Netgedichten over afscheid

netgedicht (nr. 2.320):

Boom

Naam in bladeren
gedragen door avondwind
wortels zwijgen stil

Onder de oude boom blijf
ik soms staan, nog voor wind ligt en vogels
zwijgen, alsof je naam nog tussen bladeren hangt en iets
bewaart wat niet verloren ging, maar dieper wortelde in alles wat ik ben.

En elke ochtend weer, nog
voor dauw verdwijnt en het gras opdroogt
voel ik hoe heimwee zich uitstrekt door mijn dagen als
naakte takken die blijven zoeken naar licht dat ooit vanzelfsprekend was.

Als de avond valt, nog voor
de schaduwen langer worden en ramen
spiegelen, lijkt het alsof je even naast mij loopt onder
dezelfde kruin waar stilte niet leeg is, maar vol van wat wij samen droegen.

En onder die boom keer ik terug,
nog voor de nacht paden wist en sterren verbleken
daar gemis geen wond meer is maar een zachte aanwezigheid
die met mij meegroeit, seizoen na seizoen, alsof jij nooit helemaal vertrok.