Hoe zal ik in woorden kunnen beschrijven grote schoonheid van jouw immer lief gezicht ja bij de klanken van het schoonste gedicht zal mijn herinnering aan jou zo blijven rozengeur in golvend haar, honing jou stem bewegingen gracieus als van een ree je zang als van vele vogels sleept mij mee naar bos waar ik rust in mos, aan jouw boezem.…

Breng mij alle natte bladeren ook die al weken broeiend brandgevaarlijk zijn ik maak daarvan een zon een fiets een korte broek een crossfiets natuurlijk geen gewone een crossfiets een korte broek hetzelfde shirt als gister en voor het donker thuis Ja waarom niet Ik ben de groothoektovenaar breng mij het laatste beetje licht poseer voor…

ik heb je aangekleed terwijl jij met je staart soepel door het water gleed mijn liefste zeemeermin die mij heel verwonderd aankeek van hoe moet ik nu landen op scherpe randen van rotsen met natte zilte handen wij zijn samen opgezwommen naar de uitkijkpost in de haven heb lenteachtig zeewier bedongen om je schoonheid…

Jij mooie jongen leert mij lopen liever gezegd waar ik moet lopen want je weet zo goed de weg naar school je bent al vier Jij weet hoe je kip eet rijst te knoeien schoenen uitschopt in de regen danst dan vraagt om kuku chocola Jij kent de groenten in de tuin weet wat je lekker vindt zit met je vingers aan het hout als mama kookt…

de geur van de lelie stijgt op uit het veilige veld in het licht bij het vallende donker geen kreet van een meeuw boven een demonische zee dringt hier door en ik laat mijn venster hier wijd open staan met het brandmerk van een vervolgde in de rug en het zeer van het keer op keer openrijten van een wond voor wie ik niet bestond…

Je naam je naam heb ik veranderd En het hielp niet Je lijfje ik vocht tegen de gedachte aan je lijfje En het hielp niet Ik dronk om niet van je te dromen En weer sliep ik niet Waar is de wind om door dit huis te waaien waar zijn de dansers de muziek waar is het feest de veel te volle zalen de gevulde schapenmagen waar is de wijn…

Verdwijnen, in een spontaan gedicht. Schilderen, met woorden die blijven. Al schrijvend willen zien. Naar passerende hondjes kijken. Naar kauwen, vrienden, vrouwen, waarover ik mateloos fantaseer, omdat ik beminnen wil. Dat het niet jij of ik of wij, maar dat het de liefde is. Dat het diepe gevoelens zijn, die ons in leven houwen.…

Zijn zoals ik ben, met jou in het rommeltje -- van onze liefde.…

De wind je weet de regen komt je kaal versleten spijkerbroek je glimlach als de kleine slaapt Het duurde lang de droge tijd Iedereen zegt iedereen wist het dat jij en ik dat wij dat alleen wij het nog niet wisten dat ik van jou en jij van mij Je kont ik kan je dromen ik droom je elke dag Jij kent na zoveel jaren nu de weg wel in…

Ook al worden we uit elkaar gerukt Ook al doet iedereen ons pijn Wij zullen altijd samen zijn…

Ik wil het leven niet langer bewenen Al is het gemis nog lang niet verdwenen. Je portret hangt hier op meerdere wanden In gedachten voel ik nog steeds je lieve handen. In gedachten leef ik nog deels in het verleden Denkend aan wat nu te doen en wat we ooit deden. Soms bid ik dat ik niet van verdriet bezwijk Maar ik beloof dat ik nooit voor…

Ik ben nergens echt alleen als mijzelf: altijd – wacht hij weer op mij.…

Schrijven is beheersing. Van mijn wilde gedachten, die angstig geworden zijn. Beheersing van denken. Voor mij is schrijven therapie. Wanneer zinnen zinvol helen, hetgeen angst gebroken heeft. Voor mij is schrijven een recept, dat ik hoogstpersoonlijk schrijf. Dat niet voorgeschreven werd. Schrijven is vooral verlijmen. Van onbegrepen…

Kom mijn liefste kom laat mij je leiden kijk niet om maar voorbij de horizon Er rest je niets dan wat verloren idealen Je dromen komen ooit wel uit Verlies geen tijd aan verbittering of teloorgegane vriendschap Diegene die naast je staat je tranen vangt zaait het nieuw gewas dat de zomer rijkelijk oogsten zal…

mandarijntje met je losse huid en parfum als een zomerhuid een verantwoorde consumptie voor kleuter en bejaarde ze komen uit een ver land een land van hangmatten en golfplaten en oude vrachtwagentjes een kilo in een netje er is er altijd wel één omwikkeld met gevloeid papier maar niemand weet waarom misschien is ie wel bestemd voor één…

de tafel van zeven zonder haperen kunnen opdreunen, Hoogezand-Sappemeer blind kunnen aanwijzen op de kaart, dronken helderziendheid en dingen zeker weten in een bar bij volle maan de kunst van wegkijken als een zomermeisje te mooi is om waar te zijn de kunst van verdwalen, een andere weg te vinden mentale foto's maken van een gebaar,…

De dag was September vijftien We zaten loodrecht op de avondzon Je had jezelf moeten zien Ik vraag me nog steeds af of het die dag was dat het begon Had ik mezelf verkeerd begrepen… Waren het vlinders, of toch iets divers? Voor het zekere nog in m’n vel geknepen Deed mijn gedachten weg als pervers Toen de dagen korter werden, En ik je…

Er is een razende storm Een storm die mij raast Helaast, juist nu mij naast in mij gaat, huist, gaat. Er is een raas, een graas het groene als gras, raas als een haas, op de vlucht als een dwaas, door de lucht Er is een razende storm Een storm die mij dwaast haast, juist nu naast mij inhaalt, in huist en gaat. Terwijl ik, enkele…

Kom, we gaan naar bed, het is tijd om te rusten – na ons liefdesspel.…

Ware het maar dat ik nooit geboren was, mijn zuchten zou ruisen, zegen van zee mijn klagen zou zoemen, zachter dan was mijn kermen zou aaien, stiller dan sneeuw mijn huilen zou lachen, lach met mij mee, mijn vloeken zou prijzen de deugdzame mens mijn woede zou zoenen jouw leed met een wens mijn lijden jou troosten met strelingen zang mijn falen…