kniediep in drijfzand haak ik naar de steiger van jouw enkel je verdunt het helend zaad van venkel in water blus de schilfers op mijn lip zalf de kloven in mijn strot stip mijn fouten met vetrood aan de dennenhouten mast van ons zeilschip splijt door de schicht, het twistziek tumult een ontlading die wortelt in wervels van lood de jichtknobbel…

Heb ik je ooit verteld over de oeverzwaluw die koketterend scheerde langs flanken van de wind waarop ik wankelend balanceerde en met gesloten ogen ver voorbij verlangen greep om net als de zwaluw terug te keren naar het vertrouwde nest…

we gaan elkaar ontmoeten vreemden in een nieuw gedicht schermen maken deze afspraak ze beloven ons een nieuw gezicht ogen zullen zielen raken lichamen elkaar verstaan het schuchtere verlegen zijn zal ons ontroeren in ooit samengaan jij zult mij gaan bekijken met een lach op je gezicht je stem zal mij met woorden prijzen jij weet waarvoor…

jouw choreografie verdraagt enkel geluk jij bouwt geen décors maar plaatst spelers en laat de liefde los met een jawoord en gebaar geven ze hun leven aan elkaar tussen rode rozen ligt hun oogst wat slaperig te blozen Nu rest het feest een nieuwer huis met kamers vol vertrouwen nog zijn ze ruim en licht zo makkelijk te onderhouden…

we hebben nu ons eigen bos en paddenstoelen samen jij rood en overal gespikkeld wit en ik wat bruin met eekhoorngeel we lenten ondergronds zomeren in bovenkomen herfsten vochtig onze dromen we kleuren samen jij de dame ik de heer of andersom een enkele keer dat heksen dansen in een kring ze sluiten ons met maanlicht…

Geef het maar toe: onze wereld is allengs scheefgezakt in tijd. Bij onze brillen hapert alles en oud vel rukt op, daar ergens onder onze kin Mijn god, wat maakt het uit. Onzegbaar mooi blijven de dakkapellen van je ogen. Ook hoor ik na zoveel jaar van de liefde boventonen. En altijd ligt onuitsprekelijk gevlijd jouw lichaam in…

ik zag mezelf even niet in dat wat ik met eigen handen maakte hoopte dat het jou zou raken wist van het verschil in smaken ik pretendeer geen kunst gewoon wat warme kleuren die ik jouw witte muren gun…

sirenes janken witte jassen hollen gele koffers met blauw licht ogen dwingen mensen kijken slikken stikkend in een laatste adem benauwder geel dan blauw een kou die nijpend wordt rust bloedt bindend echo’s doven stilt het licht een lege straat keert grijze kar zwart afgevlagd er is weer haast zij weten hoe de laatste…

je lach parelt plezier maar je ogen donkeren de zachte glans van de ketting die een levenlang je hals al siert je oesterde was bang dat wie de parel oogstte geen garantie voor een mooie toekomst samen kon beloven je koestert nog de kleur maar weet dat ooit zal blijken jouw sieraad kent geen andere vergelijken…

of laat pijn de nieuwe grenzen trekken in je leven lijm je scherven met de barsten van een ander z'n geluk zijn je tranen nog te vers om al verdriet te zijn kom maar en durf verder dan de eerste deur geef ook als er bijna niemand liefde in je ogen ziet kom want pijn zal leven zijn scherven zullen barsten tranen worden…

I Hoe treurig blijkt een liefde als het plots ontvalt aan twee geliefden die elkaar zijn voorbestemd, wanneer het lot voltrekt en wreed de kaken klemt, waarmee het elke kans tot nietig klein versmalt? Hoe treurig blijkt het leven door de dood geremd, die woest om elke ademteug de vuisten balt, en van de hoogste toppen in de diepten valt,…

tulpen hangen druppels aan Kleuren zon voorbij de regen vangen blikken op fluisteren stemmen die tot nu toe zijn verzwegen de lach zit in het hart dat open gaat na rustloos groeien lentelicht ontluikt de bloem in warme ogen zal zij zomer bloeien…

bestelen de armen verkrachten het recht hun galmende woorden klinken net echt kaatsen in valsheid de eerlijkheid dol schreeuwen van vrede maar hun echo’s zijn hol eisen het volgen preken verraad vertellen hoe heden in toekomst vergaat draaien de waarheid welsprekend een loer leuren met zonden in een genadig rumoer stralen schijnheilig…

voel hoe ik je vasthoud als woorden op huid niets is een schaduw onder het zandglas van spijt ik geef je mijn ritme nog liever dan lief als een lichtgolf van vogels door het nachtelijke tij en ik adem jouw schoot in kleuren van méér mag ik jou geven het windwarme leven als zee en als vrouw volkomen in jou…

de laatste bladeren gaan langs mijn hand nog kleuren ze naar zon maar draai ze maar eens om in donkere schaduwlijnen draagt herfst al haar vorst en knisperen op de stoep de kleine ijskristallen morgenvroeg in klaarheid is de boom geschoond en zijn de takken rijkelijk beloond met knoppen nog in ruste pas als de winterkou zijn laatste…

Mijn hand zal u en allen van uw soort intens en zacht noch teder strelend raken. Ik zweer dan ook de goden bij mijn woord tot onze dag de liefdesdaad te staken. Mijn hart hangt kwetsbaar aan uw gouden koord. Ik zal de eed met heel mijn ziel bewaken. Nu is de liefde door een slang vermoord en heb ik een belofte moeten maken. Ik smeek de…

bellefleur en geur de mooiste vruchten uit de boomgaard van ons leven ze stonden daar hun hart te geven als cadeau hun oogjes op ontvluchten je glimlacht en ik hoor je zuchten we ruzieden en zijn toch bij elkaar gebleven hebben samen steeds een veilig web geweven we bleven doof voor allerlei geruchten ik voel liefde die ook fouten ziet…

ik zag je dralen en verdwalen in de winkelruit je hakte hoger in weerkaatsing van het glas naast de laarzen en de prijs zag je mijn glimlach later pas het leer was zacht paste naadloos aan je voet de rits wat stroef in eerst gebruiken natuurlijk liet je mij de kwaliteitsverschillen ruiken ze zaten als gegoten je kon er goed op…

Ik schrijf mijn vingers blauw de kilometers die ik verdwijn als dood afleg op reis naar jou. Zeeuwse eilanden heb ik gedroomd Terneuzen grijs zien worden Dow Chemical tot aan de horizon. Je kwam naar mij toe en samen zoenden we november door bossen die van kleur verschoten. Als een ridder staalde ik mezelf gepantserde vleugels bad ik…

Als een vogel zonder vleugels Die loopt en kijkt, naar boven Naar het boven, waar hij hoort Zonder vleugels is moeilijk geloven In een bestaan. Het gaat voort Zij heeft mij in haar teugels Haar liefde maakt mij zo klein Kleiner dan haar leven. Groot gevoel Dwingt mij tot haar doel Niets mooier haar geliefde te zijn Nu wij zijn als elkaars…