en als ik je vind in een thuisloze zomer anoniem en tussen regenvlagen zal ik tegen duisternis vertellen dat maanlicht in ogen zeldzaam is ze kruisen dichterlijke stappen vegen het grind in de kamer op zonder volgorde om ergens te zijn wanneer niets geluid geeft in de velden heide de vlakte kent en de lakens uitrekt tot sluiers rond verlaten…

een greep uit zijn werk bezorgt mij nog altijd een gevoel van thuiskomen warmte als een deken waaronder je het geluk kunt vatten met m'n neus in zijn gedichten en de tijd van 't jaar buitengesloten waan ik mij voor een ogenblik 'het rookwolkje voor god' zachtjes omhoog stijgend uit het smeulende pijpje dat nog niet is gedoofd…

oei dacht ik sneeuw en glad zou ik het redden maar wat een geluk ik was niet de eerste kon dus heerlijk in die grote voetstappen de mijne zetten de voetstappen die een man voor mij in de sneeuw had achter gelaten ja zeker weten een man kan me niet voorstellen een vrouw met zulke grote voeten zo kwam ik veilig thuis en nu nog de…

Een Keuze Nee sprak hij onbewogen en wel overwogen Dood is dood, daar is geen ouwe moer aan te doen Geen kist , rot op, bloemen, ach schei toch uit Gaat hier alleen nog om de poen Stuk worst in mijn reet En moge de honden mij wegslepen Toen hij ging, toch enigszins benepen Hadden zij hem goed begrepen en lieten hem zo gaan En uit…

De stroming van hemels licht vloeit langs de vele lijnen in de schaduw van onvergetelijke tijden. Vallende tranen gevormd in het hart zijn het symbool van onmisbare tekens vol met dierbare geschenken. Emoties vliegen in het rond als vlinders in een vlindertuin en je geest zweeft nu in de hemel.…

Hongerig alsdat je was deelde je toch je laatste boterham met mij ieder de eigen weg vervolgend droeg jouw glimlach mijn voetstappen…

ragfijne regendruppels op het venster betraande ogen, natte wangen aan de keukenmuur hangt de mattenklopper die heeft vaak pijn bezorgd ze weet het nog goed eens in de week diende die de vloerkleden ze waren stoffig maar meer nog…….zouden kinderbillen kunnen vertellen uit de dagen van ooit…

de verpakking is wat gelig, geler bestaat bijna niet toch is het ontbijt te laat begonnen en zijn de treden van de trap te zwaar beladen – in elk geval voor mij de houdbaarheid nog niet aan datum en is het zuur te rijp voor deze dag was het maar nacht en snel maar morgen dan peuterde ik het etiket van de fles geniet van het ogenblik zeg…

het geschreeuw is aan de wind gegeven de blaadjes vallen naar beneden, tranen van verdriet scheren over oceanen, maar de wonden helen niet gedachten zweven in een bel als een vlinder in het vrije moet je ons helaas verlaten als een ster in onze hemel…

Deprimerende mindermaker. Tragische kinderkopjeskraker. Neem eens een goede therapeut. Wie weet, gaat dan je gif eruit. (De vierengever geeft ook vijven. Mijn laatste distichon, 'Niet zo schichtig', was voorzien van twee negens. Leuk! Nu heeft de ervaring mij geleerd dat de cijfergeving op gedichten.nl uiterst grillig en willekeurig kan zijn,…

dauwtrappend proef ik het zachte serene gras onder roze voeten, tuin geruchten stil waar ik U voor de 'groene uitstraling' prijs in de kern der zaden die sprieten weelderig voort op grote schaal is de sleutelbron met eindeloos geduld die van dag tot dag voortgaat het groene gras is een lust voor het oog ook de vele meizoentjes flora is…

Ik ben blij, Blij want jij bent bij mij. Zonder jou ben ik intens verdrietig, Zonder jou ontzettend nietig. Jij bent er voor mij, Ik voel me blij. Jij bent een goede vriend, Alles, dat is wat jij verdient. Samen uithuilen in elkaar’s armen, Tegen elkaar dingen zeggen, elkaar verwarmen. Samen lachen, samen huilen, kwijt wil ik jou nooit. Ooit…

eens was ik vergeten hoe mooi het blad kon zwieren hoe ze telkens door de wind weer verder werd gedragen ik worstelde in stilte onder een mistdeken als in een web van gesponnen vragen ik hoorde en zag wel de vogel ze zong zover bij mij vandaan ik liep en liep, maar wist nog niet waarheen mijn stappen zouden gaan maar, ik las…

Als snaren van een muziekinstrument, zo zuiver op elkaar afgestemd. Als met draden van een weefgetouw, weven wij: "ik hou van jou". Als in hemel op aarde leven, op zoet kleurende wolken zweven. Iedere dag, dansen met een lach.. op weg..naar een nieuwe dag. Uit mijn mooiste dromen, verscheen jij. Ik dank je..door te leven aan mijn…

aan de hand die rozen schenkt hangt altijd wat rozengeur…

kreeg ik zulke brieven van zacht allooi waarin beelden zich neerleggen, haast stervend zoals het kan zijn tussen twee mensen pastelbroos dan schreef ik woorden, vingertikkend licht als heildronk, wensdroom in een witte eindigheid het waden waardig door fluisterlingen; een liefdessaga in deze gorgel des levens kreeg ik zulke verzen,…

We zijn niet zo snel met complimenten we zijn niet rap met leuke dingen we zijn niet stoer met grappige momenten maar oh: wat zijn we snel met ons oordeel, wat zijn we snel met afbreken, wat staan we vooraan met ons vooroordeel, kortom wat zijn we geweldig als we iemand kunnen afbranden. Blijkbaar is in deze tijd van recessie de…

Wat gebleven is, de klank van je woorden, je stem Beelden vol van zon, jij en ik, warme zee, het zand Lieve beloftes gefluisterd in een oor, je blik Twee cappuccino, twee keer dubbel suiker, een terras Herinneringen, streling, voelbare huid, een kus Je eerste letter, je woorden op papier, gemis…

Nee, je weet het niet, en toch Je bent nu in mijn nabijheid, brutaal stal je mijn blik Je zette me aan het denken, ik moest of ik wilde of niet, vanwaar kom je? Ik heb de deur niet horen slaan Mijn knieën zijn slap, de uitstraling blijft koel, toch? Maar waarom lach je dan? Toen je eenmaal uit mijn gezichtsveld was ben ik gek geworden…

Soms is een mens gewoon een beetje trots op dat wat hij bereikt Soms wordt dat door een ander de grond in geboord en ben je dat gevoel van glorie meteen weer kwijt, Alsof het er nooit was!…