zoals honingbrij valt uit een druppelteller, zo bemint ze mij.…

op het strand kneep ik een handvol zand in mijn kinderhand de zandkorrels verdwenen tussen mijn vingertjes vóór ik ze vorm kon geven zo greep ik later naar je liefde die tussen mijn vingers wegvloeide onvatbaar ik bleef achter met niets een kinderhand is gauw gevuld maar mijn hand sloot zich op de spreekwoordelijke dode mus…

zie ze staan onder de boom nog onbeschut onze lentedroom het hoge blauw strakt ijzig koud maar roze ochtendlicht kust al warm je gezicht je lach ontwaakt op het moment dat ik vol liefde jouw lippen raak eindelijk voorjaar in eerste kleur en nieuwe geur na de lange wintertijd…

Hoe relatief zijn huwelijkse jaren, want nog zie ik mij in tweeduizendeen met een ongepolijste edelsteen zorgeloos over de Kaagplas heen varen. Het zonlicht dat ons toen magisch toe scheen, maakte al snel plaats voor woelige baren, waar wij bang en bevreesd naar konden staren, kaarsjes brandend dat het stormtij verdween. Nu het water weer…

zou weleens willen voelsprieten en ervaren hoe een moeder zich voelt met haar kind het grootste wonder der geboorte uit haar lichaam eigen geworden vlees en bloed eeuwig verbond van bescherming het intens liefhebben waar zelfs de grondvester in al zijn overgave geen weet van heeft…

jij bloeit bundels wit in het groen van leven niet de licht verteerbare kost maar het exceptionele deelt wondertjes van laaiend vuur tot aan de diepste smart fileert de dagelijkse zaken legt excessen snel apart waar leven bloedt op het scherpst van de snede heb jij in rood de bloei en dood in bundels wit beschreven…

ik blijf aan je zij verwachtingsvol blij voel ik je vingers haken kijk opzij hoe onze blikken elkaar raken hemel maken zonder bed liefde in het net onze lach is de ontlading samen in aanvaarding…

Ik hang al jaren aan je lippen onthou steevast jouw gezicht samen dansen we nachtelijke uren tot in 't vroege ochtendlicht langzaam open ik mijn ogen en herinner me onze nacht kleurt mijn buik vol mooie vlinders daar waar jij stilletjes op me wacht ieder jaar opnieuw op deze dag hoop ik dat jij de mijne zou willen zijn om dan samen te…

ik woon in de kruin van mijn boom overzie met trots de heerlijke stek vol jeugdig gekwetter geen monument maar wel erkend door het bos heb gebogen en in opkomen weer naar hoogte gereikt twee keer een gele stip van hakkers ze konden mij niet pakken rond mijn stam bloeit lente reeds de winter is niet langs geweest…

ik wil mee ontsnappen uit kilheid en regen mee met de wind gedragen worden door vlagen los van de aarde genietend als kind zorgeloos in verwondering voor wat komen gaat en dat wat je achterlaat maar ik weet dat ik droom droom als een kind in een huis zonder wind…

zij straalt als vuurwerk spreekt tot onze verwondering beweegt als zwanen ogen als candid camera's ze verzamelt filmpjes van haar glimlach in een geldkluis haar bedoelingen zijn als aardbeientaartjes als ze op haar vingers fluit komen eekhoorntjes toegestroomd ze trekt aan haar oorlel en bomen verschieten van kleur haar borsten…

Wat een genot dat ik zo viel voor haar, want jarenlang was zij voor mij zo goed, was zij als chocola, zoeter dan zoet en vormden wij met smaak een perfect paar. In vuur en vlam stonden wij: met de gloed van wellust die ons omringde, de snaar die ons raakte in passie voor elkaar, tot ze venijnig doordrong in mijn bloed. Nu is het uit, met…

in stilte achter schuiltakken rust ik uit maar de bladeren zijn gevallen langs mijn huid onbedekt trotseer ik alle blikken weer doet het zeer dat vragend prikken ben nog niet klaar om het heden open tegemoet te treden hardnekkig spookt de pijn uit mijn verleden…

maagdelijk wit ligt onbegrensd uitgespreid ingetekend raakt zij aan de eeuwigheid de inspiratiebron welt letters in een eindeloze variatie woorden deinen langs oevers vol schitterende creaties ik teken kleur voel hoe feniks gaat ontsnappen als gedicht ziet hij in volle vrijheid het nieuw geboren licht…

schommelt ze haar tulpenbollenbuik voorbij het koudvuur der gebeurtenissen? bewaart ze bovendien de kalmte van koudwatervissen, dolend in een palingfuik? och, haar ogen zijn narcissen. haar lijf, een jonge berk. haar neusje is van houtsnijwerk. haar liezen, wildernissen. haar handen, elk een rozenstruik. haar kussen, zwarte missen. haar…

druk op een knop en er is een vlam nu kan je zeker beginnen te klagen over het verlies van het vuur als natuur maar in de supermarkt krijg je er drie voor een euro het is waar dat je het vuur en de vlammen die zomerdagen en dat gloeiende hout niet terugvind in je plastic aansteker maar elk vlammetje dat je ziet steeds…

Denk aan caramel als jij met me praat. Je hebt het over rozen, maneschijn, de duinen, Chanel, het drinken van wijn en dat er eeuwige liefde bestaat. Vind het amusant: jouw verliefde brein dat de fantasie de vrije loop laat, zegt dat onze band nooit verloren gaat en je zo graag "intiem" met mij wilt zijn. Slechts een vleugje tijd is wat ons…

Ik sleep je mee. In de zonnige levenslust wil ik al je geheimen ontsluieren onder het stimulerend gekwaak van kikkers. Je zoresijzers zullen gloeien dan smelten. Ik denk aan een grote vette roetzwarte tor die over je benen loopt. De gil die je giechelend slaakt, ja ook jij Daniëlle. Je bloesembokaal bulkt vol leven en je lijf laait een donkere…

wanneer ik haar jas wegbreng naar de garderobe merk ik dat haar warmte nog aanwezig is...…

je bent nooit overladen met bloemen en grote cadeaus jij wilt het kleine verwondering over het fijne een wolk die aan de hemel zeilt krijgt een warme lach terwijl je ogen zich verblijden hand in hand zomaar lopen onder bomen open plekken ontdekken sporen van sprookjes op mos het weidse zicht genieten in scheiding met de hei nog…