Zoals een steen, te lang getooid met diepgroen mos, ineens verschoof in wind en weer, zo brak mijn trots bij 't zien van jouw gezicht in die ene stille, maangegoten nacht. Somberzwart lost op in wit. En waar 't onverwacht geluk opnieuw ontkiemt in het langvergeten, wervelend samenzijn, de herwonnen levenskracht tenslotte teder samensmelt…

Hoe jij met zorg tomatenplanten schoort, hen aan spiralen opbindt en hen leidt, hoe jij je niet aan wind of regen stoort, maar onverstoorbaar al je vrije tijd aan venkel, spruitjes en courgetten wijdt omdat er in een moestuin groente hoort, hoe jij het onkruid energiek bestrijdt, zo wied jij in het hart dat jou bekoort. Je wacht niet op…

jij spiegelde in glas wist later pas hoe mooi je was toen je uit de schaduw van verleden bent getreden op achtergrond was ik er al jij scherfde nog in glas bloeit nu kristal in teder raken kunnen wij de hoogste tonen maken jij bent mijn griet jouw zuiverheid in weer ontwaken heb ik met jou zo warm en godvergeten lief…

Bijna niemand heeft ze alsof gestolen smaragden het licht weerkaatsen na gedolven uit keiharde rotsen ons in vervoering brengen en meetrekken in zee…

je witte stralend je lach maar in je scherpe tanden zag ik mijn graf je slangde met een tong die glinsterde en slank gevorkt een dubbele waarheid gaf koud was je reptielenbloed de warmte die ik heb gegeven is nooit vergoed nog heb je niet gebeten maar in samen weten zijn mijn dagen al geteld…

Abélard geboren in 1079, priester zevenendertig jaar oud onderwijst vijftien jarige Eloïse in Parijs Onsterfelijk verliefd trouwen ze in ’t geheim en leven gescheiden beide in 'n abdij als abt en abdis Ze schrijft dat ze altijd aan hem denkt, naar hem verlangt, haar lichaam en ziel eeuwig de zijne is Hij sterft in 1142, begraven…

ik wil de poppenkast verlaten van hout weer mensen maken heb gespeeld met kleuren en patronen alleen de handjes zijn misschien te klonen jouw ogen spraken in de taal die mijn vingers ook hebben bewogen jij was er altijd helemaal wat rest zijn de decors in achtergrond zoveel gordijnen waar ik je vaak verlaten vond kom maar…

ik moet niet niet meer dromen je gewoon laten komen handen raken je lippen laten smaken in samenzijn vergeten wat we al een leven weten weg met die pijn met herfstbloemen kan ik je niet boeien onze oogst zal zelfstandig bloeien nog winteren we samen maar de lentebollen zijn geplant in hun ontluiken vraag ik jou de hand…

als grauwe sluiers hingen buien in beider ogen getekend door het onvermogen een nieuwe lente af te dwingen de dingen zijn zoals ze zijn geworden wij namen horden maar niet meer het zeer ging overwegen om ons verlegen gloeit de vlam na in deze woordenregen op afstand is hij klein in herinnering een grote zegen…

soms druppelt glas in kleuren naar beneden geven scherven geen houvast de spiegel die je was is een beeld van lang geleden jij kleurde later pas wij zijn nooit gaan verhalen om te rapen en te lijmen wat niet was kijk in het glas spiegel maar het beeld dat eindelijk bij je past we dragen samen toch die jas…

Jij hebt mijn diepte vaak verloren in het zadel geholpen dravend in vergeten maar de zon sprong op een eiland had een maangesprek en scheen onze rug een zomer we ademden sprakeloos gaven ons over aan vakantie een zomer lang, verlegen liep ik naar de afgrond jij zei, het spijt me niet ik sprong in droom der dalen jij bent mijn…

ken het zweet de lange riemen het bakkeleien in de galeien de striemen als je minder deed altijd onderdeks als slaven aan de ketting weggezet roeien op bevel zij sloegen mij hun ritme wel ben gegaan heb de oorlogsvlag gehesen in het want waar wij nooit mochten wezen de messen blikkerden alom gesprongen naar de vrijheid toe…

Als raamlicht dartelt door de glazen kralen, dan speelt een beeld van jou in elk facet. Om jou uit het verleden op te halen, bekijk ik steeds dit kleurrijke palet. Geen diamant, hoe fel hij ook mag stralen, waar één moment van ons is ingebed. Alleen dit snoer kan over jou verhalen en elke tint komt voor in jouw portret dat traag verbleekt…

je spiegelt al in glas lacht je ogen bloot ik tikte zacht de eerste toon aan ons kristal zag je lippen rood je opende in subtiel spel het glas weerkaatste snel een vol orkest van kristallen tonen in samengaan kon ik uiteindelijk het breken niet voorkomen…

heb de centen altijd omgekeerd gespaard met stuivers dubbeltjes en kwartjes de gulden middenweg is goed beheerd de kas was was goed gespekt mijn varkentje een krasse ze bloosde bol tot de euro haar oren heeft gewassen moest verkassen naar een schamel hok europese talen spreken haar financiële toekomst snel vergeten ja wij hebben…

het tochtte op perron waar een paar verdwaalde mensen wachten tot hun bestemming weer op tijd en krachten verder reed was alleen met jou zag de coupés passeren de lichten van de ramen langs ons flitsen en jij ging niet mee het kaartje in je handen voor het verbreken van alle banden heb ik in goud gelijst het tocht altijd op het…

In zang van de nachtegaal bevlogen geen woord, mijn hart, nog nooit gelogen het strand, de zee, mijn ziel veroverd de vingers aan mijn geest getoverd muziek, een lied, vrolijke noten een droom in groot geluk gegoten van liefde die niet over gaat omdat mij, alleen maar jij, bestaat.…

De zee sloeg een arm om je heen de arm, die ik had gewild en stilzwijgend om je heensloeg Jij, de onbereikbare, alleen met waterlijnen in de vloed verstild was ik het, die de last droeg Van het niet kunnen vergeten en terwijl de zee verder de dag inging restte mij de eeuwige herinnering van iets, wat ik nooit zal weten Wat ik wel zeker…

in de vlam van honger ben je nu geveld aan koperen geuren je haren wapperen als een vlag je borsten half ontbloot en ik jouw jongen die jou gedurfd kuste in een hunkering van nazomer ik heb je nooit gekend, maar getroffen in een liefdevolle wind een vrouw van liefde het donker legt nu licht in onze handen…

rozen die spraken zonneschijn gelezen ze dronken de regenboog niets bleef onbesproken wolken werden gevangen veilig verborgen binnenin de regen kleurde oranje sterren lachten zilverachtig harten die smolten openden ramen van de ziel om de schoonheid te absorberen geborgen in 'n zee van goud ©LadyLove…