altijd was, is en mag blijven zonder woorden meer is er niet te zeggen niet eens gezien, wel gevoeld brandende nachten mijn merel zingt ook morgen vroeg weer een wonder lied voor al die…

De zon kust je huid bronzig bruin je vraagt en mijn handen smeren een beschermende factor nek schouders armen vingers en stilletjes langs jouw gevoelige kant licht nonchalant raak ik je borst zacht geluid klinkt tergend langzaam draai je glimmend onweerstaanbaar mooi je vraagt maar mijn mond zoekt jouw lippen.…

je geelt de duinen weer ik zoek de bloemen die je raakten op de foto's die we maakten van ons paradijs ik loop de route na waar jij in diepe dalen het konijnbewegen feilloos achterhaalde mij het jonge leven wees in de warmte waar wij dwaalden gaf geel de richting aan maar niemand weet waarom wij draalden op de plaats die liefde…

blaas mijn lief in de oren van de wind waar de toon van je zuchtende adem binnenschrijdt en zijn verwachting vindt in een meeslepend zuigend decorum ik zal met je zweven op dromerige stromen het zijn de verweven sliertige draden die ons dragen en immer nader komen nimmer zal één ons met donkerte beladen al zijn het stormen of…

je mistte vandaag ook morgen ben je zwaarbewolkt jouw lagedrukgebied kent nog geen zon en lente heeft respijt ik voel je handen koud op zoek naar licht maar in de somberte nog ongericht op zoek naar zekerheid slank je de vingers lang met warme gretigheid ik zal wolken breken je alle mist laten vergeten alleen de zon is onze zekerheid…

de octopus tentakelt jou en zuigt zijn noppen vast spuit inkt op maagdelijk papier vlekkend op a-vier je zinkt in troebel water waar stilte schreeuwt om later het zicht is woorden kwijt als angst met morgen strijdt kom zwem met mij de warme golfstroom de octopus is slechts een tijdelijke droom…

jij wilde nooit een opa worden ik ben nog niet maar weet al wat ik missen zal je knie de zachte hand van je als alles drukker werd gewoon je geur de woorden die je sprak in eigen sprookjes die je gaf de tussenons geheimen als ik de grote mensen niet begreep en er geen aandacht voor me overbleef ik ben nog niet maar heb mijn…

ik zoek stilte kathedraal koelte en de rust van eeuwen ik vond ze daar gesokkeld en verheven tot heiligheid zag hart en ogen hun leven hebben zij tussen mens en dier bewogen maar eenmaal boven restte pas het echt geloven hoor de litanieën mensen op de knieën ik bid en zie de wierook kringelen in het onnavolgbaar zacht devote…

je hebt mijn bodem doorgrond vond zand zee en duinen een plaats om ongestoord te struinen langs de lijnen eb en vloed het weidse uitzicht deed je goed gaf ons de moed de plek om van elkaar te houden liet je drijven in de zee ontdaan van alle zorgen zo werd vandaag weer ongemerkt morgen nam je mee in vele vergezichten maar pas…

we wisten je verlaten alleen gezicht heb je gelaten op het linnenwit bergden calvarié donkerden de wolken je riep drie keer de vader aan toen was het goed een lans vergoot het water en wat bloed vrouwen legden af wat jij gegeven hebt rolden zware stenen voor het graf waar uit jij weer bent opgestaan op paasmorgen kerken mensen…

Op het laatst van zoveel mooie dagen vraag ik haar kijkend aan. Hoeveel vragen voor zovéél en ook weinig tijd is er nog te gaan. Liefde laat niet los blijft komen en in golven gaan. Maar de woorden die dat moeten dragen worden langzaam trager. Praten gaat minder snel en je bent vaker wat stil en moe. Gedachten, hardop dromen voegen…

was één in paradijs maar evaat adam abelt kaïn na de zondeval mozest mensens stenen tafelen tot gerechtigheid judast in gethsemanie na drie keer hanenkraaien liep je met apostelen de staties mee om te verraden bent dualist in vrijheid en gebondenheid beauvoirt sartre tot ontspannenheid jij de goede moordenaar alleen zijn…

vanmorgen, heel vroeg, viel de lente duizelingwekkend in mijn tuin de zon was al warm en plantte lichtzaadjes in het gras die speels tot aan mijn navel kropen ook op de bomen, het raam, het verste geluid en op jouw schouders, je hals, je buik ik glimlachte toen je vroeg of ik zo wilde blijven liggen gewichtsloos uit jouw adem…

mag ik af en toe de werkelijkheid nog even dromen in je komen net als toen je was zo pril en lentegroen niet ongerept maar bloeide voor het eerst de kleuren die je wilde geurde paradijs met de adam die jou gaf wat je een levenlang al had verwacht…