Hemel-hoog werd Gij geheven, Geheiligd door 'n éénzaam leven. Dank U wel o God en Vader, door dit offer zijn wij nader. Nader tot het eeuwig leven, door Uw dood aan ons gegeven. Na dit sterven rees g' uit het graf, verlost' ons daarmee van de straf. Een straf afkomstig uit 't begin, toen Adam viel voor zijn vriendin. God strafte…

Adem en stilte, geheimenis. Geest die alles doorgloeit en vernieuwt, die mensen en dingen herschept en hertekent; dauw van een nieuwe morgen, een nieuwe dag; Gloed en hartstocht, verlangen en vervulling, woestijnwind en tedere bries, rust in de avond. Adem en stilte, geheimenis. Geest die voortdrijft en stil maakt, die alles wat leeft…

‘t kind mijmerend over vage verten daar achter de rode zonsondergang het einde van zijn eigen wereld die draait in een beperkt heelal kennis maakt de einder onbereikbaar lichtjaren reizen door ’t universum door sterrenstelsels zwarte gaten oneindigheid door ons geschapen ik droomde over mijn geliefde doden visioenen in hemels licht en…

Kijkend naar de overkant van de zilver groene rivier zie ik een bewegende hand ik geniet van de stilte hier toch wil ik het water over want de hand fascineert mij maar het is nog niet zover die hand maakt mij blij. In gedachten loop ik verder kijk naar grazende schapen mijn ogen zoek de herder die zit verder op te slapen maar als ik hem…

zou je opklimmen, zei je. Jij, die tussen de brandende stenen liep, beladen met goud, zilver en edelstenen. Jij, die muziekinstrumenten in je eigen lichaam droeg, zou voor altijd koning zijn. Mij zou je meevoeren naar je paleis en kronen. We zouden alle grenzen overschrijden, zei je. Maar zolang ik niet eigenhandig driehonderd vossen…

't bijzondere is dat je kunt vliegen als je dat wilt gewoon of eigenlijk niet gewoon er is die wind als een adem die adem als een wind uit een ver en warm land hij tilt je op, neemt je mee en je vaart door hemelen de bergen kunnen niet blijven staan ze worden verplaatst sommige verdwijnen in de zee onder je je vliegt…

Ik wil het niet tegen U zeggen eigenlijk wil ik er niet over praten want hoe moet ik dat gaan uitleggen dat ik denk dat U mij heeft verlaten. U kent al mijn angsten in mijn leven weet ook dat ik heel diep in mijn hart alleen mijn liefde aan U zal geven en toch voel ik mij vandaag zo verward. Nu hoor ik mijn hart opeens weer kloppen komt…

ik vouw mijn handen in mijn schoot ten hemel richten zou teveel druk geven op de aangesprokene hij zou dan God moeten zijn zover kan ik niet gaan een tussenstop, een stand- in is voldoende voor mijn bescheiden vraag…

in de stilte van mijn wezen in de stilte van de tijd komt tot diepe zuiverheid 't wonder van niets meer te vrezen met mijn ogen stil gesloten deinend op mijn ademstroom lijkt het net alsof ik droom als een lied met open noten in de diepte van dees stilte is geen angst en geen paniek is geen enkel mens meer ziek is geen plaats meer voor…

als ik mijn tred steeds meer in tijd en ruimte vertraag en mijn gang langs rododendrons ten einde beperk tot een van hen dan denk ik steeds minder meer is mijn omgeving nog maar een haast gedachteloze haag benader ik nu een goddelijke sfeer? als mijn adem wenst te stoppen overeenkomstig het aardse lot word ik dan opgenomen in zulke…

Twee silhouetten drijven een brug te ver de zon legt het vast in tweehonderd asa en alles ziet groen bosachtig groen Even komt het paradijs iets dichterbij toch is het verder zoveel verder dan hier slechts één stap opzij is alles voorbij *gedicht bij de coverfoto van mijn op handen zijnde bundeltje Eva, waarom?*…

Haar sieraden beschermen niet wanneer ze door hoog water waadt in karmozijnen rokken naar heuphoogte getrokken Wat ginds op Golgotha geschiedt wanneer goed bloed de aarde raakt is aan haar blik onttrokken maar ooit zal het haar schokken Dan roept zij hem die alles ziet voor haar beladen werd met smaad en vraagt dan onverschrokken haar…

Gij die vuur en liefde zijt, doe de harten branden; mensen van hun vrees bevrijdt, open hart en handen. Gij die als een stille gloed in de ziel wilt vonken, waar de hoop ons zingen doet want door U geschonken. Adem Gods die suist heel zacht, teder mededogen als een moeder die ons wacht, over leed gebogen. Adem Gods die krachtig blaast…

Ik kom omhoog uit het levende water en klim op de kant De zon der gerechtigheid warmt met zijn stralen mijn nieuwe hart En hij die mij trekt schenkt 't zuiverste bloed op de offerschaal De heavenly hound brengt mij dichterbij ons bruidsmaal staat klaar…

In dit eeuwenoude huis eventjes naar binnen lopen, even voelen: "hier ben 'k thuis" en opnieuw weer stil gaan hopen. In de zee van vele lichtjes zelf ook eentje branden doen, stilte proeven, rust en vrede, even weten, net als toen: dat de Zoete Moeder luistert, dat de meimaand vreugde biedt, dat ook andere mensen lijden maar dat ook veel…

Ik weet niet waar ik Uw verrijzenis het best kan vieren: bij wierookgeur of bij de appelaar zo vol met bloesems die zijn takken sieren; ik weet alleen maar dat ik dankbaar ben, want ieder lied en elke zonnestraal die nu heel even tussen regenvlagen licht komt brengen, ze zijn een teken van het nieuwe leven dat sinds Uw dood ik als verrijzen…

ik sta in het vuur dat door God is ontstoken vandaag is 'n heel nieuwe tijd aangebroken mijn doorns en distels verbranden als gras van de duisternis in mij rest enkel wat as nu wetteloosheid de geest heeft gegeven ontvang ik de vonk van goddelijk leven vurige liefde ontvlamt in mijn hart gehuld in genade begint mijn nieuwe start…

duizenden voeten lopen over kasseien van Brugge stilaan wachten zij tot de bloedprocessie nadert gelovigen zien eeuwen lang het verhaal van een ridder op kruistocht met heilig reliek zijn briesend paard stapt vendelzwaaiers, potsenmakers afgevaardigden van gilden trekken plechtig voorbij met hun embleem op banieren…

neem van mij aan niets is voor niets of het deugt ergens voor ik zong voor het eerst van mijn leven mee in een kerkkoor laat los klonk vol uit mijn borst wat ons zondaars het leven daaglijks zwaar maakt almachtige smeken wij verlicht ons zodat wij u dankend zweven in kleine deeltjes wij denken van eendendons ongeveer in dien trant…

Ik weet de woorden niet, maar sprankels licht vielen die dag heel diep in onze zielen. Het was alsof we plots weer wilden knielen toen ons ontsloten werd een vergezicht. Het lijden had de luiken van ons hart zó dicht gedaan dat er geen hoop meer woonde en niets had nog geteld, niets wat nog loonde toen Hij gebroken werd en ons in smart…