Alle inzendingen van wil melker

kleine angsten een heerlijk open gezicht toch sluimeren in het zwart van je ogen de kleine angsten van de donkere nacht het onbekende geluid dat de wind rammelt aan een losse plank het grindpad dat zijn stenen in de nacht herschikt toch ben je fier genoeg om de angst niet te laten zien wel de blijdschap las je weer in de kamer…

een heerlijk open gezicht toch sluimeren in het zwart van je ogen de kleine angsten van de donkere nacht het onbekende geluid dat de wind rammelt aan een losse plank het grindpad dat zijn stenen in de nacht herschikt toch ben je fier genoeg om de angst niet te laten zien wel de blijdschap las je weer in de kamer terug bent…

ik heb vannacht voor het eerst je ogen op zien lichten uit de onrust waar jij in slaapt ook hoorde ik het lage zoemen van de frequentie waarmee jij soms met anderen praat die dislocatie neemt je krachten weg en laadt niet zo vaak maar wel heel snel ook op dan lijkt het of je weer herboren bent ontdaan van remmingen en…

weg met dat geklepper als de sloten niet sluiten en rammelen in het slot want dat houdt ons buiten wij willen een warm verlichte entree met open zwaaiende deuren en een lieflijke gastvrouw in een geurend onthaal wij willen je openen vrij hangend in je hengsels geen getrap meer tegen de dorpel een ruitje met zicht en…

ze keek hem aan maar hij herkende haar niet zag enkel de weke glans in haar matte deemoedig neer geslagen ogen magere vingers strekten zich dor naar hem uit onderstreepten haar woorden aanwijzend nog klonk het moeten hem tegemoet in het knarsen van haar snerpende stem het volume was in de loop der jaren gedaald tot…

we liepen opgewekt voor de wind een zonnetje recht vooruit blij met onszelf en de gang die wij erin hadden ik hoorde jou zelfs neurien een voor mij onbekende melodie in een taal die ik niet verstond iets uitheems we stopten en ik vroeg je iets te zingen dat dichtbij bij mijn emoties kwam ookal omdat ik jou kende je…

we wisten dat het water zou komen maar niet met deze extreme snelheid en zo gigantisch massaal dat wij ons zouden verbinden in gedachten woord en beeld met alle leven dat verstaan meteen begrijpen zou worden met inzicht in de samenhang en wij die uiteindelijk zouden delen in het partner zijn van het ectoplasma met onze menselijke…

jij had een blik waarin de wereld schik had een lach die altijd aan ging bij je eerste woord die de kuiltjes in je wangen dieper maakten dan de gespreide bedjes voor de vele kwinkslagen die aan je hingen want daar waar jij was vibreerde plezier groeide creatief in woord en beeld met een niet voor- gestructureerde performance…

nog is het gezicht niet volmaakt er komen steeds meer maskers naarmate de transformatie verder gaat het volmaakte gelaat met fillers botox en make up godzijdank gooit haloween dat ideaal volledig stuk uitvergroot komen eindelijk de karakteristieken uit het naturel waarbij emoties kleuren schreeuwen in kleding uit vroegere…

nog is het gezicht niet volmaakt er komen steeds meer maskers naarmate de transformatie verder gaat het volmaakte gelaat met fillers botox en make up godzijdank gooit haloween dat ideaal volledig stuk uitvergroot komen eindelijk de karakteristieken uit het naturel waarbij emoties kleuren schreeuwen in kleding uit vroegere…

ik hoefde geen letters te vangen zij bleven als vlinders aan de mooiste bloemen hangen vormden kleurrijke woorden die jou altijd liefkozend zullen bekoren ook in de wisselend zacht vlagende wind waar ik licht zoemend jouw heerlijke honing vind…

zelfs in de micro en macro kosmos heeft zijn hand de schepping toegedekt met aarde waar de zomer gaat tot in de superlatieven van geur en kleur dekt aarde in de winter zijn schatten toe beschermt ze tegen kou en snijdende wind in de lange donkere nacht waar soms een sneeuwdek wacht dat oplichtend mens en dier isoleert…

de kleine lieve zachte dekentjes in donskleur al warmend zij hebben onze coronadagen met hun intiemheid gekoesterd juist daar waar tocht het heeft gewonnen van isolatiedwang waait kou de bloemen al vriezend van het behang het wit van winters helderheid met franjes dagelijks leven siert het landschap met zijn gekleurde aanwezigheid…

de stukjes nacht die de dag ons gaf in verkorten hadden net een andere sfeer dan de avond die gewoonte gewijs begon met een verrassing zo had de afsluiting altijd iets in petto dat anderen niet wisten waar zij met een lach naar gisten nonchalant maar ozo nieuwsgierig het donker worden buiten en de verlichting binnen gaven…

er werden kleurige noten gekraakt op een pittig rap ritme waarbij handen het vuur dat van binnen loeide ruimte gaf aan een verschroeiend dwaze fan gekte uit de tijd dat deze alles opving van de peuter en kleuter affiniteit tot de opkomende generatie zichzelf en hun schaduwen in de spiegel konden feliciteren met wat er zoal…

daar waar de ster verschoot de hemel even open flitste was de ziel op weg naar een mensenkind in geboortenood de bezieling van het babylijf uit de wereld van prematuren zal altijd even duren waarbij het leven op weg gaat uit mystieke verbintenissen naar het delen van wereld en maatschappij ieder op eigen magische wijze…

de jeugd grijpt met speelse kleurrijke vingers de macht enige selectie is hen door geweten nooit bijgebracht waar vroeger normen en waarden hun lessen gaven worden zij nu gemanipuleerd door drijfveren van uiterst fanatieke en tirannieke volgers losgelaten en later losgeslagen omdat er geen remmingen meer zijn alles…

het was een bedeesd klein mensje met een grote rugzak in de vorm van een strakke vlakke vulkaan witte rook uit zwarte as geblust door duizend vergote tranen uit haar brandende jeugdverhalen vroeger rookten en smeulden zij omdat ze niet de woorden had om een verhaal te maken het schermpje vroeg en antwoordde zonder haar…

we hebben de bomen geschud geslagen en geaaid de olijven gebeden om te vallen op de zeilen beneden in dit omgekeerde land waar zon de mensen brandt zijn woestijnen verdronken in een zee van zeldzaam hemels water nooit zullen de olijven het beloofde land verlaten want ook zij gaan praten hun doelen…

de dagen worden zachter maar lijken in hun kleuren feller te spreken om een eigen persoonlijkheid op toon te brengen na millennia de zon te doen opgaan zonder gezicht en herkenning en alleen in licht en warmte de communicatie te verzorgen ook de maanden veranderen hun profiel om in een geëngageerde baan met de aarde…

de dagen worden zachter maar lijken in hun kleuren feller te spreken om een eigen persoonlijkheid op toon te brengen na millennia de zon te doen opgaan zonder gezicht en herkenning en alleen in licht en warmte de communicatie te verzorgen ook de maanden veranderen hun profiel om in een geëngageerde baan met de aarde te komen…

nog drempel ik hoewel de vrees in al die jaren lijkt te verdwijnen in wat ik achterlaat handen en vingers tasten zonder enige grip op het nieuwe en nog ongeeigende in vorm en kleur nog misplaatst maar in bezieling wint harmonie en komen schoonheid en talent naar voren met snelle upgrades in de hun toegemeten dimenties worden…

het leven is te klein om alle grootsheid van liefde en vriendschap te kunnen omvatten alleen op speciale dagen is er door samen delen een intenser en steeds warmer genieten als ieder met hart en ziel zijn wensen schrijft en daarbij vaak de bonus van even live nog meekrijgt bedankt lieve vrienden en zielsgenoten in…

ik zag ze gaan schimmen in strakke oplichtende kleuren voor ontmoeten geen plaats alleen de pluizen met wollige gebaren klampten aan dan stlde de beweging kleuren werden minder fel in een zacht maar warm verleden herkende je nog namen van schermgrootheden de meesten zijn vergeten zij konden niet alleen van applaus…

