De Boskapel ademt wachten, hout en steen houden hun adem in, tot jij je handen heft en stilte zich tot klank bekent. Welcome to all the pleasures, fluistert het koor in warme golfslag, de strijkers tekenen zachte bogen langs de randen van de tijd. Twintig jaar aan stemmen staan onzichtbaar achter jullie rug, oude toonladders in de spieren…

Jouw mooie stemgeluid is muziek waarmee je de dood weegt in aardse wonderklanken wat je zegt is waar binnen de context van het beoogde doel transparant is de ballast die je hebt weggedaan om verder te groeien maar niet iedereen heeft eenzelfde richting dus zweeft waarheid ergens tussen stilte van wat is gebleven en wat verloren…

In hoeverre je echt dood bent nu je blijft leven in mijn gedachten durf ik niet met stelligheid te zeggen ik ben in de war over een hulpverlener die zijn zakken vult met nietsdoen omdat je bent verdwenen in mijn angst in de bizarre leegte van het niets zit ik je achterna met mijn demonen is er geen verklaring mogelijk om je een dienst…

hoe ze me noemen kan me gestolen worden het gaat om de akkoorden de melodische lijnen de bekoring van het oor niet om die lamme duinmannen noch om blij wuivende wijven doch voor zuinige bierzuipers gebruikte servettenschrijvers benarde-situatie-verblijvers bezorg ik mijn liederen bekorend in diepere lagen van overspoelende klanken als…

Buiten is het koud en donker in het park de wind steekt op, er komt een bui, je huivert en versnelt je pas je doet je sjaal over je jas En dan opeens hoor je wat flarden oude dixielandmuziek je luistert, blijf heel even staan en krijgt een warm gevoel dat zegt, kom laat ik daar naar binnen gaan Het is er vol, niet teveel licht, geen…

Het is zonder meer wat je ook van hem vindt een bijzondere jongen ...en dat is-ie... of hij nou dik trom heet van johan kieviet ard jan of keessie van de nederbeat bij hem spat het er af van de eerste maten de tomeloze drang om muziek te maken z'n ziel en zaligheid offerend aan nietbestaande achromatische ladders op grove…

Onverwacht weergekeerd uit toen der tijden het goud dat blinkt tussen helmgras en duinen de hagen en nezen der indorockjaren rustend in ons collectief onbewuste Javaanse jongens roken Q65 dragen shocking blue gouden ringen in oren hebben geen zin om te gaan naar hun bazen spelen anti-autoritair op gitaren zijn niet…

In de Oud-Katholieke Kerk van Gouda zong de jazzzangeres Nina Yip haar eerste live-concert en het lukte haar om een Nina Simone te zijn, maar dan zonder bipolaire stoornis, drank en drugs. De pianist had een groot aandeel in het opzwepende karakter. Als fado-vrouw en eeuwige treurwilg met haar strakke, zwarte jurk verhulde Nina haar…

Noten in de wind het hart klopt in stilte mee muziek ademt ons Euterpe, jij die de lucht vult met klanken en stilte verandert in toon, die hart en ziel opent met noten als zachte regen, verhalen wevend van vreugde, melancholie, troost en vuur. Je toon zweeft over rivieren waar dromen elkaar ontmoeten, waar rust geen grenzen kent, en…

Een warme stem spreekt met blijde galmen over bloeiende tonen. Corry Konings zingt volk sterke wil, aangaande die geliefde bloem. Als fijne geuren verlaten klanken de mond van de zangeres. Reuk der muzen zwerft langs en naar alle mensen, treft begrijpend oor. De tonen brengen opbeuring aan een ieder, die zwaarmoedig is. Simpele…

met ruim sop ‘t heelal bedruipen op snoeiharde golven van Sagan de mega-asteroïde 1997 XF-11 en vastgekitte vulkanische as delven in de stad van de hoge priestersklasse de schaduwomtrek ‘n woestijnbriesje ‘t paradijs verrast de hallo-Hawaï-tolk met tieners vóór negen-negen-negen ’n gloedvolle sleur dóór ‘n stofwolk van niks kwam 2002 brommend…

achter het laatste vraagteken wacht de vermorzelaar met warrige haren in alledaagse kleren pakken zijn verhalen uit woord voor woord als geschenken aan wie het horen wil voor een alles behalve dempende geluidswand van saamhorigheid aan de hand van de godinnen der esthetiek en intoxicatie transformeerde de gracieuze zaal -die ook…

de engelenstem schenkt lauwe woorden in een hemelse warboel tot moes geworden middagtafeltennis’ ondersteund verwonderen uit dikke onderbuiken donderende doorrollende roffels in de volgepropte zon door nooit verzakende draaideuren op krakende banken klankkleuren keuren om geen misser te betreuren terug in de Burcht van Spel & Vreé rechtsvoor…

Alzo...een ode op hyperborea lof gezongen op godin Freya! wringend tussen snarende toetsen en toetsende snaren een hypertonale reis: electrifying geen botsing tussen akoestische stijlen tokkels van speelklok tot pierement nu eens op rode oortjeshakken stuwend transcendent dan weer bezwerend met mateloze sprongen in laarzen van zeven…

theatrale kikkersprongen op pianotoetsen cellotinten fladderklanken ingekapseld verhaspeld taalfragmentatie vrije vingers twee vrouwen verbouwereerd zinnestrelen zangerige tranen in de rivier vloekend door de zeemond opgevangen in de kale kerk ‘dainuojančiomis moterimis’ verlangend tussen pijnbanken een hoogmis van schoonheid als één…

van de grond bekeken de Grote Zaal een gebroken verhaal ondergaan uit één keel van een vogelvrijverklaard volk oer-romantische verdwaald gladgestreken in Bachiaanse viooltaal op naar Pandora onder het dak geplakt van de Burcht der Vrede & Spel langs de gang voor incrowds naar Essaouira’s tovenaar & de dansende flankmannen hadden aandacht…

Met dank aan de Viking die heden bij wijze van vlammend pamflet het Concertgebouw in zijn snelsonnet heeft genoemd en met name 't bestuur die 'band' met die zanger was - god zij geloofd - gelukkig van korte duur... KUNSTVERWANTSCHAP Met Gustav Mahler, joodse componist heeft ons vermaarde KCO een band al meer dan honderd jaar haast…

Luisterend naar Petrichor door Orlowsky en de zijnen niet met een half oor maar mijn rechter muzikale hemisfeer bewoog mijn geestesoog zich langs de hier en daar bekende wegen Zigeuner! Donau Hongarije tokkelend op de cymbalen dan weer snelle regendruppels harlekijn speelt toermalijnen dwarrelloopjes op de lijnen in een wereld…

de goden schiepen de eilanden als hun woning op de hoge grond boven het dorp slaap jij sereen en de tijd staat stil je kent de diepte van de Stille Zuidzee de wind zingt de golven beuken jouw ogen volgen de ruige bergen ze tasten de steile kliffen af op de tweemaster klinkt een smeekbede ne me quitte pas je bent niet alleen, Jacques…

1. Met zijn verzen werd geen hoop gewekt, met huichelende wegen wel dromen verlegd; de tovenaar die waarheid sprak in spreuken die nooit zijn gehoord. 2. In wrevel van de wereld afgewend, de ogen die niemand ooit zag; nieuw licht dat zweeft in de dageraad, gloeiend door het licht van de verre zon, 3. weerkaatsingen van wat ooit…