zilver weer glanst in hand en ogen krult wimpers van dit antieke meisje een fijn gevoel de allerliefste oma te mogen zijn waar een gouden glimlach wordt geweven fluistert het ouder zijn lichtvoetig…

drijf maar mee langs blauwe luchten spreid je schaduw uit ritsel bladeren met zachte zuchten tot een lommerrijk geluid golf het water als de zee haar stranden kust sneeuw de gletsjers tussen bergen gun rivieren even rust deel maar in het leven om je heen je staat op deze aarde nooit moederziel alleen…

Overal weerspiegelden de wolken zich flonkerend in de golven. De zeewind voerde verre geuren mee en speelde met jouw natte, blonde haren. Vanaf de duinen zag ik tegen terugwijkende verten in het wit van de branding jouw vertrouwde gestalte staan en ik bevroor de tijd in celluloid met een knipoog van mijn polaroid. Nu waart de nagedachtenis…

Soms, ineens, tintelt het van binnen, de hele wereld lijkt dan goed. Ik lach naar alle mensen, verwarm ze met mijn gloed. Het lijkt of gouden vleugels me tillen van de grond. Mijn pas is licht, mijn hart is blij, een glimlach om mijn mond. Ik wil, dat dit gevoel zal blijven, maar ik val zo snel terug. De negatieve wereld beinvloedt mij…

Je denkt terecht is hij de ware wel zoals ik denk ben jij de ware wel, onze tactiek en voorzichtigheid ten spijt van doet niets af aan het in waarheid gedeelde wat geen van ons verliezen zal. De dag voordat je komt droom ik van je sappige lichaam en je geest, kom gauw, droomvriendin, laat me verder dromen met de droom voor handen.…

Een geur van herinnering is het zoeken naar een houvast. Als je het vindt, hoe mooi kan dan het heden zijn. Waarin je hart bemint en alles diep in je vol van liefde zingt.…

in het uitzicht wenkt de verte om te gaan weg van het orkest uit de symfonie mee op ijle tonen naar waar de paden raken in symmetrie van het bestaan nog neem je schaduw mee uit lengte van de dagen stuwt zee haar golven zonder vragen ga in het reiken naar de einder ook jezelf voorbij pas in afscheid nemen en ontmoeten…

Zichtbaar tastbaar hoorbaar lief instilte zwijgend samen zijn ontmoet ik jou in spraak en onverdeeld genieten verzwegen pijn samen aarde samen leesbaar zijn.…

in deze kamer schrijf ik de vloer tot Melkweg op de muren zweven sterren en in de diepste laag fluistert het licht de geborgenheid tussen jou en mij een tederheid om te proeven ons behorend zoals de rode heuvels op de maan en een meebewegen buiten grenzen om uit te kunnen breken, de nacht toe te laten langer te blijven stijgen in…

het glas heeft in kristal van haar scherven verteld hoe sierlijk lijnen bogen licht braken in de zon toen evenwicht nog transparant de kleuren schitterde van kunst de val in het ongrijpbaar zijn gebroken tot de laatste lijn in tonen die op marmer nog probeerden als kristal te resoneren…

Er zwerft een bange zwaan in een vijver op een werkende vulkaan. Het bloemenmeisje spreekt: 'Kijkend schrijver, red mij voor de wereld breekt!'. Ik neem haar bij de hand, wij vluchten snel voor de lava ons verbrandt. De redding is nabij, de hel vergeten en dan een kus, heel sappig, nu ziet zij mij.…

ze botoxt strakke lijnen langs haar mond weer rond vult rimpels tot egale huid bant kraaienpootjes uit de lifting komt eraan borstcorrecties zijn gedaan je kijkt haar in de spiegel aan heeft die vrouw wel ooit bestaan…

Mijn ruimte is te klein, ik schuif de luiken dicht, je kracht omhelst het bloot, de nacht is ver en zo dichtbij, het morgenlicht is boterzacht, smeert mijn hart in een peilloos meer, zo weids, zo diep, levend wit van golvend schuim als je glimlacht om je tanden en mijn zinnen te ontbloten weet ik wat je van mij verwacht, ben daarin…

magistraal hoe de liefde in duisternis kan dragen…

ik voel je al van binnenuit een vlinder die wil vliegen niet opgesloten in de spanning van een zachte buik jij slaat je vleugels uit wiekt van bloem tot bloem op jacht naar het ultiem schakeren van kleuren om het leven in al zijn volheid te proberen eet maar uit mijn hand jij de primus inter pares uit het vlinderland…

Toen wij jong waren droomden wij zo van die dingen als een huisje, een boompje, beestje en kinderen, wel vijf we dachten met de wind in de zeilen, niets kon ons verhinderen wij zagen een toekomst in de blauwe lucht vol mooie herinneringen Maar een onschuldig zomerbriesje ontaardt soms ook in een storm dan moeten wij laveren, in een wereld vol…

in jarig zijn wordt de sarcofaag van leven geopend op het altaar door de schouw worden jaren afgerekend processies schrijden langs met goede gaven woorden en gevoel je oogt nog goed maar de stoet vrienden neemt langzaam een eind voordat de vaandels zijn gestreken wil ieder nog jouw netwerk delen…

Verrukking om de contouren van jouw boezems, die zo schoon staan aan jouw lenig lijf, versiert met twee weelderige bloesems, zou het schelen als ik ze zachtjes wrijf? Sluipend raakte ik jou aan terwijl je liep, als een fijn-vernuftige schoonheidsgodin, schaduwloos en 't was alsof ik al sliep tegen de borsten van jou, mijn koningin. Zachte…

De liefde doet zo’n zeer, dat ineengedoken alle ledematen zoveel mogelijk ingetrokken zijn, want zo, heb je het minste last en nog minder pijn!…

Het is een zucht in fluistering die langs prevelende lippen zachte woorden in het oor verscheept en de schelp helder en stil in hoge en lage liefdesklanken laat trillen. Het is een zucht in stil gemurmel van een traag kabbelend beekje dat klankhelder jouw Zijn passeert waarbij een sprankelende druppel woorden jouw oren streelt.…