Wanneer wij samen willen zijn, zal het nooit nergens heten maar overal en heel, een sternaam zal het hebben, een bergnaam noemen we, en dan zijn we er al.…

Je bent hier, zei mijn schijnwoord, maar het was mijn lege mond vol tanden tegen de wind in geschreeuwd alsof ik loog omdat ik niet de werkelijkheid sprak en toe moest geven: ok, je bent er niet, verdomme. Je bent hier, zag mijn blik maar met mijn duister oog van pijn en nog meer staar tuurde ik langs een eindeloos lang zandstrand van…

Gracieus slingerend langs statige gebouwen door mijn geboortegrond geflankeerd door wijze heren stroomt zij water Mijn Vecht gevangen in vocht haar grillige oevers zacht kreunend van vurig verlangen Konden zij verhalen over het laven der zinne op gries groene grond waar toekomstige herinneringen werden ervaren zij vonden de woorden…

in de stille nacht waar engelendromen vrede aan deze wereld beloven een sneeuwtapijt in zilverwit zacht geglinster van een ster weerkaatst zal een baby in liefde geboren zachtjes huilend de stilte verstoren waar vertwijfelde harten zich vullen met hoop dat toekomstdromen verscholen liggen in gesloten ogen van een kind…

Ga maar weg sla maar over die stranden sla die maar over als een golf de brekers golft brengt met keien tegen je kloten aangespoeld au je weet wel een knietje van de kust die je kust. Ga maar weg donder op met je kinderen die altijd weer over een oorlog het weten opzuigen op het zuidelijker strand: aha hier was het dus waar al die soldaten…

hij brak haar weerstand als een hard en kloppend lid en sprak van liefde…

ik hol achter je aan, zie in vergeten stappen schaduw staan ruik vaag je geur door welke deur ben je gegaan wil mijn liefde in je ogen zien handen en je armen om me heen misschien ik proef je in een diepe kus ik had je voor een ogenblik passie was een feest met jou, de hemel is voor ons even geweest warmte spiegelt…

ik heb je bedolven onder mijn gaven mijn bloemen kwamen de kleur aan je vragen ik las in je ogen het licht van de zon kuste je lippen zo rood als ik kon je gaf me de hand waar je liefde mee schreef met woorden zo heftig dat passie lang bleef je lichaam nog jong je blik had de tijd we kozen het pad richting eindeloosheid we zijn…

de schaduw op de muur bekent geen kleur geen woord de wenskaart is vervlakt tot een soort geometrische figuur die uit haar lijnen beeft bij elke flakkering van licht de hoeken (telkens anders uur na uur) tasten de warmte af van het bericht spelen tenslotte open kaart en kringelen het duister in met op mijn netvlies jouw gezicht…

in een halve maan en een handvol sterren zie ik jouw gezicht sluierend in het licht van de lantaarnpalen mijn adem wolkt verlangen in de koude lucht, je ogen lachen als je even zucht en naar mij kijkt je lijkt zo warm vibrerend echt in het nachtelijk geluid het zwart van donker koelt je zachte huid ik pak je handen als de maan…

En als het dan stil wordt, ’s avonds wachten wij beiden op de maan en weten dat geluid vaak ver is. En als het zo stil wordt, ’s avonds dat de bomen niet meer ruisen dan weten we God fluistert zachter dan anders En als tenslotte niets meer ritselt geen krekels meer, geen kikkers meer het drijvend blad van de waterlelie zwijgt dan weten…

Storm in mijn benen Door jouw aanwezigheid Ze schudden en trillen Stil staat de tijd Orkaan in mijn aderen Bloed blaast door mijn hart Vuur aan mijn vingers dat jou met warmte wast Vrij vlammen met me Regen op mijn ribben Hagel op mijn borst Vrij vlammen met me In de tornado Houdt mij vast…

Onze liefde is verdwaald en is eenzaam in haar lot Klop ik aan bij vele deuren is mijn liefde zelden thuis Zit mijn hoofd met vele vragen is mijn hart vervuld met pijn Kan mijn liefde niet bereiken zelfs niet zwijgend in de nacht Is hij alleen in zijn verleden houdt zijn kennis jaren vast Heeft zijn dromen ooit verloren gebroken goden…

dans op zonnestralen spuug de middag uit ga wat schaduw halen gooi die maar languit beleg de avond zwart alleen vuur zal licht ontketenen je boeien afdoen in een opening naar mij zal ik nu of nooit de nacht doorhalen en jou erbij?…

zag je dat ik liep holde, sprong, dat alle mensen klapten want ik zong een melodie zo uit de lucht geplukt met tonen op de vlucht het refrein is ook gelukt ik zocht naar ogen een mond die bij mij paste die ook zo heerlijk lachte ik zag je staan het haar wat opgestoken je keek me aan en hebt de anderen opzij geschoven je liep…

wanneer ik moe ben van het leven en niets meer heb om weg te geven dan maakt één ding mij weer actief als iemand zegt: ik heb je lief wanneer ik somber van de regen weer een depressie heb gekregen dan geeft één ding mij perspectief als iemand zegt: ik heb je lief wanneer ik lang heb stilgezeten en denk dat men mij is vergeten dan voel…

vrijgevochten tanden bijten zich vast in de nek van de vijand het vlees smaakt nergens naar toch spat het bloed op mijn witte blouse het vuur spat uit je ogen en brandt mij geheel terziele dood aan de liefde van mijn woorden want jij hebt mij nooit gehoord…

als ik naar je kijk, zeggen mijn ogen het dan? of voel je het als ik je omarm? mag ik? met mijn armen? eerst de ene, dan de andere. en jij daartussen. om te kussen. niet nu, niet straks, niet morgen. nu met heel veel nu daarna. ja, ja, en ondertussen maar kijken om het te zeggen in plaats van het te zeggen. hoe zou je kijken? wat…

liefde is thuiskomen in een sfeer van nog meer willen dat ze altijd zo blijft een vrouw om van te houden herinneringen om te liefhebben de tijd te delen, verdelen onder elkaar armen die ’s nachts zoeken naar nog meer geluk dan ze al dragen en blijven zweven in een eindeloos gebaar…

de gouden aarde scheurde open een anker haakte stil in de grond schakelde verbinding met de boot die in droogte nergens drijfveer vond vanaf de steiger over dorre vlakten zag ik netten vissen in de lucht het zwart gespannen sluierspel als laatste weduwen op de vlucht uit het niets bracht een jonge visser gevonden kisten proviand aan boord…