Ergens begrijp ik het wel een beetje Iemand moet het doen Jou vertellen hoe goed je bent Alleen zijn dat nou juist de mensen Die jou nooit hebben gekend Ooit komt toch wel je zwakte Langzaam maar zeker aan het licht Tot die tijd houd ik me op de vlakte Want nu ben je nog te veel op jezelf gericht Voorlopig laat ik je in je waarde Maar…

we hoorden muziek samen zochten we de melodie om ons leven te verrijken jij koos de tonen zuiver en oprecht ik neuriede een octaafje lager wij klonken echt niet slecht toch konden we tot nu de dissonanten overleven maar stemvork niet te veel we hebben elkaar alles nog te geven…

Jij hebt het me teruggeven dat gevoel, om weer iemand te zijn Jij bracht het terug in mijn leven en dat voelt hier, van binnen zo fijn. Jij gaf me weer rust en vertrouwen en dat is een prettig gevoel Ik weet nu, op jou kan ik bouwen en jij weet steeds wat ik bedoel. Zonder jou ga ik niet meer verder ik pas me aan jou tempo aan Vanaf nu…

spanning creëert nood aan gezelligheid film hangt daar maar als lomp deken rond als twee lippen rond één mond op trage tenen drijf je dichter moment van lichte schrik fluisterende streling op de schaal van Richter zoals wind zonder haast water in de armen van zachte oevers blaast, en riet aan de rand doet rillen zo gleden je vingers door…

ik brak vingers in vertrouwen maar je hand bleef heel samen duimden we voor het goede van vandaag om het geloof in morgen te behouden wist de pijnen die je leed de zorgen om wat het verleden met je deed toch spalk ik voor dit bijzonder ogenblik de glimlach in je wonderbaarlijk lief gezicht…

wie het leven mint,moet ook beminnen in het hart van gevoel,in een dwaze roes waartoe,waarom ik laat me alleen maar drijven en wat ik zoek,is mij onbekend de vogelroep lokt teder in de kindsheid van verleden in het geluk van verloren jaren zie daar gaan geliefden hun bestaan blijkt alleen uit oude kinderboeken er was een tijd.. ook ik…

in de hal hang je tegen mij aan voor de spiegel oog je mooier de zwarte hoed verbergt mijn omhelzing, het landschap lokt ons naar buiten, witte bruiden staan uitbundig te wuiven in de zon het is stil.. we luisteren naar de winter kijk, een roerdomp in paalhouding is zijn camouflage kwijt in het riet wat aangeslagen ligt onze polder te…

Een traan sijpelt mijn mond binnen de zoute smaak doet me denken aan die dag op het strand toen jij en ik nog ik en jij waren Het was koud maar ik gloeide van trots hoe jij daar liep mijn arm door jouw arm gestoken alsof ik je vriendin was We aten fish & chips ik dronk cola en jij dronk niks je keek alleen maar naar mij en naar…

ze kwamen van verre koningden de sterre boven winters bethlehem brachten myrrhe wierook en de goudgeschenken naast hun warme wensen aan het kind in menselijk verscheidenheid geel het wit en zwart zo kwamen zij gezamenlijk en toch apart de sterre op hun terugreis mee naar verre oorden nog ongeweten het goedevrijdagse vermoorden…

zie je ogen en je handen heel ontspannen maar je haren waren bleek kleurloos door de chemokuren in een weer moeten verduren door het sprankje hoop waarop wij voortborduurden jij patronen en ik structuren wij presenteerden vandaag aan de wetenschap jij rollatort traag naar binnen ik wacht op een nieuw beginnen…

hoor mij als ik fluister over het pad naar het meer met roepende vlinders en broze libelles leg je oor te luister hoe zachte klanken waaien langs mijn tong en ranke lippen van het harpspel uit mijn ademende ziel het zijn witte engelen die ook uit mijn zuchten nog geurende roosjes knippen…

soms draag ik leven van handen die niet geven waarvan de borsten zijn verschrompeld en de schoot is uitgedroogd nog ongeboren zijn talenten die blind zichzelf niet herkennen waarvan de kern bevroren is in middelmatigheid van winters alle dag maar leven kent geen tijd jouw handen dragen die gaven geven ons de eeuwigheid…

Wachten we te lang raakt de chemie uitgewerkt blijft de passie uit Vuur dooft en liefde lost stilaan op in vriendschap…

haar vingers kleven na jamsessie mondhoeken naar boven vers brood na de liefde wankele zoen schittert in overgave tussen enkele stralen het is kort wil ze zo…

wil iets kleins iets kleins schrijven voor jou je pegelde vandaag in strakke winterzon mijn warmte kon je niet ontdooien toch zag ik op het balkon de eerste groene puntjes zich ontplooien iets kleins mag dat de eerste lentebode voor ons zijn…

De sportwagen stopt voor het terras met veel elan stapt de jongeman uit z'n act trekt aller aandacht. Hij neemt plaats naast de vrouw die hem allang was opgevallen reden van z'n stop op de gracht. In elkaars energieveld gevangen laat ze zich verleiden, ze kiest hem als one-night love die haar mag behagen. Een etentje bij kaarslicht en wijn…

heb de stoep weer schoongeveegd restanten van het feest in grijze afvalzakken mijn goede voornemens kreeg ik nog niet te pakken in opgeruimd flonkert nu iets meer dat sfeer geeft aan normaal het sprankje hoop dat dit jaar anders wordt het roer gaat om nu helemaal…

klein lied over een liefdesgeschiedenis -veelal onder duistere omstandigheden of met weinig gelukkige afloop- sterft, wanneer men haar heimelijk maar met opzet afluistert. de schittering der zon -een woekerdier op de mens- die zich vooral des zomers of op de eerste dag der week vertoont: in een verticale lijn wordt zij met twee ankers…

mag ik vandaag je eerste kus weer zijn na een avond vol met herrie en intiem venijn besloten met een duur festijn van hapjes en champagne jou nam ik mee in laatst oplichten van nieuwe vergezichten de knallers zijn voorbij blijf jij ook dit jaar ondanks alles nog bij mij…

toch zijn er nog knallers mijn vuurwerk is niet op al mijn kruit is niet verschoten hoewel de lontjes zijn wel kort flits in herinnering jij sierde voor de knal en gaf toen alles al pas later spatte je uiteen fonkelde in zomerkleuren ik oogstte al je herfstgeuren vanavond zal ik voor je vlammen in het licht van nieuwe jaar…