ik heb jou jezelf zien ontmoeten in de tal van vreemde snoeten die jij voor de spiegel trekt het visueel verkennen van posities en proporties in een hilarisch lijnenspel ontlokt je wel een lach onverwacht snel vallen nooit geziene stukjes samen die jou in vergeten namen completeren tot wie je bent ik heb je klassieke schoonheid al…

Waaiende winden ontsnapten uit een droomslaap die mij lichter maakte en beter verteerbaar zoals herinneringen die ik voorheen was vergeten onrustig in mijn verlangen sliep ik verlegen en denkbeeldig naast mijn hospita Emma Petronella ik borduurde verder op liefde terwijl ik snurkte verrijkte ik mijn geest.…

het sterven nadert als een sluipeling die aan mijn tijd begint te knagen, de scherpte neemt af van alles wat kan snijden en zelfs jouw woorden raken bevreemd wanneer jij als man tot mij spreekt, ik volg dan de wolken in de lucht en maak zinnen van vogels die nestelen in mijn gehoor mijn zoon, ik zie nog steeds de nacht in de bekken…

Vroeg ik je naam, Waar je woonde, Je nummer Met dubbeltjes Belde ik Om je te horen En te vragen, Of ik je Mocht weerzien.…

De nachten kon ik niet vergeten toen we samen in een oceaan van liefde vreeën was ik de golven jij de kust en samen waren wij de lust om te zwijgen, te overleven stille heimwee teruggegeven jouw duistere kant verlegen ogen zoals we samen kalm bewogen en een geest die uit de fles vloog toen je ontwaakte in mijn liefdestoog.…

ik heb jouw sterren niet geteld zij stralen weergaloze pracht jij bent mijn firmament natuurlijk fonkel jij minder bij het zwarte gat verschiet je plots van kleur als een nova de ruimte scheurt in jouw perspectieven kun je eindeloos dwalen zacht vibreert het verre heelal zijn eerste scheppingsverhalen als jij op de zonnewind zeilt…

de kleine facetten zijn al teder geslepen en gepolijst door de tijd ik heb je diamanten bekeken verblindend kaatst licht dat kiert uit de hemel zijn eerste gezicht maar er zit meer schoonheid van binnen in deze setting gevangen missen jouw edelstenen nog de loepzuiverheid van het volmaakte ideaal waarbij niet de grote maar harmonie…

in een ogenblik bloeit een herinnering open als wat ooit is geweest immer zal zijn een werkelijkheid die vol in zicht het voortbestaan van liefde bloesemt…

mijn lief is de rust die te lezen valt op jouw gezicht mijn lief je straalt waardoor jouw schoonheid tot zijn recht komt…

ik heb het bed met twijfels afgehaald ramen wijd geopend de zon weer toegelaten met zijn licht en warmte wij hebben daar te lang geslapen het samen bleek gelaagd te zijn met onverenigbare elementen toch beleefden wij ondanks de zorg en pijn tal van gelukzalige momenten met bloemen groet ik jou omdat jij al die jaren mijn maatje bent…

het zijn de wolken die schaduwen werpen op de berg die ik beklommen heb die me de heelheid van licht en schaduw leven heeft leren omvatten een gevoel van geborgenheid waarbij liefde zich in mij openbaart zonder maar één innerlijke versluiering een droomwereld waar ik op verslingerd raak…

ik voelde je al in wijkende tijd op weg naar momenten van gelukzalige eeuwigheid weer tasten we af het rakende woord al bij voorbaat gemeden in porselein van het heden onontkoombaar gaan ogen minnekozen ontspant de lach lijnen die ik vroeger niet bij je zag weer stroomt bloed in uitbundig kleuren geen verhitte discussies maar een…

Aangezien ik een nachtdier ben, mijn Assepoester, bestaat er voor mij geen hoger licht dan te vrijen met jou in de hitte van een rode vlam ligt het wapen tegen duisternis als bijen die naar nectar smachten zweven mijn gouden gedachten naar het bloemenveld van pure liefde in jouw gezicht, je ogen blauw je lange, zwarte haren sluiten…

ik herkende de kleuren van stenen die jij legde op mijn pad vaak bijzondere vormen waarvan sommige verborgen in het hoge gras voelde hoe wind jouw woorden langs mij waaide lieflijk als een spelend kind je zinnen bloeiden diep van binnen schoonheid in hun kwetsbaar zijn je lach ontdekte ik pas toen ik voor het eerst jouw kleine…

ik herinner me nog zo'n dag als deze 't zachte regenlicht overeind getrokken door de roos in het perkje naast het zomerhuis een vlinder die voorbij trekt niet groter dan de vingertop waarmee ik een cirkel teken op het raam om het vergezicht te openen de weg tussen zandhaver, de oude duinen en het heideveld dat stil wacht op het…

of niet te zijn bevestigd datgene wat jou tot nu toe op de mouw was gespeld vandaag weet je het zeker je bent…

wij speelden met woorden schreven ze in het zand omdat niemand ze hoorden zo schiepen wij onze band maar het strand was helaas al geschapen liet zich slechts raken door water in zijn eeuwig corvee golven wisten de tekens overspoelden ze een voor een in een dierbaar herinneren aan ons eindeloos dagje zee later zijn wij terug gegaan…

Als jij voor mijn lens verschijnt De lucht immer te donker Het brandpunt exact uitgelijnd Dan flits ik En vang je…

ik componeerde jouw beeld uit mijn hartmuziek toen speelse tonen uit de hoogte kwamen sprankelden je ogen in een passioneel meeslepend bewegen danste je de melodie waarvan ik de ronding in contrasten schilderde op het doek weergaloos waren je passen in een met mes beschreven uitdaging ik zie je nu komen op de boulevard…

heb je hand gepakt maar jij wilde niet meekomen samen zijn wij blijven staan in het landschap van mijn dromen ik goochelde met sterren en een vage maan jouw glimlach liet mij gaan koos later bloemen en wat groen voor jou om steviger te aarden maar jij verwijlde verder in de ijlte steeds meer van mij vandaan heb je losgelaten…