Afrodisiacum we keken elkaar aan wisten dat het was gedaan een besmetting met afrodisiacum onder ideale toestanden opgelopen contacten met zacht en rood weefsel in een warmvochtige omgeving met een directe haard van besmetting en natuurlijk zonder masker met de geijkte bijverschijnselen verhoging van temperatuur bloeddruk…

uit de groep sociaal vaardig is de nul weg en zijn vriend bleek aardig samen liepen zij de route van het scherm af op school ging het scherm op zwart en in de tas hij en zijn vriend samen in de klas schermpje is bijzaak doet niet meer mee samen kunnen zij de weg wel dromen naar gezelligheid met z’n twee ze hadden van die bekkies…

ik heb de raad van het orkest totaal in de wind geslagen ging als een tornado door de gelederen waarbij menig valse toon klonk er is niets aan de strijkstokken blijven hangen muziek komt van binnen uit geld is een open doekje de aalmoes en toegift van de armen maar waarom is het hele orkest in rep en roer zij kennen…

heel voorzichtig hebben wij onze kinderen naar een volwassenheid geleid die zij en wij voor ogen hadden en dat met gevoel en handen laten zien en ook in daarmee samen leren omgaan wij delen de lach als universeel in een open uitnodiging tot nader contakt en ontdekking spreken is construeren en streven naar de volmaaktheid in…

uit hetzelfde glas is ooit jouw spiegelbeeld geboren dat na veel oefenen en bewegen ondanks kleine haperingen in de motoriek bij een onregelmatige groei en incidentele a- sychronie toch een bewewgingspatroon heeft ontwikkeld in een dansant gaan bijna los van de vloer waar ooit haar scherven vielen juist met ogen die als ramen van…

de steen op het centrale plein oogde donker door het patina van vele handen die hem in de loop der jaren geraakt hadden sommige beweerden dat de steen energie bevatte en die doorgaf in een herinnering aan de volgende keer in weten en de steen nooit vergeten na het raken traden de mensen terug in conclaaf met vrienden en familie…

blinkende ogen oren gespannen in een kamer vol jeugdige lading op moment van ontploffen eindelijk weer een nieuwe trap in aparte kleur andere muziek en verfrissend jonge mensen van hetzelfde niveau wij zo heten zij voortaan want wij heeft zijn eigen toegangen zij kennen en waarderen elkaar geven nieuwtjes door alleen van wij…

ik heb dromen zien komen en gaan gedragen door wolken en uitwaaiend tot er niets meer bewoog zelfs de wind zocht de luwte om te bekomen van zijn nog vrijblijvend betaan bedekte het zicht met blad dat zijn leven en al een seizoen heeft gehad nu in stilte bouwt aan een huis waarin ook de dood zich geborgen en thuis zal…

jij hebt nooit een masker opgehad je gezicht straalde altijd door je warm hart dat in blijde blinkende ogen genegenheid toont de bron laat zien van een liefdevolle waterval die woorden laat glinsteren in een regenboogzon gekleurd met de allerliefste betekenissen ja jouw lading en aura als mens zijn intens zij…

tussen het groen van kleurende bloemen zag ik ook de door - zichtigen staan naast de roodroestend ijzeren en op een wat mindere plaats de plastic gevallen een klein perceeltje voor een select gezelschap metalen bloeiers die al van ver het zonlicht weerkaatsend en zo alle aandacht vragend overbodig blijkt het bordje verboden…

in de veelheid van leven en bewegen ben jij bewogen met eigen ogen door de natuur het schitterend passend systeem kapot zien gaan omdat de synchronie door mensenhanden is gaan stokken de natuur en wij zitten met onherstelbare brokken nu ook de schepper is vertrokken…

nog proberen wij in te grijpen maar het is al te laat natuurlijk blijft de aarde groen maar zonder oogst van vrucht en bloem wel hitte wateroverlast stormen en tornado’s heftige valwinden onweer gigantische blikseminslagen in luchten die in tal van variaties hun slechte kanten laten zien en voelen wat er nog leeft wordt snel omgebracht…

wij waren niet van de grote gebaren eerder van de kleine geheimen die wij vaak samen deelden een verholen gniffel of het begin van een samen wetende genietende lach de bijna stiekeme strijkjes in het voorbijgaan met woord of hand die net uit het verband kwamen van de werkelijkheid onze wereld heeft zich nooit afgezet…

het ritselt tussen rotte bladeren takjes knappen op het pad nog nemen bomen hun zonnebad in de schuin- staande zon waar de eerste nevel zijn laatste reis van dit seizoen begon om morgens weer te landen tussen de koeien op het wit bevroren gras wil melker…

het is geen dag vandaag hooguit de dag waarop alles gek beslagen zal zijn vol zwarte angst en vragen dat alles lijkt op een gebed dat bi polair klotst en hopt in opkomen van de angst die boven dwars door komt de verse geur van warme schizoprut is weer ruiken want dan ga ik aan de struikelloop over mijn eigen benen vloekend…

In kleine flitsjes weerkaatste de kristallen zon sprongen hoge tonen er bovenuit waar gevoelig slanke vingers de ornamenten voorzichtig schoonmaakten het ordenen was onderhevig aan een streng ritueel dat de kans op breuk nivelleerde want juist de gaafheid van het glaswerk maakte een belangrijk deel van de geschatte waarde…

ik heb je stem weer gehoord met de spannende vibraties die bij praten horen met dat tikje meer dat van spanning trilt in het articuleren van je stem zacht smaken je lippen rood en warm nat in hun bewegen als lieve woordjes naar buiten komen uit het jarenlang samen dromen met als resultaat van wat wij zouden willen…

wij kenden de droomschrift beelden die zich op papier in kleine veranderingen van het normale voor deden de afwijkingen werden gelezen door een scanner en in selecte woordkeuze aan het proza toegevoegd zo zou je dus een positieve wind kunnen laten waaien over een negatieve mening en de lading van de inhoud verminderen zodat…

wij hebben ons de woordenschat van geliefden eigen gemaakt met sprekende blikken ook de syntaxis van onze liefdestaal was er een vol zachte tederheid in klank en kleur waarbij niet de kennis van belang was maar wel de manier van overdracht vaak maakt een begrijpende lach het hoofdstuk af waarbij gelezen en begrepen inclusief…

