er zijn vleugjes wind die spelen met dromen razen over land en bekomen in de luwte van je uitgestoken hand ze landen zacht lopen over vingers dansen langs levenslijnen van je pols verder naar boven je ellebogen lossen schouders in een warm en graag gedogen maar strakken soms de spieren aan in een niet verder gaan dan gaat het…

je was altijd een bloem aan warmte en koestering gebonden maar nu hebben eigen wortels eindelijk de goede grond gevonden groei je grandioos laat de bladeren maar kleuren en lucht je eerste geuren keuren je bloemt pracht en hebt jezelf in een volwassen perspectief tot bloei gebracht…

Het gras buigt onder mijn voet, een houding die slechts een tijdelijke is. Zodra ik verder loop, richt het zich weer op, sprietje voor sprietje. Buigt het gras te laat, ook afgesneden is het gedoemd mijn voet te dragen. Ik kom naar je toe, je armen zijn al gespreid. Mij hoor je niet klagen.…

zag je gaan in draf de ogen wild slanke benen die op veel adel konden bogen ben met je meegelopen in bewondering je stopte voelde in rust mijn zacht bestijgen maar in galop hoorden jouw oortjes het eerst ultieme hijgen…

wat de kleur probeert te zeggen is altijd goed zolang je kleuren ziet dan weet je jij geniet…

kies de kleuren van je lucht breek de zonnestralen maar vlucht niet in verdwalen neem je eigen rust voel de wind weer met je haren spelen ervaar leven in een eigen kleur doe de deur en ramen open ga in godsnaam in een toekomst nu geloven ontsnap want dit vasten hebben we al veel te lang gehad…

in vleugjes wind vond ik de boodschap zij rook stervend kleurde herfstend in het gelend groen blies torenhoog de geuren van het onbekende verkende in nieuwsgierigheid de plaats van ooit bestemmen helaas de beul is er en stropt de knopen maar weet dat jij dit keer het lot weer in een nieuwe lente zal ontlopen…

bang ben ik voor zuigend zand voor begerige waterkommen.. laat me nooit alleen gaan slapen, liefste verdwalen in die duist're spelonk: eeuwenoud het veenbos ver onder het moeras waar beenderen rusten van hen die verdronken roestvrij een dolend zwaard maar nu heerst de ebstroom volle maan trekt zee van land.. en als we vannacht de…

in de luwte van de zonnewind waar veel manen schijnen ben jij mijn kind geboren tussen sterren die verbleken nova gaan expanderen imploderen naar een nieuw bestaan ja licht maar op met jou wil ik in zonnetijd de eeuwigheid met onze liefde evenaren…

wij branden al inferno's die hitte hebben we gevoed de warmte deed goed in eigen zweet en tranen kwamen we samen in het stromen van ons bloed nog heeft het rood ons niet verblind dansen blauwe vlammen zachtjes hun verlangen laat de wind ons raken dan kan het vuur in eindelijk ontwaken een laatst inferno maken…

Er komt een man aan En die man dat ben jij Er komt een man aan En die man die is vrij Je moet het wel geloven Je ziet het in zijn ogen Alles wat hij doet maakt je vrij Hij neemt je mee Neemt je mee Naar de diepte van de zee Hij voert je mee Voert je mee En die diepte geeft je vree Er komt een man aan En die man dat ben jij…

Het hoeven geen grote woorden te zijn waar een klein gebaar kan volstaan; een kind dat je toelacht, een vogel, een bloem en plots kan je 't leven weer aan. Het hoeven geen dure geschenken te zijn waar een simpele groet kan volstaan; een helblauwe lucht of een frisse bui en plots zijn je zorgen vergaan. Het hoeven geen dikke boeken te zijn…

Voorbij schrijdt voor mij de tijd slepend traag in het habijt van uwe onbereikbaarheid. Laat komen tot mij wat alleen in slaap mij dromerig raakt: uwe poedelheid blinkend naakt.…

doe geen olie op het vuur maar schilder laat de dagen vlammen en drogen in de zomerzon de fijnste lijnen zet ik in het ochtendlicht als mijn penseel niet beeft nog geen weet heeft van de donkere kleuren die gaan komen steeds strakker in omlijsten om toch contrast te laten blijken maar in het rood van avondzon weten we weer…

Misschien is er wel iemand die om je geeft, elke dag. Misschien is er wel iemand die op je wacht, elke nacht. Iemand met veel liefde voor jou en heel veel geduld, iemand die er altijd voor je zal zijn zodra je hem nodig hebt En je de hand reikt als het even niet meer gaat, naar je luistert en met je praat iemand die jou mist als je er…

in herinnering kleuren geuren vaak gedachten die intenser zijn beleefd een vleugje wind vond het gevoel heeft ons overspoeld met hei en duinen zag je staan in bomen de paden geurden rozen toen ik je vond tussen het geel van hoge bloemen je bloeide grandioos in het speels van leven geven onze kleuren eindelijk beleven in de…

zij sneden hout in sobere trekken trokken strak hun voorgekleurde draden aan in sober gaan geleerd om zelf het leven te ontdekken jij zag de nerf polijstte zacht tot ik weer vlammen kon telde alle ringen vanaf de bast tot je bij de kern was jij gaat niet voor het kruis maakt geen nieuwe marionetten speelt geen poppenspel…

kus je zacht ja virtueel geen woord te veel in raken op rode lippen alleen zinnen mogen tippen aan het gevoel dat jij me geeft vingers ooit in tasten het vasten bleek zo mooi maar zonder warm emplooi geen woord te veel ik kus je daar in liefde waar het nooit verveelt…

het groen heeft zich verzoend met dat wat onvermijdelijk is het bloeien gaat verkrullend onder in deze klamme avondlucht stil is mijn hart van weten dat alles klopt ten spijt en deze wens niet willen kan natuur, wie kent zijn wetten? dus gaat de liefde mij voorbij hoewel ik die zou strikken met kleurig lint en dichterstaal werd blozen…

er hingen groene letters aan de boom de wind blies mooie woorden fluisterde akkoorden in de warme zon klinken de zinnen hun eerst beginnen jij dirigeert ik weet de kleur en uit jouw melodie proef ik de geur…