mag ik zacht met wolken wuiven de zon toejuichen en de wind bedanken voor de koude nacht heb op je gewacht nog mistig was je lach de wegen waren glad maar jij kende het pad ik wolkte wuiven zag de morgenstond voor buien buigen het eerste juichen van de rode zon…

rozenstraat, gezichten getekend. ontpopte naakte vrouwendijen open, borsten smelten bijna voor d'ogen. man trekt cirkel rond haar navel. boek zwemt in een spiegeling van licht op de tafel. hij ziet een trap door het raam, plukt een bloem, een tulp misschien. niemand mist er een. slaat snel het blad en de hoek om…

ineens is hij er helemaal voor mij alleen dan verdwijnt hij…

in de gouden kooi van liefde hangt de droom zo mooi getralied met vrijheid van ontsnappen stappen is met een fantoom nooit verschoont realiteit een vluchtig en luchtig parlez moi d'amour jij bent the golden girl waar ik mee ga toujours…

hijs ik een langzame vlag die zich opent in jouw vingers als een wolk van vreugde.…

speel met de zon haar warmte in kleuren op de blos van je ochtendgezicht nog tocht de wind het ontwaken zij geurt zacht in haar vlagen naar helderder licht laat je maar strelen je vleugels weer helen ga mee met de lente richt al je liefde op komende zomer jij bent mijn dromer de gaande en komer maar in raken doen wij de dag in samen…

Het was me beter om in eenvoud ongewild niets meer te zeggen en de stiltes te weerleggen met wat nietsvermoedendheid die ik zou ademen en zuchten in een beeltenis van vingers die vergleden door je haren met de losgeslagen tijd Het was me beter -als ik kon om in de eenvoud niets te zeggen en in ongestild verlangen nu maar even niets te doen…

oorverdovend is de stilte waarmee jij spreekt je blikken raken handen gaan met vingers de gebaren maken die je nooit gesproken woorden feilloos onderstrepen wonderschoon is het geluid waarin ik voor jou zal breken kom open maar mijn lentebruid…

Sterren leiden mij de weg van mijn wensen de weg van mijn geluk. Nergens was ik zo van bewust dan dat het allemaal wel komt ik las en dacht. Het gevoel gaat verder dan driedimensionaal en ook dan onsterfelijkheid. Toeval is slechts voor de dommen al mag ik dat niet zeggen want oordelen is niet goed. Sterren vertellen mij te…

heb de contrasten afgetast in kleur het donker overheerste penseelde toch in wit met muziek die niet kon komen weg met het winterse palet mijn orkest speelt lentetonen de krokus preludeert narcissen spelen geel violen in strijk en zet wordt zo ons muzikale voorjaar op noten ingezet…

Je hebt je bewezen in een volmaakt wezen, gekleed of naakt, ik weet niet wat me het meeste raakt, een schoonheid, de eenvoud van het ‘ zijn ’, verleidt mij tot stilte, dieper dan al de kleren van de pauwen in hun drachtige veren, zich uit als alle vogels te samen, in vrije vlucht van bonte specht tot Vlaamse gaai, veel herken ik niet…

Nieuwe woorden zijn nodig, oude woorden zijn out. Nieuwe vormen en gedachten die jou zeggen dat ik van je houd.…

de tijd die jij mij had gegeven waarbinnen ik kon beslissen of ik al zou gaan of toch nog even van jouw liefde zou vergewissen tikt de klok gestaag achteruit verruilt de zon zich voor de maan voel ik weer jouw lippen op m'n huid wetend dat ik je zal moeten laten gaan schittert het zonlicht nog één keer door jouw prachtige lange haren…

zon purpert terwijl ik in witte streken jou vleugels geef jij het rode bloed in lila laat ontwaken en warmte zachtjes spanning beeft nog niet opvliegend maar je vertrekt in amethist voor een dag in samen de lach op je gezicht…

Het woord voor dit Den Haag dat ik na jaren in den vreemde weer bevolk, senang. De klank van aduh en pasar, een mix van kruiden in een nieuwe keuken, met geuren en smaken van vier continenten op de vijf vingers van mijn hand die de jouwe weer vond.…

ik heb gekrijt de lichtste lagen boven omdat olie vooral in donker bijt op maagdelijk doek mijn mes snijdt aan twee kanten streelt zacht het licht weerkaatst in dieper kerven de pijn van ons gewond gelaat kan het doek niet meer fixeren pas in drogen komen littekens weer boven weet dat ik je nooit verlaat…

het doek is te wit voor pastel sneeuw danst en dwarrelt ik krijg de contrasten niet fel een dunner penseel meer water dan sneeuw maar in ontdooien wordt alles te veel het wintert van zacht naar hard ijs ik prilde het groen helaas zonder zon eigenwijs…

tergend langzaam glijden bandjes van je schouders je schalkse lach laat vogels trippen je kust me met heel je lijf kleine tepels tippen pikant mijn huid zijden lakens zingen van een lome zondag…

nog verdwaal je in de vlokjes sneeuw die dwarrelen en dansen terwijl je blik in groen en blauw al volop lente geeft je vingers groenen ondanks kou op warm beschutte plaatsen krokus maar in duizend kleuren jij bent mijn godvergeten zonnevrouw…

Hier beginnen jouw seizoenen het lichte oprapen van hoop dansend in de schaduw, maanrat je gaat met een redelijk hart op de loop keert weer terug naar de waarheid onder helderend licht, een wakende maan roep je mijn naam naar de heilschaduw de zinderende stem van verloren faam je leest me veel minder dan vroeger niet meer zo vaak en veel…