de kringen die je in 't water zoekt zijn al lang verdronken zo ook de naam die je hem gegeven had vlak boven het natte oppervlak danst 'n libelle sneller dan haar schaduw doch dat ontrafelt haar mysterie zeker niet eenden trekken 'n nieuw spoor hoorbaar is je zucht bij het achterlaten…

Dat er ook spiritualisme is zonder een almachtig opperwezen in kleine gewone dingen zoals de glimlach van een hond of dat de liefde voor een nacht is veel te kort en erg spontaan ernst verlegen wordt van kattenpis een reis niet ver is van de maan kunnen jullie een man vergeven wanneer hij naast de pot piest en naast zijn zakelijk leven…

Ik denk mezelf weg in allerlei rare kronkelwegen, want over honderd jaar is al wat ik deed vergeten. Zelfs het allermooiste. Denk je dat in, hoe wreed en bizar. Zo worden we allen met de jaren en eeuwen alsmaar anoniemer. Herinnering faalt. Onze grootste liefdesmomenten gaan teloor in het Grote Niets. Abracadabra, nee, helaas, niet te keren, Kreng…

stilte het is er in een kamer zonder ogen ontrouw door de tijd vooraf alsof ik zeeziek word in een beker met water gevuld; een waarheid waaraan leeuwen likken en daar beginnen te vechten gekooid met witte, wilde manen die soms samen vallen in één enkele nacht stilte en het meest nabije als een zachte beweging van een wimper in jouw…

Die nacht was het volle maan De mensen zochten in de stegen Hun heil, want collectief de waan: De weerwolf raast over de wegen Ik rende mee met mijn kompaan Ontredderd zijn we neergezegen In ’t huis ons na aan‘t hart gelegen Was het de meute dan ontgaan Dat vanuit zee enorme dieren Koers zetten naar ons aller strand Zo sterk dat één duw…

Was jij maar hier om hand in hand de toekomst te verkennen een lamp te schijnen in de bange nacht Was jij maar hier om moed te fluisteren te zeggen welke kant en dat het best zal gaan op het struikelige pad Was jij maar hier mijn ander ik maar ik ben ik en jij nog jij…

na lang aarzelen veel getreuzel slinkse omwegen die onderschept werden gaf jij mij ietwat weifelend en niet direct vol vertrouwen jouw masker aan pardoes smeet ik het op de grond laat nu je ware aard maar zien…

Ik fluister het frêle ochtendlicht dat op je slapend lichaam neerdaalt Met vrije geest laveer je tussen dromen door Binnenin voelt alles als vloeibaar of kneedbaar Als een witte duif zweef je langs de verdichte lucht van het ondenkbare Intussen dek ik je toe door liefde aan lijf te binden uit een andere wereld Ik neig naar jou…

het gebrek aan erkenning doet de weegschaal overhellen naar donk're kant aandacht vragen wordt gewichtiger daar kritiek onbewust hun zijn bevestigt gaat men op zoek naar verdoving om het leed te lenigen zo de leegheid te omzeilen…

ze duwde hem tot het randje daagde uit, observeerde de reactie die hij geven zou rode vlekken werden geboren vuurspuwende ogen versus triomfantelijke glimlach kookte bloed van woede er viel een onvoorziene klap even was 't stil…

verstoten van huis en haard dwaalde ze onbegrepen door de velden van isolement waarin het rijk der schimmen de hare werd, zich ontpoppend tot 'n schaamteloze gebruiker kropen stemmen uit pakken melk overal afluister apparatuur de wereld was krankjorum geworden zij verdronk..…

Vrouw en man waren eens een kind - zwaar onbemind. Hun lichamen groeiden op tot ware grootte - hun geesten blijven klein. Ze vonden elkaar een tijd terug in ware liefde - maar de scherven van het verleden bleven scherp en snijden nogmaals hun lichamen kapot, doet hun geesten bloeden. Het residu is ontkenning van alle liefde en alle passie…

Zachte wolken drijven over stenen vloeren van verweerde graven Je leeft verstild met de doden Ingetogen spreken behulpzame handen hun zorg uit Zij strelen rimpelogen die de nachtlichtjes nog verdragen in een oud gelaat en twinkelen zoals de pimpelmees die in je schoot geborgen over liefde zingt In ompaalde hartelijkheid…

zij bloost niet meer wanneer het over drinken gaat kijkt niet meer weg zij weet van mateloosheid kent zo goed de trek, ontkent zelfs niet de honger voorbij de schaamte waakt zij slechts dag in dag uit over haar eigen grenzen…

dieper almaar dieper in donk're gedachten raak ik de zin kwijt van het bestaan zo ook de tijd die nog wel voor me uitgestippeld was onraad genaakte niet weer die koudheid onzekere leidraad waar ik op balanceerde met vage hoop op beter...…

wie moeilijk te vangen blijkt wordt door de niet-vissers gerespecteerd om zijn eerlijk gedacht en ijzeren wil. daarentegen wordt hij achterna gezeten door gulzige op buit beluste hengelaars, pretentie en hoogmoed verweten, door de roddeltantes beladen met alle zonden van israël en door de goegemeente uitgespuwd of als een zondebok de woestijn…

Stromen Fados en brakke tranen glijden langs haar wangen, vloeiend goud van de Taag, druppels gloeiend klaaggezang verheffen zich in het hart, laat het sneller kloppen aan de oevers van mijn zwanenzang en in de snaren van de ziel, door de magie van klanken van alledag tot elkaar verbonden. Het heeft mij verslonden, veroverd…

Hoeveel hoger mag ik je dragen? De wind kriebelt mijn haren, laat de ganzen de hemel ervaren. Ik verzin geen liefde. Ik groei naar de zon en eet van de bomen. Onder de horizon liggen dromen. Over de regenboog zeg ik je dag. Een kus als ik je zie als het regent een lach.…

door 'n voile is het zicht al langer vertroebeld, zo zelfs dat al het ondermaatse vergoelijkt gedwee in opgedrongen rol welke je je eigen hebt gemaakt lijm je doorgezaagde stoelpoten dagelijks weer vast zodat er geen ongelukken zullen gebeuren of toch...…

Toen Simon Vinkenoog Ingrid Jonker in Amsterdam ontmoette wist hij natuurlijk ook niet hoe het met haar af zou lopen hij keek diep in haar ogen streelde de schitteringen hij zag de glimlach op haar gave gezicht volgde de charmante bewegingen van haar slanke gestalte, vergat pardoes een joint te draaien, werd high genoeg van haar maar tijdens…