ik heb je zien dansen alleen op het dakterras met een bijna volle maan rustend op de balustrade ontspannend staand in een gelukzaligheid die jij nog nooit in je leven ervaren hebt zo diep van binnen het totale los zijn van de wereld en tegelijk met liefde warmbloedig opgevangen worden het zijn die momenten dat aarde…

we hebben alles al gehad gaan naar de laatste evenementen met vrienden en bekenden van vorige feesten de gezichten verlopen door uitgetreden geesten we hebben alles al gedaan gerookt gezopen en gesnoven elkaar zo volledig uitgewoond dat de spiegel brak en ons slechts scherven gaf ook wij zijn opgevoed ooit gaaf en braaf geweest…

altijd als jij buiten komt lijkt het alsof de natuur jou verwelkomt bloemen gaan spontaan open buigen zich echt naar jou toe om hun hart te geven zelfs de vogels showen uitgelaten hun kunsten onder het zingen van het hoogste lied de zon verlicht en verwarmt het decor waarin jij deze dag deel aan de wereld zal nemen om…

we hebben alles al gehad gaan voor het laatste evenement met vrienden en bekenden ook van feesten lang geleden we hebben alles gedaan gerookt gesnoven op talloze manieren gedronken en genipt gekleed en heel langzaam uitdagend gestript maar de spiegel toonde keihard steeds hetzelfde verlopen gezicht altijd leuren en…

weer hoorde ik het volle geluid van de kerkklokken zij die uittraden werden meegenomen in de interferentie van geluidsgolven alleen het stoffelijk zijn werd uitgestrooid over bos en wei om dicht bij de natuur te zijn gevlaagd door de wind die met lichte onrust over dit zielentransport waar het vaak aan communicatie schort als…

er sprankelde altijd wel iets bij jou in de lucht als jij er was een onverwachte flits zonder donder of iets onnoembaars in rood en warm feeëriek verlicht als ultieme surprise in muzikaal onthaal rondom jou knipperde en knisperde magie in velerlei kleuren met de lach die jij spontaan losliet die zich ontwikkelde tot een aimabel…

we hebben ooit de wereld verkend luchten lachend verschoond nadat zonnen waren ondergegaan terwijl hun kleuren nog op ons netvlies bleven staan ja wij de aanstormende jeugd barstens vol energie en vernieuwend elan opboksend tegen depressies waar de vorige generaties nog in woonden die van een andere toekomst niet konden dromen…

zij hebben de schat aangeboord van nooit gehoorde woorden daar waar klanken letters en zinnen zich tot taal worstelen zingt emotie tussen de regels zijn tweede stem traant gevoel zijn overvloed in talloze talen en dialecten om maar met elkaar te communiceren niet altijd even goed verstaanbaar want talen slijten in…

ooit zullen de echoputten van normen en waarden geleegd worden in het corona testament door eigen evangelisten ooit zullen de generaties veel samen praten in het kiezen van de papa die het nieuwe leven organiseert ooit zal de verloren muziek uit de coronatijd zijn plaats weer rechtens innemen op tal van hitlijsten en stromen evenementen…

zacht en liefdevol wordt mij de wereld ontnomen natuurlijk telt mijn mening wel maar wordt pro forma meegenomen waar het echt omgaat is al lang klaar de tijd van overleg en ongelijk is voorbij meesmuilen voelt niet vrij dus gaan zij door zetten de tijd voor even stil om hun besluit met hamerslag te effectueren als…

ik wist dat jij het middelpunt van het heelal was las het in je ogen zag het op je gezicht het was vooral de rust die jij uitstraalde in een universum dat holde en tolde met snelheden van geluid en verder sneller dan licht zelfs de tijd was daarvoor gezwicht omdat het begrip uren dagen maanden en jaren het enige dat geschikt…

ik wist dat als ik zou loslaten mijn vlucht de aarde zou verbazen geen geschreven of angstig open gesprek maar meer verlamming aan de grond genageld in het zien gebeuren het besef dat je niets kunt doen dat is het volle leven in actie waar iedereen zijn focus op heeft zo gefixeerd dat men het echte leven totaal…

ik heb je gemist de resolute stap in het doelbewuste gaan van het neusje uit de laan je karakteristieken zijn voor intimi herkenbaar het bewegingsbeeld heeft een joyeuze cadans zodat het lijkt of jij danst wind en wolken zijn voor jou gemaakt omdat zon voor het juiste comfort zorgt die met licht en schaduw het spel contrasteert…

lichtvoetig kwam jij binnen trippelen je lach legde de loper al meters voor je uit onbevangen keek jij iedereen aan groette op persoonlijke wijze waaide frisse wind langs warme lijven er waren geen regels protocol of gebruiken hier onder vrienden kon ieder zich op eigen wijze gedragen en uiten ik zag ze jou steeds dichter naderen…

jij vroeg en ik heb toegegeven hopend op een juiste balans dat jij ook zou geven helaas stond teruggeven niet in jouw hand jij wilde vooral niet de handelskant jouw ethiek in deze was ook de mijne niet ik gaf ook niet om terug te krijgen wel omdat geven beter voelt prima als alles in de juiste proporties gaat en niet de…

ooit heb ik jouw hand gelezen maar het leek of er hele volksstammen mee keken en luisterden wat de lijnen en groeven te vertellen hadden in de hoofdstukken van jouw levenswerk zwaar belast in huiselijke sfeer na een leven van zwoegen stond de huid in diepe perkamenten kloven als fundament voor een echt thuis met veel familie…

nog sprongen er geen vonkjes over maar je haar knetterde als ik met mijn hand door jouw krullen kroelde je ogen lachten licht verbaasd door het geluid dat statische elektriciteit bij ontlading maakt zonder dat er direct brand uitbreekt de keurig gekapte coupe springt daarna in lichte ondeugd terug de chaos van het opstaan maakt…

we hadden nog geen woord gewisseld in de caleidoscoop van gevoelens die in ons raasden bewegingsloos stonden wij elkaar aan te staren verlamd door de uitwerking van ons moment van kennismaking natuurlijk hadden wij elkaar al gezien fragmentarisch gesproken maar om zo overdonderend binnen te komen was een hemels cadeau we…

ik bladerde langzaam door het regenbogenboek voelde dat mijn vingers vochtig werden ook de kleuren namen de grijswitte tinten aan van vallende regen uit het gebladerde kwam een sterke boslucht die zo van de opgeschoten paddenstoelen kwam ik wilde even mijn handen afvegen liet de bladzijde los zag ze in 3d snel groeiend ze werden…

venijnig blies de wind net boven het zand dat te drogen lag na de jongste vloed kleine tornado’s kwamen al hoger na hun aanloop op het vlakke strand en vrijwel uitgeraasd te zijn zoutkristallen deden een aanval op je kwetsbare huid die jij met knipperende ogen afsloeg en je van deze slagen afkeerde om de natuurmassage goed…

