Ik leg mijn handen op de kop van de bok maar hij rukt zich los en schuurt zich zachtjes tegen kaalgevreten populieren. 30 juli 2006…

Het draait en draait rondom, rondin het spaakt en steekt langs as en spin het rijdt en rolt langszij en door het ligt en staat soms achter, voor twee handvaten wielen en een stuur hollands puur…

Een windje zacht als neveldruppels, een beetje late zonneschijn, niet meer zo wild en onuitstaanbaar maar teer als 't liedje van een kind; zo kan ook deze avond worden na al het drukke en de last van loden hitte, zwoegen, zweten, een blij voorvoelen van de nacht die koelte brengt en even vrede al is het oorlog in Beiroet en gaan vannacht…

En nog vallen de bommen, schuilen kan haast niet, het kan me niet verdommen, wie er begon in dat gebied. Je schreef me, bid voor ons, niet alleen in het heilig land; vergeef me als ik frons, je bent in een nachtmerrie beland. En toch, jouw hoop op beter leven, zowel in Israël of Beiroet, laat mij inwendig even beven, meisje, het ga je…

Parijs ligt aan de Seine om er te komen moet je er in blijven geloven met jezelf in het reine tot aan de laatste meters vóór de meet Joop Zoetemelk André Darrigade Vjatsjeslav Ekimov ga hun uitslagen tellen getuige hun rol echt modellen diep groot hun geloof als volger heb je meer aan een groot nat geloof en een kurken ziel je laat…

Heel gek is dit: ik kan alleen nog lachen en hopen dat het anders wordt: de druk van het weer, zo heet, zo heet... het werk dat niet opschiet: altijd weer fouten... het willen elders zijn, maar hier moeten blijven en moeten werken en lachen.…

Geen woorden zijn te vinden, geen adem die verlicht, het is alleen maar dulden tot het weer koeler wordt en tot er regen valt die alles schoon spoelt en die de mensen doet herleven. Wie kan er nu nog helder denken wie woorden vinden licht en speels? In kelders en in kerken kan je nog schuilen voor die zon; maar toch moet je lachen en dromen…

Een zee van merkloze jeans Bollend en ritmisch deinend Waaronder verdronken lichamen Ademloos de diepte in verdwijnend Uitzichtloos verdooft gedwongen Tolgeld bijeen geraapt over zee Het wrak zou de overtocht wel halen De dood voer met hen mee De aangehaakte lichamen wiegen nu statenloos Aan de snelle boot langszij Een lint van verdronken…

' 't Kabinet valt! 't Is niet in de haak, Lousewies,' zegt men. 'Wij schoten raak: de regering valt niet', zo weerlegt ze subiet, 'bij het grote publiek in de smaak.'…

eindelijk heeft zij haar noot gekraakt het kabinet gevallen onderhandelingen gestaakt dames konden niet meer samen door één deur uithuilen en opnieuw beginnen na het benoemen van 'n formateur…

heb het voor u vannacht bijgehouden alleen femke halsema gaf te kennen vluchten naar je weet niet waar naar toe weg komen betekent bijna altijd met hulp van leugen en bedrog leren overleven je leert te liegen je eigen ik verbergen als manier van leven misschien had zij Het Dodenschip van Ben Traven wel gelezen een kat in het nauw…

Joop was 56 toen hij zijn ontslag kreeg zijn leven was daardoor totaal niet aan duigen stond zelfs van geluk te dansen en te juichen terwijl hij zijn verleden even ontsteeg. "Geweldig nieuws, mij hoor je niet klagen, aangezien ik net uit het ziekenhuis ben ontslagen." ------------------------------------------- (Uit een steekproef onder…

Jevric, Dragutinovic, Gavranovic, Vicic, Mladenovic, Ilic, Stankovic, Milosevic, Zigic, Vidic, Krstajic, Zachtjes fluitend rol ik, door de straten en veer, op mijn lederzadel heen en weer, in dronken roes op mijn oranje vic ---------------------------------- W.K. gedicht Den Haag FM 12-6-06…

Toen alles zo donker als roet was, schiep God, die het toppunt van spoed was, 't heelal in zes dagen. Het kon 'm behagen. Hij zweeg, daar hij zag, dat het goed was. De paus gaf in Polen z'n zegen, verbaasde zich over Gods wegen en vroeg aan de Heer: 'Waarom hebt u weleer bij de holocaust immer gezwegen?'…

Hoelang nog kaarsen en witte bloemen in de regen op de straat? Hoelang nog nutteloze woorden en klepperende haat en andere kleuren tegen? Hoelang nog kinderen vermoord en mensen om huid, om taal en om hun dromen, eer wij -welk volk, welk ideaal- ooit tot besef en tot bezinning komen? De wolken wenen witte tranen waar ik sta, verdriet…

loeiende lavenis ik weet niet wat er is maar voel mij aangebrand tot aan mijn navelrand dit ranzig Nederland zet ik maar aan de kant ik eet niet langer pizza en heb straal genoeg van Rita geef me bloemenharten laat me geuren snuiven maak me haarscherp zien dat alles draait om mien en haar betonnen rozen vertolkt door holle dozen…

ik keek nog even weer was van alles gebeurd extreem schiet alles aan flarden en morgen schijnt de zon en ik besef het nieuws komt altijd te laat ik zie het somber in, de nacht, wellicht te laat misschien moet mijn tv afgeschermd…

Friese koe uit het stamboek vier honderd in getal grazen gesponsored door een veel vermogend inwoner van Den Haag zelf in weiden met gras buiten laten was niet meer te betalen voor de boer zonder reclame er kijkt toch niemand…

geen hekken meer geen bevelen meer geen "Ausweiss!" meer geen "Jude" meer geen ster meer geen vrienden meer geen ouders meer geen angst meer bevrijd... ... in de dood.…

onze toppers gingen er weer voor de play-offs het vuur van de strijd schering inslag vliegende tackles de inglij met twee benen een speler van vitesse haalde zijn hoofd precies op tijd uit de schietbaan van een poeierbeen de verdediger van nec richtte op zijn bol de bal was al weg de talpaman in de studio zei zo'n toetje gaat…