Voor Myrthe Alleen de wereld Om je heen bestaat Nog, maar niet Meer voor jou Je zit hier wel In je hoekje Afwezig te zijn maar Je hoort er niet meer bij Verloren in de tijd Niemand die je ziet Niemand die je kent Verwaarloosbare aanwezigheid…

hun voordeur zwijgt het raampje blijft angstvallig dicht geen licht naar binnen, of er uit een koude ruit die spiegels aan de einders rijgt haar wereld zwijgt, de zijne huilt rond de knop schuilt nog de glans van onvergetelijke vingers, zachtjes ingewreven door de tijd en spijt om oude uren want wat kwijt is, wandelt mee; het leeft…

Tijd die langs Het hellend vlak In het laatste licht Van deze zomerdag Naar beneden glijdt In de holte onder je Hellende arm hennep die In ' t geniep verbouwd wordt En op je huid mos dat Genoeg aanknopingspunten Vindt om het leven Door te geven…

Soms vertoef ik tussen twee gestaltes door vandaag en morgen het voorgeborchte de metamorfose geheel alleen verbonden een schimmige lijn dat het zich afwikkelt en zichzelf op de buik schrijft en streept het dan door als een loden tong die van onafwendbaarheid spreekt dat het sterft en wat dode dingen met zich meeneemt…

Kwaad waar geen kruid Tegen gewassen Door rode schedel kieren Naar binnen gedrongen Om moedeloos van te worden Uitgehongerd tastend zoekt hij zijn weg Door het donkere struikgewas Hij wil verboden vruchten plukken Likt zijn lippen vol welbehagen met zoete tong Voor de speech Niet meer urenlang in stoffige kamers Zoeken naar woorden…

van toen, van jou spreken de muren donkere woorden sinistere wolken gezichten verbergen de zon de hersenen gekraakt overweldigd door emoties en de gevoelens van andere mensen om ons heen heen en weer geslingerd een leeg gezogen brok ellende lage trilling in de kronkels van een cobra huid vechten om te overleven telkens weer,…

soms is er een kwade geest een mens tussen wollen beesten hij sluipt in haar schedel het verweer verzegeld tot in de schoot dag na dagen vreet hij dit en dat, in korte en lange vonken tot hij volgevreten is met bloemetjes shirten en weggezakte vruchtbaarheid hij kent de weg, doet ramen en deuren dicht, in haar hoofd op tafel niets…

De hemel vouwt zijn sterren naar de wijzers van de tijd in blauw gesluierd licht trekt grauwheid er haar nevels op en draagt de lucht de aarde Dit is de gang van zaken wanneer ik overdenk: Ik ben als weltschmerz die het duister haar façade geeft die achter verdroten ogen woekert die troost zoekt in schone kunsten onophoudelijk, rusteloos…

Haar dat in mijn Ogen hangt Zicht vertroebeld Door nevelige lens Die zijn beste Tijd gehad heeft En ikzelf die Het niet meer ziet, Het, het leven, niet Meer ziet, en dreigt Op te lossen in De onzichtbaarheid Van het moment…

men mocht hem niet storen en immer ging hij moe naar huis hij liep verkeerde kamers binnen zei zelden doodgewone dingen het was ook nooit vandaag in de sporen van zijn vinden de deur alweer naar buiten vergeten vrouw en kind hij liet geen enkele schaduw achter en over uitgezongen stromen spande hij met grote bogen de beweging van de wind…

schaduw verraadt zijn kortzichtigheid ondanks samengetrokken bilspieren heeft de zon vrijspel…

Waarom de dingen Die mij raken En mij geleidelijk Aan mijn verstand Doen verliezen zo Voortdurend om mij Heen zijn, geest Van het lichaam Losgezongen, ziel die zich Op het ergste voorbereidt, En de wind die om het huis Giert op deze gure zondag Mij op mijn plaats Houdt en verblijdt…

Bus die langzaam Door het landschap Rijdt om mij na Arbeidstherapie in Het UMC weer veilig Thuis te brengen - Passagiers die zichzelf Uitvreten, en ik die Droom dat ik terug Mag groeien tot de Kern van hem die Ik ooit geweest ben…

De bomen hebben hier geen leeftijd, maar de introductie in de gevoelswereld is universeel, volkomen herkenbaar hervonden zonder extremen aangeharkt in het plantsoen met noodzakelijke vormen van relativering onder het hemelplafond iedereen loopt met ideeën rond alsof er geen frivool dansen is in de intrinsieke waarde van de balzaalmens…

tussen al die ruimte binnen steen verandert het gezicht van mijn geborgenheid de weg is zoek, langs veel te brede zomen er is geen pad dat veilig is wel is er mijn keel mijn hart en wijde oren en een stem die stilte schreeuwt mijn roep in angst de ruimte geeuwt en alle deuren sluiten…

Spinrag vangt de stemmen, uit de verste nissen van de kamers, opgerakeld door mijn adem, hoewel ik al vertrokken was blijft er een vage afdruk achter op een leeg en naakt matras. Die dag hoeven ze mij niet te zoeken, op de beslagen ruiten projecteert het verleden zich in wasem, een stille omgang langs vergeten gebeurtenissen.…

mag ik op tijd bedanken voordat ik in eenzaamheid verzanden zou als ik vroegtijdig vergeet omdat ik het niet meer herinneren wou mag ik op tijd bedanken voordat ik een blok word aan niemands been daar zorg dan uitgemergeld zal zijn, ga ik veel liever vredelievend en op tijd heen…

mijn kind ik draag je verzorg je; voed en koester moeders oergevoel een band door bloed en tranen breekt niet uit volwassenheid…

Nee, ik zal niet op je wachten noch aan je denken zeker niet verlangen naar armen die mij zouden verwarmen Nee, ik kijk niet op mijn telefoon het interesseert mij geenszins of dat je wel of niet bent langs geweest al irriteert die immense stilte mij nog 't meest…

Je weet, ik ben niet het volgzaam kind dat regenbogen tekent of poppetjes die marcheren onder bewind. Anders dan jij hecht ik geen waarde aan verzonnen vlinders waarmee de ratio wordt weggeveegd. Ik wil niet vastgeprikt in een glazen huis. Geef mij maar aarde, dan maak ik vingers vuil zoals het weerbarstig joch dat maar wat aanmoddert en het…