ik hoor de kreten van verwrongen schroot het snerpend gillen in de dood van resten metaal die nu branden in het vuur waaruit zij ooit hun vormen hebben gehad om weer die processen te starten is energie tarten het geeft de mens geen pas want duurzaamheid kan de mens de tweede wereld geven die ons was beloofd en hemel zal gaan…

je aura straalt in de warme kleur van liefde ogen blikken in donkere drift lichten op in je aanstekelijke lach die opent met dat ik even alles mag terwijl handen weren als ik de vrijheid voorzichtig wil proberen in het zeer aantrekkelijk liefdesspel waar nog lang niet alle fiches zijn geteld de dobbelsteen alleen met punten…

je fladderde met wind tegen boven de struiken met diamantjes van de pas gevallen regen tegenwind ging slow en traag terwijl bij mee de hoogvliegers droog bleven ik wist dat jij eens zou eten uit mijn hand nadat jij je vleugels glad had gestreken en mij sprietig aankeek koppie en kleed in kool witte kleuren met een verdwaald…

zijn ogen waren dood al overleden toen hij besloot de eerste trein te nemen die denderde zo lekker door vol massa voor de grote flits in je gezicht in nog donker ochtendlicht kon ik hem niet zo laten gaan riep hee zonder naam en pakte de mouw van zijn spijkerjack voelde weerstand in beweging door moeten gaan nog had hij mij…

ik zag de stenen liggen in zacht kabbelend water en kende hun afkomst uit mijn gesprek met de rivier die in rustige klanken zijn verhaal aan de oever murmelde en verder stroomde met een opgedane ervaring rijker in de bedding had de kracht van de stroom zijn sporen van duizenden jaren nagelaten van groot naar klein rots…

verleidelijk keek het water me aan toen ik spiegelde en mezelf liet gaan in uiteenlopende richtingen het voelde me als gone by the wind zonder muziek wegdrijvend op de melodie van intens tranend verdriet ik liet mijn handen water werpen maar kon gewoon niet dichter bij jouw komen omdat ik enkel zwemmen had geleerd in mijn dromen…

ik schepte wat schaduw weg maar de plek werd niet lichter wel kreeg het reliëf langzaam stem door hardere materialen meer volume in weerkaatsing toen hun contrastwerking op het beoogde bereik was gekomen de scene had de beste referentie met het publiek door magie en mystiek van hemelse klasse…

ik ben eindelijk beland aan de overkant waar geen woorden meer zijn maar het weten overheerst waar mensen elkaar zien en meteen de zaken weten actie ondernemen om alles te regelen zoals het gewenst is wij wisten niet eens dat zoiets kan deden al zaken op deze manier wij noemen het houden van samen een zijn in liefhebben…

ik zag de maan klimmend van oranje naar rood en als ik even niet keek knipoogde zij een wolkje voorbij in ons geheim ik lachte om het spelletje wist van de tic van luna gekregen in het domineren van het grote zwarte gat dat het universum achter haar was spraken met de dichtstbijzijnde ogen in knipper licht dat aarde doorzond…

het stormt weer jeugd door straten die ontdaan zijn van hun oubollig suf imago’s weer klinkt kindergehuil uit de zich snel vormende files van druk kletsende moeders die net hun kroost uit de eerste leg op het schoolplein hebben af gezet en nu racen naar de dichtstbijzijnde super voor gratis koffie de twee halen en een betalen…

het warm zachte van vertrouwen heeft plaats gemaakt voor alerte trekken die de heerlijke overdracht van je blik en gezicht in de weg zitten waar jij altijd ontspanning prolongeer dwingt nu gejaagdheid aandacht af in in een spanning die zelfs de plukjes haar tot een jeugdige chaos formeren die helemaal niet misstaat de tijd…

wij dachten garen te spinnen van de warme wol in genoegzaamheid konden niet steeds opnieuw beginnen dat vuur vlamde niet meer met alle hulp en verzorging door coaches schuifelden oudjes de deuren langs die wonderwel een cirkel vormden waar zij elkaar niet meer konden groeten dat was hen ontgaan maar in hun kort bestaan zat al…

ik had het boek al een tijdje terzijde gelegd op de stapel nog af te werken ik wist dat de achterstand anders te groot zou worden en ik de feeling met de werkelijkheid zou verliezen eerst bladerde ik nog even terug om de sfeer en stemming te proeven maar al snel had ik het resultaat in gezicht houding en bewegen met oogopslag…

nog heb ik niet de puzzel van je ziel gelegd verblind als ik ben door de schittering en kleur van ook jouw kleinste stukje hemel in majestueuze lijnen kan ik vrij snel de immense schoonheid en grootsheid van jouw relatie met het universum in forse oplichtende streken penselen want daar waar het firmament in sterren jouw…

de streek van hand langs jurk en broek belijnt de vrijheid van de vrouw in het formele uitgaan en ook als groet persoonlijk wordt zo voor iedereen het innerlijk en uiterlijk tot op de centimeter uitgetekend in morele en leef kwaliteit nauwkeurig strak past de scheiding in het lange haar waarbij door het knotje de speelruimte…

wij wisten onze bloemenwei halve meter hoge stelen waarin wij speelden kleuren ademden geuren zagen wiegen in vreemde melanges afhankelijk van weer en seizoen ook wij veranderden in de tijd als wij op de moswarme aarde doken en met gesloten ogen het leven om ons heen groetten de rust proefden van zien zonder bekeken te worden…

zij zongen hun lied van frisheid en kou de grote met slangen behangen machines trouw aan de decibellen productie ronkten zij stilte tot destructie de wettelijk norm was slechts voor de vorm nog leek het eenstemmig in de metriek van het hart maar aarde wist nu al het gebaarde kind was te warm…

ik ben op zoek geweest naar de kleine triggers die de mimiek in jouw gezicht goed doet oplichten vaak kleine oorzaken met grote stemmings- gevolgen zelfs totale omslagen van humeur gaan hier zo de deur uit de gezichts- uitdrukkingen kennen de vele talen van ons verschijnen in de persoonlijke communicatie onbegrip is zo…

natuurlijk heb ik leren zwemmen mocht ik in het bad les geven maar toen ik in jouw ogen keek en dook voelde ik voor het eerst hoe water langs hoofd en oren floot in wild gespartel zonder enige coördinatie inademend kon het water niet op de souplesse van het door water glijden was ik ergens in mijn koppie totaal even kwijt…

ik had mijn handen tot vuisten gebald maar vergat het glas waar ik mee werkte pas toen splinters mijn vingers rood kleurden waarschuwden helscherpe pijnen mij ongenadig de rode waas in mijn hoofd trok op en weer bij zinnen depte ik het bloed van sneden in mijn huid het kunstwerk was verdwenen in het rood van geleden pijn…

ik zag een bosje bloeiende papavers staan op een god vergeten stukje snelweg met zand asfalt en vol zwerfvuil als decor en nu toch in de hoofdrol met de dans van de wind oranje rood uiterst teer wiegend zo maken zij ze niet meer…

vaak wordt in zachte acceptatie de basis voor liefdevol omgaan met de medemens gelegd zonder te letten op het profiel dat door ouders wordt voorgeleefd gekend en geaccepteerd door familie en woonomgeving pas in de fine tuning van gevoel is kwaliteit doorslaggevend en zal de basis worden van opvoedingskwaliteit waarbij begeleiding…

