een nieuw jaar nadert terwijl het oude nog steeds uitgebreid vergadert heb jij je targets ook gehaald de bonus weer vergaard ik zeg niks totdat je opent kom maar mijn schat ik heb de rekeningen al geteld je presteerde als geen ander maar tussen ons is er wel wat veranderd je ging gewoon je eigen weg je had het al gezegd…

het is nooit stil er is er altijd iets dat zich wil laten horen wil laten weten dat het geboren is stilte is gemis schraap een gat in het spinrag van de nacht verbaas het duister met geluiden fluistert kom erbij we willen jou omdat jij ons kunt laten weten dat we leven het spiegelt in mijn ogen paradeert in mijn zicht wil mijn…

woordeloos in open ogen drink ik de ruimte tussen elke stilte die je laat nazinderen als een droomvlucht op mijn wang blij en droef bonkt mijn hart van verlangen om zon-gevlinderd te grijpen naar het blauwe licht van ademloos wachten je handen raken zacht mijn roerloos denken verborgen in de troost van je streellichte lach zo…

in de verte klinkt muziek attracties spreken met veel stemmen er ligt een gouden glans op het publiek in alle ogen blinkt plezier er is geen tijd meer voor verveling je lacht en koopt gewoon vertier het fluit en toetert om je heen je ziet de mensen dansen kijkt hoe meisjes sjansen voor een blik alleen je botst de auto en vooral een…

loop met mij de weg van hier naar daar en daar en naar waar? laten we zoeken en nog meer vinden ontdekken en ervaren wat ons mag binden hardop zwijgen wij horen slechts onszelf wervelend schiet alles door lijf,door merg en been van hoofd tot buik tot teen als binnen een galmend gewelf dat het onzegbare weerkaatst jij door mij,…

het botte mes snijdt zo gruwelijk diep dat het bot wordt geraakt. ben ik dan een zot zo vol van lijfelijk genot of door en door rot een droom je kent ze wel of niet: verhaal halen op je lief zonder te bezeren en ruimte geven aan je jaloers ongerief…

ik had het heet zag beesten springen van een andere planeet ze zongen ook het vreemde aan die sprongen was het hebben van een poot ook het omhoog dat springen eigen is heb ik gemist ze zullen dronken zijn geweest had te maken met een feest ik ben er zeker niet geweest ik had het heet bluste dat met bier smeulde na in…

zal ik je stem nog horen dag na dag in de lichte trilling van je fluisteren het dragen van mijn mond want nog nooit heb je mijn lippen gekust zoals de wind in het zachte spelen met vleugjes rozen zal je me nog warmen uur na uur in het teder wiegen van je voelen het strelen van mijn ogen want nog nooit heb ik jouw glimlach gekust…

je schilderde al op papier een kleurtje hier daar een schaduw voor accenten in letters kleurde je momenten de warme vormen van je hart illustreerde je vaak heel apart soms was er geel van woede het rode streepje van je haat dat paars werd in je ogenkwaad overging in groen en blauw van luchten het zuchten en dan een…

dwaalde in gezichten ogen die me misten zag strakke monden die woorden sisten omdat ze alles wisten een hand die streelde ik vond de aandacht fijn zij had dat in de gaten wilde me verlaten alleen kon ik niet zijn ik zag haar vlinder in een gouden vlucht de walging is gebleven ik poetste vuil en rook de rotte lucht…

ik was verward, de wijzers van de klok vertraagden, waren niet vooruit te branden ze stonden stil en ik stond voor het blok toen niemand acht sloeg op mijn offerande ik wilde vuur ontsteken met m'n stok geen vonk sprong over, elke poging strandde tot onverwachts het rookgordijn optrok en ik, uit as herrezen, me vermande je overbrugde afstand…

ik zie blokkendozen om me heen het grijs beton is hier en daar nog afgedekt met rood en gele steen het groen is kunst geplant op zand en aarde van het godvergeten puin dat doo de nieuwe generaties is vermalen om weer tuin te zijn waar is mijn hoekje in de zon waar planten groeien die niets weten en door mensen en commercie…

de klok slaat zonde draait de waarheid dol wie heeft haar opgewonden maakt de hel zo vol heiligen verpozen zich in het licht van glas in lood ze staan al jaren op pilaren betreuren eeuwenlang hun dood zondaars kennen geen genade woekeren dicht bij de grond zij belijden steels en schuchter onschuld met de mond ze hebben lak aan…

kleine dingen wondertjes op zicht ik keek zag ze gebeuren ben toen voor jou gezwicht blikken raakten openlijk en bloot haren glansden je mond wat groot een lieve lach die warmte bracht woorden waren luchtig je ademde wat snel de vingers van je handen speelden zacht hun spel toen al besefte ik dat je me had ik zag…

ik wist je in de trein je hart op het perron je zou om elf uur komen de grote hal hing vol met warme dromen ik had een roos zoals er vele bloeiden in handen die naar een ontmoeten groeiden jouw lach ontspande alles wat ik had de trein te laat mobiel op half zeven die was thuis gebleven maar in de mensenbrij klopte je hart en…

alleen achter een bureau het scherm is de enige kleur in deze grijsheid van regen en vitrage thee geurt en verwarmt maar niet als jij straks ga ik door de kleurloosheid naar jou toe wacht je op als was je in het wit gekleed vaste vreugde in een weifelende lente…

Ik leef hier op het wankele jij praat met mijn echo tot vervelens toe van je evenbeeld zuig ik bloed het moet om wat jij met mij doet hoe lief, je bent niet weggegaan al was ik liever alleen maar niet volstrekt geef me meer zodat ik minder aan je hoef te denken of kom gulzig eten van mijn vormloze gedachten ik lig als een steen schuldig aan…

druppels vallen niet ze hangen in de lucht gaan dan weer terug het water in ze duiken met een plop hun kop kapot in plassen op de grond springen ze op van sloot naar beek dan de rivier in zee en oceaan met wolken vlug dan weer teug het vallen is gedaan…

ik vroeg een paard naar zijn gedachten het lachte sloeg me met zijn staart paarden hinniken omdat wij ze niet verstaan ergens in de tijd is dat contact goed misgegaan tussen hun of onze oren is er iets verloren of opnieuw geboren want praten hebben we altijd gedaan…

Hij ziet en voelt hoe treurig alles is ondanks alles naar Zijn wens de aarde los gelaten heeft aan Zijn creatie voor en van de mens die Hij niet als marionet liet leven maar hun eigen inzicht liet creëren doch de mensheid heeft gefaald ze sloegen eigen wegen in los van Hem in oorlog hebzucht en in hoogmoed Zijn liefde is aan hen en…