Hoe kan je zonder gedachten bij me zijn onze wellust als een woeste rivier onze bedding het verstilde landschap en als je wegebt rode wijn hoe kan ik je niet voelen als zwijgen lust oproept onze lijven in liefde herinneren de berg is bij ons, wij zijn de berg we horen in het hemellandschap van dromen waar niemand praat over het leeftijdsverschil…

mijn hart is leeggedicht alle mooie woorden verloren aan jou de naakte waarheid hangt stil om mij heen antwoord mij verdronken en verloren in je ogen verlangend naar jouw woorden keer je om en word mijn pen beantwoord mij…

Had ik je toe moeten dekken, vroeg ze? Hij kwam van de bank af, drukte haar tegen zich aan en fluisterde: ja, met jou! En toen verstrengelden zij zich en dekte zij hem tenslotte toe met zichzelf als een brug over een kolkende rivier waarvan de sluis geopend moest. Zo balanceerden zij het getij, en kon alles geruisloos verder gaan, lieten…

heb me lief in onze zee van tijd laat me zien wat ik ooit was een wilde extase gerijpt in wezenlijke geborgenheid…

de dagen dat ik jonger word en mijn verlangen ouder, dat ijsheiligen verdwijnen, een langzame zon mijn terras vertedert, een lijster mijn tuin vol zomer zingt, een blauwe lucht op het groene land ligt, mijn lome lijf weer zwichten zal voor een nonchalante ligstoel in markieslinnenlijntjesstof én schoonheid liefde wordt, die dagen…

Vannacht gedroomd van een tehuis de ochtend kwam en ik wachtte af kort hemd en een pamper aan Geluid van wieltjes op de gang vrouwenstemmen op zoek naar wat er weer was misgegaan Jij maakte me wakker omdat ik kreunde in mijn slaap Heel traag keek ik je aan verloor mezelf in de geur van je kriebelende haar kon niet horen wat je zei trok…

ik mozaïekte met stukjes leven om ze harmonisch te passen in het bestaan het leek goed te gaan tot de lijm verdroogde het cement verpulverde waarin ze waren gegoten heb met alles gebroken toen ik jouw ogen zag een veeg licht in een donkere straat bij nacht je lach parelde tanden in witte aanstekelijkheid handen speelden met schaduw…

Jij schetst mijn zwijgen als een stille droom waar ik zal zijn als mijn woordenzeef ontwaakt in het inspiratieloze niets op weg naar jou door de deur als een boot zonder haven waar zal ik zijn als jij mijn zwijgen schetst aan de andere kant van verlangen alleen in de sereniteit van een eenzame zomernacht jouw naam op mijn wolkenraam…

Wij waren één met elkaar en vervolgens weer apart, niet eenzaam alleen. Verwoest door een storm dreigend met orkaankracht deceptie enorm Duinerotiek op een kruising van zand en schelpen In de kern van zich- zelf, lees ik haar gedachte concludeer allicht dat zij verwachtte…

in jouw gezicht kan ik mezelf lezen uit lijnen van ontstaan geen letters maar geëtste stukjes leven vallen wonderbaarlijk saam momenten die de tijd markeren in tekens die niet overgaan je lach slaat weer een bladzij om ogen stralen warme zon in blijdschap staat te lezen wat wij elkaar ooit schreven…

ik keek niet om toch blijf je weg dat hele eind voor niets…

ik heb een cocon van licht gesponnen uit vroege zonnestralen een zachte wind vergaarde de draden uit geurende bloemen ik wilde de zomer begrijpen reiken naar het feest dat lang geleden voor ons de tastbare hemel op aarde is geweest…

in het wegdromen ben jij heel dicht bij mij gekomen als een vlinder streek jouw licht langs mijn gezicht hoorde in je stem woorden die zelfs de hemel bekoorden je ogen deden daarvan uitnodigend de poorten open wij deelden de godinnenschik eerst jij en later ik in wakker worden zijn wij teruggekomen na zeven hemels heftig…

dat je eigenlijk niets weet te zeggen iedereen om je heen zegt iets en jij beweert ook van alles maar op hetzelfde moment zakt het geluid weg en de zin je verliest het contact terwijl je nog praat en denkt dat je liever ergens zou zijn waar het noorderlicht is dat je alleen maar kijkt en denkt aan die uitbarstingen van de zon…

ik zag in je lach een glimp van je ziel hemelse schoonheid voorbij de schaduw van leven mimiek componeerde blijdschap uit stukjes geluk je ogen straalden een zomerse zon in uitbundige verhalen op dat gouden moment wist ik dat onze liefde eeuwigheid kent…

ik heb de wolken gezien het rood van luchten in warme hunkering om nog even te blijven niet te vluchten maar hun kleur te verdiepen in genieten ga ik mee duik in het donkerrood van zee om de nacht te ontlopen het is een hopen want het zwart heeft mij slechts spoken gebracht waar licht leven geeft heeft donker tijd en stilte…

kom niet te dichtbij ik wil je gadeslaan de armen losjes langs je lichaam de schouders in serene rust je gezicht zonder voorbehoud verstild verscholen achter verwaaide haren je verhalen kleuren de hemel korenbloemen blauw langzaam waait de wind alle woorden weg…

Ik zocht jouw liefde je hart was leeg het mijne was zo overvol het viel op de vloer en knak voor je ogen gebeurde het het brak jij keerde je rug wist niet hoe vlug ik riep nog je kwam nooit meer terug.…

als woorden falen hun inhoud niet de juiste tonen boven halen is het contact als los zand het glijdt door de hand die net is gegeven de blik in begroeten zal drempels ontmoeten die onoverkomelijk zijn opnieuw de pijn weer doen voelen van elkaar niet verstaan de onwil ervaren om samen verder te gaan de breuk in bestaan in stilte…

ik heb je gezocht stenen ontdooid ze spraken me tegen verwezen naar rotsige formaties uit oeroude tijden ik wist dat er voor jou niets veranderd zou zijn jij kende enkel de permafrost aan je ijskoude borst…