Ik heb God gezien Door zijn Eigen ogen Naar beeld En gelijkenis Geschapen Daar zijn wij Nu beland Uit de circulaire Scheppingshand Ieder mens Is mijn medemens die mij mens maakt dat gelukzalige gevoel is er tot in de kleinste essentie alleen in communicatie ontbreken normen en alle vaardigheden zij zijn ondergesneeuwd…

ik zag ze nauwelijks staan gekleed in duister zwart met glimmende randverschijnselen voorbij gangbaar pad nog schreeuwden zij met hun hoog geluid want de puberstemmen kwamen er nog niet helemaal goed uit en schittering blonk alom meer dan geweld in het uiteen stuiven losten zij op in onzichtbaar bewegen toen de kit aanstalten…

voor ons is samen thuis hand in hand de tuin en schuur de muur waar we altijd speelden en ik jou en jij mij verveelden met kijken naar elkaar wij waren altijd snel thuis ook in het grijs bestofte treinstel op een totaal verlaten station in de middle of nowhere ook thuis bij de slaande kerkklokken waar wij vergeten waren uren te…

voorzichtig kleurden randen hun macht aan gewone dingen subtiel dirigeerde hokjesgeest de mens naar binnen het happy gevoel ervaarden zij in geur en kleur toen zij de deur passeerden het warme wij gevoel van herkenning voelden zij in de persoonlijke benadering van gelijkgestemden die naast bevoogding ook hulp en begeleiding…

ik ga het loslaten dat wat vroeger naadloos aan elkaar haakte te Lang heb ik in wit het frame van een gedicht zien schemeren zinnen en wat letters heb ik genoeg om in de voor gestructureerde ruimte te zetten en wie het leest kan ik de eigen invulling niet beletten kleine lieve leuke gekleurde partikeltjes gaan het witte vlak…

ik zag de aarde scheuren hoorde wortels janken in ontbossingspijn voelde rotsen splijten die niet meer gebonden wilden zijn de verwoesting was gigantisch in zijn omvang universeel ik kon mijn tranen niet meer bedwingen de overweldiging kwam onverwachts en werd mij te veel alles viel weer terug tot elementen moleculen in overvloed…

ik heb poorten van wegen naar de stenen der wijzen geopend levenselixer ontdekt en de wachteres bij het orakel van delphi met woorden van charon bij de stix het zijn mijn eureka momenten waarin het gesproken woord algoritmisch wordt omgezet en ingedeeld in grammaticale frequenties van wereldtaals logica die ieder spreekt…

langzaam brokkelde de Muziek af toen ik Verder liep maar de tijd kleurde hoorbaar die herinnering in met een aparte audio set net als stilte zijn accenten kreeg in het donkeren van avondlicht en de zon schitteringen liet spetteren in ultieme doorzichtigheid zo werkte verbinding duurzaam aan het leven zij had ons energie…

door herinneringen te bewaren kan ik het lijnenspel uit het schilderbestand beter bewaren Iedere streek tekent zijn eigen contrast scheidt de vlakken en schaduwt zelfs wit en zwart In het feeërieke lichtspel van manet bepaalt gloed de sfeer waarin het tedere spel zich ongezien afspeelt omdat emoties de weg gewezen worden door…

we wisten dat ze zouden komen de dromen zonder woorden en vol angst schreeuwen janken zal niet helpen want de ellendebronnen zijn zij en hun fone er waren al lang klachten over kinderen die nooit communiceerden en alle tijd aan hun hartsvriend gaven nooit hebben zij die vaardigheden geleerd en beoefend hun woordenschat lag…

ik zag je handen en vingers bewegen in een bijna mystiek schoonvegen van je huid met een wattenschijfje en zoveel gevoel dat mijn kozen daar nog een goed voorbeeld aan kunnen nemen hoe jij met liefde en warmte konen en wangen raakt en daarna het zacht gevoelig rood de ruimte laat om zich daar na fantastisch gaaf te etaleren…

het is mijn tijd van ontwaken als ik kikkers hoor moet ik terug kwaken ik zoek ze op kijk ze aan wij oefenen samen op eigen naam hetzelfde heb ik met een hond die mij aankijkt alsof ik als stom ben vermomd knipoogt en blaft toe zeg je naam het is toegestaan al lang geleden toen ook wij beden vaak brabbel je tegen mij je diepste…

Ik zag dat de wereld draaide toen jouw lach de mensen paaide jij met je vitaal krullende kop deed er nog een uitdagend schepje bovenop toen jij de touwtjes stevig in handen had iedereen kende ondertussen jouw pittige rap geen meezinger maar een echte swinger soepel in de heupen en knieën op een beat die pas heel in de verte…

jij was gekleed met pure nonchalance waarbij sportieve touches aandacht trokken met subtiele vormen en speelse kleuren In het joyeus gewaagde circuit deed jij aardig wat blad opwaaien met een minimum aan stof en drie vuurrode stikkers met brandgevaarlijk er uitdagend op waarbij de juice net even over de strak bewaakte rand…

je voelt je al ongemakkelijk als iemand zijn ogen op jouw élégance en gratie richt als Jij shined in de menigte in een licht dansant passerend bewegen waarbij een passende lach subtiel effect- verhogend terugkomt als donder na de bliksem nee geen geraffineerd geflirt en effectvol gejaag maar met elkaar praten met het hart op de…

ik zag de ogen ontwijken weinigen bleven iets langer kijken maar sloegen daarna de ogen neer zou het angst zijn om te confronteren bang om iets meer dan kijken te proberen zoals een lach of vriendelijk woord misschien maar er zijn de laatste tijd helaas mensen om minder vermoord of mishandeld de verbindingen rafelen…

Wel ging hij Er vaak even Tussen uit naar Het plantsoen tegen de grote boom zitten met rug en met handen contact maken luisteren naar de bladmuziek die bladeren en wind speelden daar heb ik hem gelukkig zien worden in zijn eerste contact met samen leven eerst neuriën en later zong hij ongekende woorden jong in het decor…

weer legden jeugdig en hip het af tegen klassiek dat in vintage een nieuwe toekomst spiegelen zag ondanks foutjes in constructie en korte duurzaamheid weinig houvast in kwaliteit en grillig in kleur en vormgeving die soms bizar in uitvoering is reparatie en herstel vaak moeilijk omdat mengnummers niet genoteerd zijn de kleine…

je verstilde in emoties die jij geen goede plaats kon geven op dit moment veerde altijd op om met meer kracht opnieuw te beginnen maar je staarde nu enkel voor je uit zonder moed keek naar je handen zocht naar verloren illusies met zoveel liefde terwijl tranen je ogen vulden met verdriet omdat het ook dit keer niet was gelukt…

ik wist buiten drempelloos binnen te krijgen door transitie van plaats en tijd aan beide kanten ik was bij mijn uittreden op diverse sporen gestuit die nog niet lang geleden magie hadden gebruikt door partiele verdikking van brandpunten in het spanningsveld dat waren de grote gebouwen paleizen kerken en verkeer kruisingen…

