- wat jij nodig hebt, is een warme douche, een bord erwtensoep en een goede beurt, - zei zij 'dat is nogal drastisch', vond ik - kom nou maar – en ze gooide haar benen open en krabde aan haar dijen 'moet ik niet eerst douchen?' haar voetjes duwden als scharen van een krab hem al naar de killing fields van haar maanmond op weg naar het…

Jij hebt twee armen, strik ze maar mooi om mij heen -- dan is het voor jou.…

Ja, mwaaw hwaal he hwoet, heerlijk, oh ho mwijn, pas op -- au, je doet me pijn!…

ik wist ze had geen gezicht en toch was ik gek op op haar ogen met de in donker blauw oplichtend witte cirkels die mij altijd hypnotiserend fixeerden weg van haar scherp profiel met de toch zo curieuze rondingen bij neus lippen en kin verliefd op de klassieke hoogte van voorhoofd en de markante jukbeenderen toch spande haar…

Zij was de vrouwelijke variant Van Sisyphus, wat rolde zij een stenen Wat moest zij telkens onbedaarlijk wenen Zij kon jou maar niet krijgen als amant Lang bleef vergeefse hoop in haar bestaan Eens zou het haar toch zeker wel gaan lukken? Nou nee, zij brak in  honderdduizend stukken En zag haar waardigheid te gronde gaan…

Wie niet houdt van een appel of slang Wees niet angstig, afgunstig of bang Het is maar een liefdesgedicht Opgedragen aan A en aan E En misschien toch ook aan jou gericht ___________________________________ Voor A & E Het is met alle soorten van genoegen Dat het wederzijds van beider kant Het genen delen mij geenszins mishaagt Integendeel…

De laatste keer dat wij liepen op de maan schrok ik van je stem toekomst en zo Je weet ik ben er niet goed in De laatste keer dat wij samen groentesoep maakten de keuken was te klein we wisten toekomst en zo Was jij het die toen weg liep De laatste keer dat je belde weet ik niet meer je weet ik kan niet veel met tranen Veel nachten…

ik keek je aan jij lachte ons geheim signaal in een groet met doelgerichte pas ging ieder zo zijn eigen pad langs kleine ongekende sluipwegen die naamloos het landschap plooiden naar onze plek de stek die wij al een levenslang in ongestoorde vriendschap delen in hier woordloos samenzijn doet het leven soms minder…

Kom we gaan bijten in de hand die de tafel dekt We gaan rotschool roepen we gaan fietsen achter dat meisje uit de klas We gaan extra traag tot tien tellen en niet weten wat de hoofdstad is We gaan een hoge pet opzetten we gaan nooit meer boeken lezen nooit de tafel dekken en hele nachten film kijken We gaan het licht in de koelkast…

Beschaafd, begaafd, gewoonweg aardig in zijn mild charisma bijna waardig beroept hij zich even onverwacht als zacht op overmacht: `Sorry, het is als de seizoenen ik ga mijn eigen straatje boenen ik moet en zal weer uit meanderen op naar die ultieme andere`. En zij die zich al die jaren gaf zonder enige reserve met al haar vuur en al…

ik zag ons geluk door mijn vingers glijden keek jou aan voelde hoe liefde zich van ons los zou snijden als wij dat zo lieten gaan heb gebeden met alle emoties die ik had zelfs in de mythische wereld kwam jij op mijn pad in jouw magisch verschijnen voelde ik de lijnen sterker worden die ons langzaam van wit naar glitters…

Op vakantie is het anders Dan ben jij de man die ik in jou zag dan doen we alles samen dan kijken we samen bekeken als samen - de buitenkant daarvan onze twee lichamen die nieuwsgierig gescand worden door onze kleren heen Wij zien het gebeuren en we zien onszelf als begeerlijke mensen met streelhuid en lippen die lachen en lief…

Vlinders in de buik Liggen zwaar op de maag Het valt niet mee Verliefd te zijn Als vegetariër…

Onze tongen versmolten met elkaar daar op die triviale plek raakte zij de gevoelige snaar en het trilt nog steeds na ook al tongt zij nu krek als een zotte Pierlala met mannen uit haar dromen die surfen als de besten die uit luchtkastelen komen maar met dikke flappen strooien terwijl ik volkomen buiten westen om haar geest blijf schooien…

Altijd zomerzwemmen hoog het gras voor altijd vrij Voor altijd wintersleeën naar beneden van de dijken door de sneeuw naar school Sinterklaas nog niet de meester strooide pepernoten Donker door de regen door de gangen en met tegenwind met tegenzin naar huis Boerenbloesemwangen je eerste kus vergeet je nooit grote vakanties…

Ik doe maar alsof, wanneer ik weer ga slapen -- alsof jij er bent.…

Ze bevalt me op die bank De stof zo blauw haar huid zo blank Het scherm zo tomeloos haar boeiend Ondanks het zonlicht dat er gloeiend Als een voyeur omheen bestaat Voordat het neervalt op de straat De stilte rekt zich zalig uit Tot in een zangerig gefluit Van vogels zwart als hartenbloed Hij wijken moet “Wat is er schat?” Vraagt ze me…

Als een lege kerk, voordat het orgel gloriet -- zo stil streel je mij.…

vraag niet waarom ik wegga de wind vraagt toch ook niet aan het gras waarom het niet op zijn plaats blijft denk niet dat je na een schipbreuk midden op zee land ziet afscheid is nacht dit is een verhaal stel dat het voelbaar wordt…

Mijn hart slaat op hol, het tolt snel rond, als een wiel -- en het wil naar jou.…