ik wist dat ik zou overstappen maar de halfschaduw ademde nog leven ik voelde kou druipend vochtige tocht optrekken in van kwaad zwangere stilte ik kende deze onheilspellende dreigingen die rationeel niet nooit goed te verklaren waren maar connecties in dark web hadden met een wereld die niet veel fris in huis had…

Kun je nazi’s nazi’s noemen; helpt het hen of hun zondebokken als je ze slaat met hun eigen stokken? Mag je nazi’s nazi’s noemen; laat je de haat daardoor groeien of helpt het juist dit kwaad uit te roeien? Moet je nazi’s nazi’s noemen; helpt doodzwijgen of hen te allen tijde in woord en daad bestrijden? Ja, dat kan, mag, moet…

Één ding hebben mensen altijd nodig. Het is de zekerheid over iets dat blijft. Zo iets als dat de zon en regen elkaar altijd opvolgen. En zodra wij dat niet meer hebben, is er die onzekerheid. Het niet weten wanneer het droog wordt.…

Goddelijke hulp is voor jongelui, daarna -- moet je het zelf doen.…

ik hoorde muziek van lage en hoge tonen zij riepen een bericht van algemeen belang maar woorden waren menselijk en zij berichtten hun regelmatige info’s op tal van frequenties lang geleden dat ik mensen heb horen praten nog eerder moet dat een gesprek zijn geweest ik herkende mezelf niet moest in de spiegel van vroeger kijken om…

Een wittig rif van gevaar tekent zich kraakhelder af in de verte flitst een schel licht meedogenloos spookachtig schijnsel röntgennegatieven van rimpelende vellen in donker fatale massa van een staartloze komeet schiet lood in lichtjaren prognose in maanden minder exact galactische heupen haardunne breuken gestage monotonie…

De watertaxi nam een grote bocht Om dan te arriveren bij de halte De kade had ik eerder niet bezocht In brons, gespierd - een scheepsbouwers gestalte Het Schreiershuisje aan de boulevard Werd expositieruimte, afscheidstranen Geplengd door vissersvrouwen zag ik daar De Maas met vrachtvervoer en witte zwanen Een straffe wind klopte de golven…

Je zult lang genoeg leven: successen vieren -- en ten onder gaan.…

In de blije berm zwaaien kleurrijke bloemen een grauwe passant Hoe heerlijk het is om weer te proeven van de heerlijke buitenlucht waar ik zal genieten van het hemelsblauw en een onbekende berm in tinten groen die mij heeft uitgenodigd om haar van dichtbij waar te nemen. Geschikte plek voor insecten en kriebelbeestjes waar ze gezellig…

ik heb het laatste licht van de aarde gevist nog rest slechts dwarrelend stof zielloos zonder energie vorm gewist de structuur al lang vergeten omdat leven zonder ziel geen herinneringen telt in een context zonder reflectie ooit is ons de ziel gegeven kwamen essenties in de stof weer tot leven die spiegelden in wederzijds…

Ruimtereizigers, planeetforenzen hier een melding, opgepast! De satellietverbinding naar Neptunus is tot nader order afgelast. Ook is er veel vertraging, het devies is mijden dus, want het is weer stapvoets vliegen op de ring van Saturnus Een ruimtetanker is gekanteld vol met zuivel onderweg. De opruimploeg is bezig toch is de melk nog…

Je stem wel gehoord maar van geen enkel belang je verschijning gezien maar wie zag je angst? mooi klein mens al je vleugels gebroken door welke spitsroeden niet heb je je weg moeten lopen? ik stuur je de warmte van wel honderden zonnen maar wie heelt wat stuk is en de pijn van je wonden? wie noemt je naam nog zonder te voelen ‘ik…

Waarom doet liefdesverdriet zo pijn Steeds onzichtbaar voor het blote oog Verbergen voor de buitenwereld terwijl je emotionele binnenkant zwaar beschadigd is. Herinneringen dwarrelen door het hoofd terwijl traandruppels vloeien langs de wang Brokstukken van het lichaam liggen verspreid over een wereld van onbegrip en onwetendheid. Hoe je…

na al deze storm ben ik ineens in haar oog haast heilige rust…

ik hoopte dat jij het had ook doorhad dat van die knipoog zij had het al van nature een bekoorlijk licht trekje dat mij mateloos opwond en mij intrigeerde dat ticje waar zij geen enkele controle meer over had behalve dat zij zo af en toe met die knip heel guitig en onverwacht uit de hoek kon komen…

de strijkers zwijgen als de noten op papier de dirigent wacht in de coulissen handen en baton in rust hij sluit de ogen het applaus klatert een zachte milde regen stilte als teken papieren noten de wording van het verhaal bezielde handen een weidse wereld klanken vouwen zich open landen in de ziel de betovering het is dan dat…

Afscheid, hij moet gaan. Huilend loopt zij naar hun huis -- En steeds kijkt ze om.…

De monnik denkt na over de vele vormen -- van onwetendheid.…

nauwelijks hoorbaar speelden onze woorden hun eigen kastelen in het natte zand van het strand alleen de witte hoofdletters van krullend schuim waren het zichtbare begin van weer een nieuwe zin tussendoor zong de wind zoutkristallen en scheen zon de flonkeringen die oplichtten in elkaars ogen tot in deze kleine strand…

Geen al te fraaie exit poll historie Met twee vingers maakt Plas hetzelfde teken Als tachtig jaar geleden, op D-Day En rechts van haar kraait blondie weer victorie Piet likt heel stil z'n wonden, NSC Doet met één zeteltje dan nog wel mee Toch lijkt de kiezer op hem uitgekeken Terwijl de 'geest' van Dilan wordt vergeten Raakt…