pas later is de angst om te leven overgegaan toen onze ouders dachten dat wij op eigen benen konden staan maar tal van gebeurtenissen en calamiteiten houden die vrees nog altijd springlevend omdat wij vrijwel onervaren nu eenmaal niet op alles zijn voorbereid de modellen zijn ons bekend hulpverleners en coaches te over en…

buurmans roep op de vroege ochtend was het teken voor de groep om aan het werk te gaan nog glinstert de nachtkant van het gewelfde land dat nog dooiend vroor in de schaduw wachtend op de zon die toen de buurman zong in koper nog groener was dan de zwarte olijven die langer hangend in hitte verblijven stilte was nog onaards…

ik wist niet eens wat mooi was had er kleine woordjes zoals leuk aardig en best goed voor maar kon niet eens beschrijven wat het echt met mij deed tot handen en fantasie ermee aan het werk gingen en ik schoonheid tussen mijn vingers zag groeien en bloeien met goed kijken en nadoen haalde ik de technieken in stevige leerprocessen…

ik heb mensen altijd aangekeken met de hoop in hun ogen het eureka- gevoel te zien schitteren de steen der wijzen te ontdekken tussen hun edelstenen of liefde en warmte te zien stralen want hij heeft als schepper leven de opdracht gegeven ga en vermenigvuldig u wij zoeken samen voorbij het amen…

statig bewoog het zware verduistergordijn op de lichte tocht van de wind licht speelde met contrasten van de veel kleuren lokjes in jeugdig grijs vitaal vlot zei de kapster passend bij de zwart blauwe ogen en het lichte bruin van je huid naast je stralende lach met haar plezierige intonatie een aandachtfixer in schoonheid…

ik wist in de mimiek van je gezicht en uit je lach een tikje laatdunkendheid te distilleren het zweemde uit onbekend door even en niet lang genoeg om het goed te kunnen duiden licht sceptisch is misschien deel van jouw oordelen van de latente ambivalentie tussen goed en minder nog blijft de lach het mysterie van constante…

in samen stappen probeerde ik steeds je lach te vatten als ik jouw speciale intonatie hoorde een verborgen woord dat heden of toekomst duidde waarvan ik wel zo af en toe de klok had horen luiden ik stapte expres op jouw schaduw zo dat de zon op je haren scheen in het ludieke spel van de wind we lachten ieder om de eigen…

ik raakte voorzichtig je arm aan hoopte dat de vleug van je huid in dezelfde stand zou blijven staan als bij ons afscheid na tal van vele liefdevolle strelingen jouw rug indachtig waar willige handen het jeugdig landschap een glooiende zomer hebben gegeven die daardoor een ware metamorfose heeft ondergaan in een surplus aan…

ik raakte voorzichtig je arm aan hoopte dat de vleug van je huid in dezelfde stand zou blijven staan als bij ons afscheid na tal van vele liefdevolle strelingen jouw rug indachtig waar willige handen het jeugdig landschap een glooiende zomer hebben gegeven die daardoor een ware metamorfose heeft ondergaan in een surplus aan…

ik heb al vroeg als kleine jongen de lichaamstaal leren verstaan wij praten niet zoveel maar onze vuisten raakten daarvoor keken we eerst naar ogen en gezicht en wisten zwakke plekken snel te vinden en geen schijnbeweging vooraf te maken in de lijnen van het gezicht staat al gauw het komend gedrag te lezen omdat de snel aangeleerde…

het glazen leven spiegelt en brengt mij terug zonder beweging niet geautoriseerd het kan zomaar een ander zijn ik moet de barst voelen die iedereen heeft op een bekende plaats me desnoods daar snijden waar bloed zichtbaar in beschadiging raakt eigenlijk ben ik zelf nog gewond toen ik de sporen bloed buiten stollend vond…

ik ben er altijd op uit gegaan in onderzoekend recreëren nu komt de tijd dat ik alles ga abstraheren zoek een onopvallend plaatsje zoals een terrasje op een hoek met uitzicht op een rustig dorpsplein met lokale markt of gewoon ergens een pittig drukke splitsing van wegen in een middelgrote stad met komend en gaand verkeer…

ik heb de top nooit beklommen langs steile wanden omhoog vorst en kou trotserend om het intense wit van de eerste zonnestralen te zien ik gleed uit in een peilloos diepe spleet vol donker en begon te rollen met ijs sneeuw en divers formaten steenslag steeds sneller in een bocht aan de buitenkant in vertraging duwde ik me van…

mijn schilderij is nog niet af ik heb te lang gewacht met de laatste streken de veranderingen bleven binnen dus geen subtiele vingers die kleur kregen in groeiend bewegen zij zouden de zorgvuldig opgebouwde harmonie onherstelbaar verstoren door het veranderde tijdsbeeld omdat hun schaduw in een andere tijd geboren was onder…

ik kijk zie nog net de vage glimlach op het gezicht van het lijk dat ik ooit worden zal ik ben op tijd voor mijn ochtendwandeling waar wij in zelfgenoegzaamheid op het schelpenpad luisteren naar het geknisper en gefluister van zee en wind mijn vrind zingt altijd luidkeels mee ik houd mijn stok stevig vast hij geeft mij…

de behandelingen en medicaties bij kanker hebben mijn latente gevoeligheden voor stromen en krachten verdiept radioactieve isotopen bij de prostaat met 3 maanden halveringstijd bij borstkanker amputatie bestraling en chemo’s het aangezicht van de dood is zo wel heel dichtbij zeker als er gezegd wordt wij kunnen niets meer voor u doen…

knarsende sloten en piepende scharnieren doen mij niet zoveel zij horen bij het betreden van een huis van middelbare leeftijd waarbij de trap zijn eigen verhaal kraakt maar dit huis leefde communiceerde in een prettig warme ontvangst zonder precies het welkom te duiden ruiten deuren muren en vertrekken hadden zo hun eigen sfeer in…

natuurlijk ben jij door de lente gekust op haar pril fleurige manier waar jong elkaar nog knap in spiegelbeeld toelacht pas later komen de streekjes aan bod steekjes die op het onderwater schavot zijn gevallen in de race naar de knapste kop ik zag toen al de intrinsieke schoonheid van jouw dansant bewegen en het het betoverend…

wij hebben bijna alles gezien gevoeld en ervaren alleen op de echte emoties van de dood wachten wij eigenlijk al jaren met een interesse die vaak bijna pathologisch van aard blijkt te zijn gezien het grote aantal toeschouwers die de laatste ademtocht ook mee willen maken…

je bent de woorden uit het boek van vandaag voorzichtig aan het kalligraferen in de nieuwe huid ik zie alinea’s ontstaan in de stukjes blanco ontspanning die de zinnen laten om een dialoog mogelijke te maken emoties hebben vaak geen eigen herkenbare pennenstreek meestal een apart gebied dat rimpelend de diepte ingaat…

waar vroeger negeren dood verklaren was is nu de fone de grootste killer je zou zelfs hopen dat je nooit geboren was zelfs dan is er bestaan om lekker flink op af te geven maar zonder fone heeft dat leven geen zin want zij ademen jouw leven en het stinkt het schreeuwend pesten is zo erg dat er geen echo klinkt ze schoppen trappen…

