Inloggen
start rijmen vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud
voeg je netgedicht toe dichtwoordenboek

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 68465):

Onverwelkbare gedachten

Wij noemden hem regelmatig het land van amen
met en zonder het transcenderen,
mijmerden wie schonk hem dat paradijs.

Wij hoorden geluiden dwars door de vloerdelen
in onze houten twijfelaars met wollen dekens
op onze zolderkamer met boekenkasten.

Luisterden bij 'n leeslamp naar zijn schrijfmachine
met 't oudere vadergeurende bedrukte inktlint
bij dat smalle straaltje licht uit het dakvenster.

Wij rookten stiekem, spraken over verinnerlijking,
hoe hij achter regels en zinnen zelf zaad zaaide
doorlopend sprak over het levensgevoel van die tijd.

Als papakind mijmer ook ik, de wereld zal ook na mij
onverwelkbaar blijven bestaan met het hier en nu
met nog steeds het niet verstrikt te raken in het ego.

Bestaat onbewust parallellisme, hoe had hij gewild
dat het zou zijn nu ook lupinen en heide al weer bloeide,
lavendel hem zo lief was net als soms de Franse slag.

... Uit de serie: gedachten n.a.v. pa en mijn reis naar Rome ...


Zie ook: https://www.facebook.com/...nnemieke.steenbergenspijkerman

Schrijver: annemieke steenbergen, 02-10-2018


Geplaatst in de categorie: filosofie

Zoek naar vergelijkbare inzendingen


Deze inzending is 55 keer bekeken

4/5 sterren met 2 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)