De Bulleboos stormt als een stier naar voren, de horens vooruit - een Goliat, wiens speer sterker is dan de steen in de handen van zijn tegenstander Hij ziet zijn eigen zwakheid niet kent zijn eigen waarden niet en gelooft niet in de lessen van de vergeefse eerdere strijd van vele grootmachten tegen de kleine landen die ze verachten…

Wat toont ons het historisch materiaal van de kampdagboeken van Vuyk vertelt zij het 'Indische zwijgen' verhaal van dappere vrouwen - geen verborgen angsten van edelmoedige moeders met spruiten hun armen beschermend om hun dochters' schouders het hongerontbijt en hun daaglijkse dood hun overlevingsdrift na een vernedering twee uren…

=========== ================== drie Action smurfen kleuren de schandpaal rood in het midden van de stad in het midden van de nacht in het midden van de geschiedenis in het midden van de schaamte. niemand deed iets, net als toen, de kransen, naar de hemel krijsen ze, met open stomme mond; jaar na jaar na jaar. en de mannen in de kleur…

Er lagen vele kaarten langs de lijn En briefjes waarop laatste groeten stonden Ze werden dan door niet- Joden gevonden En opgestuurd naar waar ze moesten zijn 'We liggen slap en en moe in de wagon' Sara aan haar gezin, voor haar - barakken Of erger nog de dood, naar adem snakken Benauwdheid en paniek in 't eindstation Wat heeft de Hitleraanhang…

Op 5 mei hangen de vlaggen uit. We vieren dat we vrij zijn. We lopen buiten, spreken hardop, kiezen ons eigen leven. Maar hoe vaak staan we stil bij wat dat echt betekent? Vrijheid is niet vanzelf gekomen. En ze blijft niet vanzelf evenmin. Er zijn mensen voor gegaan. Die risico namen, die verloren, zodat wij nu kunnen…

Op vier mei wordt het stil. De wereld houdt even haar adem in, alsof ze zich herinnert dat leven breekbaar is. Twee minuten. Voor namen die we kennen, en voor de ontelbaren zonder naam, die vielen in het donker van geweld. Maar luister - achter die stilte klinkt meer. Niet alleen het verleden spreekt, maar ook het heden…

Er wordt nog steeds gedoodstraft in Iran In Tweede Wereldoorlog, penalties Tijd in sommige landen (n)immer stil Immer stil door weer een keur aan to kill Nimmer stil, door een spervuur geschoten Vele Tweede Wereldoorlogshelden Rusten voor eeuwig, reeds decennia In de Tweede Oorlog omgekomen Verloren in één klap al hun dromen Overal vielen…

Dorre kleuren kale grens- heuvels na de winter kleine vlekken, gatenijs en bevroren modder Oefenen om het land te verdedigen tegen barbaren altijd tegen barbaren die van binnen zijn wat wij van buiten lijken te zijn: primitief in takkenpakken machtige Enzilochmannen het klassieke lopende woud met grote warme handen en wapens bewezen…

De welbekende klanken klonken door de klaslokalen Stemmen van meisjes – moeders van hun toekomst De wereld rinkelde kortstondig, vóór Het einde plotsklaps dat nu bevroor In de tijd Die op atomair niveau oneindig duren kan Een diepte waar geen einde aan komt De toekomst die geen doorgang vindt Uit het opgestapelde puin van rekensommen…

Ooit was hier welvaart bloeiende handel, een lint van havens vol schepen: het land van de Filistijnen Nu verstikt, omsloten door het getto Er vallen Zomerregens die ons breken, botten wegen en bruggen kades en kantoren, daken liggen op de grond naast open riolen, ruik waar we wonen, blijf niet daar staan, veilig ver weg op de wallen…

De bezette, laaiende stad verwoest door het leger des heils Angst & slijk versterkt door mortieren Vluchtenden aan het kruipen in brandende kelders Het horen van vuur en het zien van kogels verbrandt voor altijd je gezicht en menselijkheid…

Waarom verhult men zo fanatiek de dynamiek van houden van, van liefde zonder schroom, van intimiteit, seksualiteit en erotiek, van een connectie, zo diep. Zo heel gewoon. Waarom tonen wij slechts destructieve haat en haar vazallen, voor wie wij allen knielen? We tonen dood, vernietiging, de geweldsdaad met bommen, die kraters slaan in onze…

toen ik vloog terwijl ik half sliep op het randje van stilstand zag ik de schitterende blauw- paarse bloemen van de Jacaranda waar was het kind dat zich hoog boven in de boom verstopte toen een zoemende vogel des doods boven haar vloog? in deze onwereldse verstilling had de Jacaranda een transcendente glans over het weerloze gelegd…

De soldaten komen plotseling, ze schieten de straten leeg, wij vechten niet, we schuilen en kruipen door de kamers We verbergen ons en doorstaan de aanval, bang te sterven dromen we van dood en ellende Smeulend wordt het stil Slierten rook, honden ruiken aan buiken likken aan lippen aan koud braaksel in de goot, een gouden ring…

De dakgoten druppen in de bezette stad Na een nacht wakker liggen van onrecht en doden gaan we naar buiten en laten we onze geleefde levens zien Kijk, zo moet het, oud worden met rimpels en huidvlekken Onze stille tocht ritselt en zucht een beetje zwermt soms even samen op muziek uit onze jeugd…

de woorden die hij zocht op de muren het scherm benauwen vernauwen hem maar als hij de vogels volgt in vlugge formatie duikend in de toekomst die te na komt over die lijn die middenlijn deze witte regels als witte muren schurende deuren op losse kieren gezet dat drukt de pret zogezegd daarom refereren ‘zijn’ vogels ook…

de muur en het scherm doelwitten van denken gezochte ferme woorden doch zij bekoren niet doen verloren aan in dit onzeker bestaan ik kom niks tekort als het over liefde gaat maar leven bestaat uit meer en dan heb ik het niet zozeer over mijn eigen problemen maar over het claimen van de toekomst van de wereld van levens…

In 1935 was de toekomst plat De orde stond op bezwijken in gezinnen, winkels en fabrieken In de parlementen en de cafés werd veel en verhit gesproken eerst met iedereen, al gauw alleen met gelijkgestemden Wanen en misvattingen in overvloed burgers groepeerden zich tegen elkaar, gingen op de vuist Redenaars zochten conflicten en verkeerde…

nu zij de laatste luiken in stilte sluiten weten zij dat zij de olijfbomen nooit meer zullen zien een laatste vogel vliegt over gebarsten aarde als zij zonder omkijken vluchten niet om ergens te komen maar om weg te zijn van de dodelijke leegte de kluwen die niemand ontwarren kan een wereld zo duister…

die middag in mei toen zij niet praten kon neuriede zij een kinderliedje van een andere lente in een andere wereld waar geen woorden waren voor de stromende angst in het kleine hart deze middag als zij niet praten kan neuriet zij het liedje van die andere lente in die andere wereld totdat zij verstomt en alleen maar snikken kan…