zelfs het uitgestreken gezicht moest lachen toen hem zijn gestoethaspel verweten werd in een soepele kennismaking van vrienden pas later werd het gezelschap geïnformeerd hoe precies de vork i n de steel zat toe ook meteen de aap uit de mouw plotseling tot opluchting tevoorschijn kwam onthutst trokken zij zich terug uit…

zacht vlaagde wind in warme en koude compromissen zonder duidelijk richting aan te geven hij stuurde rafelende wolken in dreigende kleuren voor zich uit nog voor hij viel geurde regen verfrissing je zag het landschap opveren in het snel tot bloei brengen van hun stukje aarde na verzenging en droogte de mens is die…

we droegen voorzichtig het verleden de trap af voor de laatste keer even stil beneden toch geen teloorgang maar rustig met eerbied en respect in dankbaar besef wat door onze handen ging heeft allemaal op eigen tijd in volle belangstelling gestaan en genoten zij hebben meerdere stoelendansen overleefd en gaan in verhuizing…

ik zag dat koppie schalks wegdraaien voor een rondje neuzen een lach die alsmaar breder werd ze speelde en wond mij om haar vinger ik voelde mij daar heerlijk bij zij deelde van waar ik ontzettend verliefd op was de snelle lach waar ook zij uiterst gul mee was zonder enig onderscheid wij voelden dat delen niet alleen…

ik heb de lijnen die karakteristiek waren voor haar mimiek eerst bevoeld de diepte betast de strakheid al in potlood en contrast beschreven de babyhuid is lang het onbeschadigde deel gebleven totdat buien en nukken steeds langer bleven leven hun sporen zichtbaar achterlieten in het huidnegatief heerlijk was de ontdekking dat…

wij hebben met handenvol emoties gespeeld meestal met liefde en vaak niet alleen voorzichtig zonder ons te bezeren juist liefde zal ons dit snel leren want diep van binnen raken de eerste toetsen in aftasten de weg naar een hemelse symfonie pas daar waar het lichaam de swung van muziek aanvoelt wordt dansen close for ever…

ik ben in wit gaan graven omdat zwart geen schaduw kan dragen ook hoogte en diepte ontbreken zonder schepping in zijn vele nuanceringen van de natuur de melodie van schakering die van de harp vingers komt de variaties in kleur oneindig wordt dus altijd nog is er het contrast van tegendeel juist bij zwart wit is de balans…

ik zag je ogen donker dromend sluimeren jij die eindeloos van de wereld hield met je lange warme armen open handen en een hart dat de wereld overstraalt tot achter in het universum nog ben je bezig met zoeken naar woorden die bij de veelheid van jouw emoties passen zonder een directe duidende naam overweldigd door de behoefte aan…

iedereen weet dat er stemmen bestaan waarvan het geluid nooit verloren gaat waarvan de dictie en karakteristieken zijn vastgelegd net als de melodie van een muziekstuk niet de technisch vastgelegde en reproduceerbare versies maar geluid vers van de stem waarin afkomst specifieke familie klanken in toonhoogte en temperament…

ik heb je zien kappeh en hakkeh met lijf en ledematen strak bonken alle spanning en agressie op het laaiend vuur van hartstochtelijk bewegen gelegd wilde haren wapperden ogen blonken met mda gestimuleerd en haalde zo de ochtendwake om dan snel bij te slapen voor het finale festijn de stilte daarna is orgastisch fijn…

je keek mij lachend aan handen open armen uitnodigend warm gebogen alsof jij er niets aan kon doen dat het leek als vragen om een eindeloze zoen niet hulpeloos dat gebaar maar juist heel bijzonder om in zoveel vertrouwen je hart te laten zien hoe dat met tedere liefde iedere slag voor mij over had…

we liepen juichend het verborgen paadje in naar onze geheime bloemenplek waar alles altijd bloeit ook nu een half zonnetje en samen even vrij los van de wereld in samenspraak alles begroeten de stand van zaken opmaken wat zijn schoonheid heeft gegeven wacht nu overleven alles heeft vrucht gegeven voor weer een nieuw leven…

ik wist dat het zijn handen waren waarvan de vingers mij wenkten om in hun geborgenheid te komen schuilen zijn sterke open handen waren altijd een toevluchtsoord als ik door verdriet moest huilen met tranen die uit heel diep van binnen kwamen ik ben op weg naar een transparante horizon omdat daar licht nog het langst in…

hebben wij onze ogen geopend om ze daarna voordat zij helemaal ontluiken weer te sluiten wij waren op zoek naar de wereld om ons heen naar leven en alles weten hoe en wat omdat het slecht gaat en alles van waarde verloren lijkt te gaan zoals de natuur met zijn raderen en niveaus van duurzaamheid op onze aarde we hebben…

ik zag ze staan de lange rijen naast elkaar de phone in de hand wachtend in de weerschijn van stiltes zelfkant communicatief vrij gestoord socialisatie nog nooit van gehoord zag ze in bus buiten en tram volumeknop op super ad rem zijn specialist in afkortingen van de tiktoktaal in synchroon bewegen op een simpel patroon…

ik wist dat ik zou overstappen maar de halfschaduw ademde nog leven ik voelde kou druipend vochtige tocht optrekken in van kwaad zwangere stilte ik kende deze onheilspellende dreigingen die rationeel niet nooit goed te verklaren waren maar connecties in dark web hadden met een wereld die niet veel fris in huis had…

ik hoorde muziek van lage en hoge tonen zij riepen een bericht van algemeen belang maar woorden waren menselijk en zij berichtten hun regelmatige info’s op tal van frequenties lang geleden dat ik mensen heb horen praten nog eerder moet dat een gesprek zijn geweest ik herkende mezelf niet moest in de spiegel van vroeger kijken om…

ik heb het laatste licht van de aarde gevist nog rest slechts dwarrelend stof zielloos zonder energie vorm gewist de structuur al lang vergeten omdat leven zonder ziel geen herinneringen telt in een context zonder reflectie ooit is ons de ziel gegeven kwamen essenties in de stof weer tot leven die spiegelden in wederzijds…

ik hoopte dat jij het had ook doorhad dat van die knipoog zij had het al van nature een bekoorlijk licht trekje dat mij mateloos opwond en mij intrigeerde dat ticje waar zij geen enkele controle meer over had behalve dat zij zo af en toe met die knip heel guitig en onverwacht uit de hoek kon komen…

nauwelijks hoorbaar speelden onze woorden hun eigen kastelen in het natte zand van het strand alleen de witte hoofdletters van krullend schuim waren het zichtbare begin van weer een nieuwe zin tussendoor zong de wind zoutkristallen en scheen zon de flonkeringen die oplichtten in elkaars ogen tot in deze kleine strand…

in jouw horen en zien ben ik vergaan nog wat oude delen en fundamenten zijn blijven staan ik ben geraakt met zachte hemelse krachten die mijn gedachten richten op jou als middelpunt dit ervaren is nog spannender dan geboren worden in een wereld die met onze liefde naar volmaakt zal groeien in een wereld als gemeenschap en…

