wegzeilend bloeien jouw ogen in mijn gezicht van nieuwe lippen in de vroege lentekeer naar het beeld van mijn hart dat dichtbij omrankt jouw blik schemert violenblauw opent ogen op onze borsten op sterkte onder de azuren hemel waar harten geborgen zijn over ’t geheel vinden voeten vaste grond waar liefde bloeit om het leven te…

er hangt toekomst in de lucht gesponnen door vandaag een web verleidelijkheid en schone schijn die vlieger gaat weer op duikelt soms of struikelt ik spin met zoete woorden lange koorden tot cocon trek met draden dood uit leven smul heel even spin de gaten dicht en hang weer vlug toekomst in de lucht…

Onze lichamen Worden een Een en dezelfde Voor even vast geklonken Onze vloeistoffen Vermengen zich Vormen een cocktail De cocktail der liefde De cocktail die jou vult Als hartkloppingen naar binnen Om daar vervolgens Even te blijven Net als ik Als het ritme van m'n hart Mezelf bij je naar binnen werk Om daar zolang…

O metrovrouw bloem in onderaards bestaan jij bedwelmt supersnel, palmt me in, een roes begint zijn werk te doen ik vrees verlatenheid bij elke haltestop ga toch mee met mij ik zal je in een bedje doen voeden, keer op keer weer laten komen bloeien…

ons vurig kussen verbergen wij in de haast van ons samenzijn toch roddelt men over ons met duizend grage tongen…

als de wind in prunus bloesemt omarm je me roze laat onze stappen blozen op het pad naar eerste rozen door het prille groen zijn we gegaan het geel heeft afgedaan in laatste bloeien en bolt langzaam naar de zomergroei mag ik de roos nu voor je openen op het nog roze pad van samengaan want de wind heeft ook de prunus snel haar…

Zo lang mijn liefdesadem ingehouden steeds was ik met haar in gevecht totdat ik jou ontmoette in je ogen las ik het is altijd sterker echt! vanaf vandaag zuig ik het door mijn longen voel ook je liefde door en door zing ik liefliederen nog nooit gezongen ja het is sterker je hebt gelijk hoor…

ik heb mijn hart gezien de fundamenten kloppend in hun groei de boezems kwamen later in mijn jeugd volledig tot hun bloei zo ook de kamers waar mijn schatten naast de zorgen veilig zijn geborgen mijn donker bloed heeft jou ontmoet het samen ademen van zuurstofrijk deed goed jouw warmte en je rode gloed trok door mijn hele…

Noem mij een boom waar ik niet onder geschuild heb Noem mij een steen waarop ik niet heb gerust Noem mij een zee die ik niet heb bevaren Noem mij een ochtend waarop ik je niet heb gekust.…

ze waren om en om gelegd de tegels van ons pad ik telde ze in gaan en komen kan het aantal na jaren dromen maar toen ik afscheid nam de tegels telde ontbrak er één ik draaide om keek terug het pad was gaaf ik had geen haast achter het juiste aantal ben ik nooit gekomen het bestond alleen in mijn toen verloren dromen…

ik zit met Cor in ‘t stamcafé als Wanda binnenkomt, Cors grote stille liefde die hij verbergt voor haar en de wereld zijn bron van dromen zolang er hoop is hij heeft haar eens de liefde verklaard ze wees hem af, zei met ’n glimlach ‘elkaar claimen kost onze vriendschap’ dronken praat zijn verklaring liegt hij hij wil geen vriendschap…

ze verschoot wolkte licht haar donkere ogen golfde brekend door een zee vol emoties strandde op basalte hardheid van mannelijke trots onbespreekbaar in traditie buigt hij nooit de harde kop maar in het zwijgen speelt zij zijn muziek neigt als hij verkiest windt hem weerloos om haar zachte vingers tot hij doet wat zij gebiedt…

Ik heb me geëvenaard naar jouw paradijs, mijn woorden gevlochten naar jouw zinnen, je beeltenis vereeuwigd op het vlakke water, je hand gerijmd onder mijn dichterswoorden noch mijn stortvloed die ons deed waden door het onverkorte koren beitelde jouw besef terug in de volkomenheid van trouw, neen jij stierf mijn dood alvorens mijn adem…

heb het glas gebrand in alle kleuren van de regenboog gesneden en op lood gezet het scheppingsluik in sponningen gebed bekijk mijn arbeid van zes dagen want op de zevende mag ik als god een dagje slapen…

mijn bouwwerk wordt langzaamaan geslecht erodeert door tijd en zorgen de specie was nog oorlogs best verdroogt en kruimelt op de weg naar morgen de stenen zijn hun draagkracht kwijt hechten niet meer als geheel het wordt hen allemaal te veel maar het interieur blijft bij de tijd in jeugdig renoveren de trends steeds uitproberen…

Kwam het voorjaar, met witte bloesems zoete seringengeur en warme avondzon aten wij evengoed in de tuin van dromen bedreven wij liefde, in aardse wegen omhelsden we compost verheugden wij regen en dansten tenslotte met vrije geesten, rond het woordenspel van liefde, was jij voor even, mijn geliefde. *…

in het slaapvertrek staan rode rozen zij staat voor de spiegel het weten dat zij daar is terwijl de kleur hier schijnt decoreert de ruimte in een buitengewoon uitzicht…

Plotseling en onverwacht in ons stammenkroegje indo-meisje ogenpracht haar gaaf, lichtgetinte huid leek als zacht fluweel had goed geobserveerd en met bonzende keel bood ik háár drankje aan ‘pisang-ambon’ alcoholische siroop van banaan ogen als bruine parels keken mij doordringend aan leken mijn gedachten te lezen ik voelde…

de zon scheen op terras waar de ober nog het zwart aanhad van deftig jij op je gemak de stilte genieten van de service in pak nippend aan de cappuccino zonder vervelende bambino's ook bij de buurman vlaagt de lentewind in extra knoopjes los lange benen bruinend in te korte shorts studenten die bedienen een lach als fooi verdienen…

Zwartwit deze oude foto, vergeeld papier, we proberen - tevergeefs - jou te herkennen, volgens Anna sta jij toch echt links vooraan, maar Bertold beweert dat jij dat niet bent, Wat is er toch met jou gebeurd? Vreemd toch, dat wij jou niet eens herkennen? We kijken en we kijken nog eens, Loes zegt dat deze oude foto haar niets zegt. Ik zie…