De dagen lengen al is het nog maar even maar we leven weer.…

Treurwilgentakken neerhangend in het water raken een meerkoet…

De felle kleuren overheersen met gemak de zachte tinten…

Wanneer het pijn doet zaait vriendschap een zaadje hoop wonder van zorgen…

sneeuw of geen sneeuw - hij treedt in de voetstappen van zijn vader…

Denken aan winter zowaar een vredige rust in stilte gehuld.…

In het winterlicht Scharrelen de wadvogels Op de wadplaten Kokmeeuwen lichten Wit zilvergrijs vuurrood op Boeggolven breken Stormmeeuwen wulpen Zilverplezier tureluur Doorwaden de geul Slenken glinsteren In diepblauw met de zon mee De twee zeehonden Blikken nieuwsgierig Vanuit het Waddenwater Geen visje te zien!…

In het plantsoentje pikt de buizerd ongestoord, vliegt dan weg: fietsers!…

Ik schrijf, en deel rond: vrouwenarmen versperren haast mijn luchtwegen.…

Gezegende Yule De dagen worden langer Het Licht keert terug…

niet alleen de mens laat een beklijvend spoor na voor zijn vrijheid…

Ieder jaar de vraag Of het een witte kerst wordt Maar het wordt regen Regen elke dag Tot het einde van het jaar Want de hemel huilt De warme zon schuilt Voor oorlogen en crisis Sneeuw wordt ijs, wordt drab Geen sneeuwwit sprookje Geen eenhoorn of toverfee De kerstboom huilt mee Een jaar van verlies Van loslaten, verder…

De kat spiedt, aarzelt, waagt zich op het dunne ijs, jaagt op die meeuwen.…

Weer een donderslag. Gezichtje nog wat dieper in mijn jas gedrukt.…

in schuldig landschap onder de olijfbomen de kogelhulzen wat je me naliet waren wortels en vleugels een prachtig cadeau doorwaakte nachten hij luistert naar de stilte zijn knoken kraken de god van liefde woont in hen die beminnen niet in beminden (Plato)…

Het stijf bevroren riet toont verfijnd lijnenspel van zilversmeedkunst.…

de helende kunst van welgekozen zwijgen in schommelend licht…

Een rustige dag plotse wind raakt het water reflectie rimpelt Tel grijze haren hier en daar een glans of gloed jong van geest, nog steeds…

De frisse herfstwind laat herinnering leven regen spoelt ze weg De zwarte takken rouwen na verlies van hun dierbare blaadjes Door het te zingen heelt en geneest de merel zijn gebroken hart De stilte daalt neer in de oranje herfstzon de natuur in rust…

Koppeltje kuifeend duiken, vliegen en zwemmen telkens weer samen…