een strak gaaf profiel eenzijdig verlicht met donkerscherp contrast snijdt wind en regen onbarmhartig af de kin wat geprononceerd houdt de armslag in de schouders keurig in balans zonder de nek met lichte druk naar beneden te buigen geen hoogmoed is er te bekennen in de blik die verder kijkt dan de horizon reikt de aanwezigheid…

waar nu je ogen wonen heerst rust weg zijn de snelle vlagen die jouw mimiek niet konden dragen en andere kijkers onrust gaven rust heeft jou goed gedaan ongedwongen heb jij je leven ingericht dat is te lezen in een gezond blozend gezicht met een helder klare oogopslag de resultaten van je lange benen loopsessies spreken…

er wordt ons alle vrijheid beloofd in het immens groot keuzeland jij bepaalt je doelgebied waar de verbindingen al zijn gelegd er is dan nog een kleinigheid dat niemand je ooit heeft gezegd leer jezelf kennen weet dat dat het fundament van je keuze zal worden het houvast in beslissing zal zijn zeker waar leiding lang…

ik wil dromen los zijn van gaan en komen zonder aardse beperkingen en bewegen zoals in de schepping de mens is gegeven ik dook in de blik van een meeuw vloog met hem mee langs de kust in een vlucht vol weidse rust we zagen ieder op eigen manier vissen dartelen en spelen in de zee met het krullend wit schuim van golven tegen…

ik heb de muren betast maar kreeg geen enkel houvast restanten van dromen op wanden korrelden een werkelijkheid die eens was ik schreeuwde maar het geluid gaf zelfs in zijn echo geen teken van gebruik ben ik ontheemd of kan ik de puzzel van vandaag niet meer maken met zaken die mijn leven richting geven omdat zintuigen…

nog zie ik hem oud en bestoft binnenkomen langs het perron in de drukkende zomers hitte ook de stilte neemt weer bezit met puf kraak en schuif rammelende ketting geluiden maar geen mens was te zien of bewoog toch hadden wij hier aan het eind van de wereld echt afgesproken om ongestoord even te kunnen koppelen en rangeren…

een kleine test filtert de beste algoritmes uit in- en output vergeleken en hoeveel jaar heeft iemand daar gezeten in een oogwenk zijn de kwaliteiten op functionele inzetbaarheid neergezet is hij beschikbaar voor een ander wespennest zo worden afdankertjes gestreamd wordt bezuiniging gehaald een ai is zo geplaatst geschikt voor…

de pubers hebben het spel gerekt en toch zichzelf niet in het hemd gezet een stukje onbedorven jeugd heeft gelukkig gezorgd voor de lach en ontspanning in de smidse van de macht is het vuur pas eindelijk wat opgelaaid met blauwe vlammetjes het ijzer wordt geplet in de vormen van geluk zij hebben de weg van blind gaan…

het zacht voorzichtig schuifelen was de enige fysieke reactie van mensen die dwaalden in gedeelde stilte zonder ogen niet meer in staat tot het leggen van contact in een vaag lijfelijk benaderen middels hun schuifelend verplaatsen is de enige manier om het bestaan nog even te rekken zonder zichzelf prijs te geven aan…

het was niet alleen goud dat er blonk maar we hoopten door te poetsen iets van die schitterende kleur terug te krijgen die ook zou blijven in samen hemelden we het glanzen op we voelden ook dat de warmte door straling intenser was geworden wij wisten dat wij op weg waren en alleen al dat feit gaf ons zoveel spirit dat het…

zacht trilde en rommelde verontrustend het aardse gesteente brak af rolde weg in alle formaten van de plaats delict nam bomen en stukken bos mee naar beneden de geboortegrond waarop zij ooit zijn gegroeid en de hemel hebben gezien nog pulseerde het granieten hart voordat geweldige modderstromen in een snelle waterafdaling naar…

je haar lichtte op in het speels dansend gaan onder vrolijke ogen licht priemde tussen de krullen waar de slag van de vlechtjes ruimte gaf en droop in gekamde ruimte naar beneden in ochtends ritueel als de zon verscheen misverstanden waren er niet ieder had met eigen sores genoeg aan het hoofd pas in het gouden blinken…

ik heb je ontmoet in eenvoudige sierlijke lijnen van een uitermate geweldige compositie die zomaar enkel in schoonheid gekleed van het papier sprong later heb ik je met kleur licht en contrast chique sportief gegeven waarbij de harmonie een opening naar volmaakt maakte toen jij je ziel met glanzende ogen liet spreken…

er zijn geen hoekstenen meer in onze samenleving het is gedaan met rechte lijnen die elkaar kruisen waar het venijn niet voor elkaar zal buigen geen fundamenten maar draagvlakken die de samenhang versterken en met rond verbinden waar de natuur het samen gaan propageert wil de mens zijn grote blauwe voetstap in hoofdletters…

we hebben alles gedeeld geluk en houden van gestreeld in samen zijn we zijn gegroeid in wat ons in elkaar boeide liefde en intens plezier nog zonder fundament wel genoeg stenen en cement voor meerdere huizen maar altijd bleef het luisteren naar en fluisteren voor de rest van de wereld creatief hoog spel omdat wij…

geen kunst om mensen uit te lezen sinds hun lichaamstaal kan worden verstaan door de laatste emotie en gevoelens sensoren die in neurale prikkeling en enzymatisch elektrische geleiding hun boodschappen doorkrijgen de bekende afweerschermen faalden volledig dag volgers zij hadden door de lichtsnelheid van berichten alleen…

ik zag hoe jij voorzichtig gracieus de koude druppels regen van je bloem- bladeren liet vallen daarna je steel weer rankte om het kleurige bed aan de hemel te tonen klaar voor de zon om met die energie samen wiegend op vleugjes stilte naar het volmaakte om het natuurlijke beeld van een zijn gestalte te geven…

al mijn woorden zijn gejat beladen met hun eigen sores die blijkbaar een noodzakelijke voorrang hadden geld hebben en vreemd doen rollen vaak de rode loper al uit in de verte lonken snel roem en een vette buit om dat kacheltje te laten branden zijn er genoeg ongure types voor handen de artiest krijgt zoveel zorg daarvoor…

hoe jong ze ook zijn de rugzakjes zijn niet aan te slepen op leeftijd passend stop hun ellende er maar in de opvang en de school hebben geen onderwijzers maar enkel socio’s en pedagogen en coaches voor iedere voorkomend klus dag en nachthulp kan evt inwonend gratis antidepressiva alle specialisten op vakgebied in huis ook dagbehandeling…

het is daar waar de mensen inhaken en de pijn langzaam voelbaar wordt die levens verwoest omdat zij zich in een zwak moment lieten raken om het in delen lichter te maken door een andere kijk op het leven waar in de etalage van bestaan zoveel onbereikbaars staan het is de winkel van geven en nemen waar ieder bepaalt wat voor…

ik was groen aan het scheuren omdat het groeien moet maar kreeg het rood voor de ogen omdat het altijd eerst bloeien moest ze zeiden dat onkruid alles snel overwoekerd maar toch vond ik daar de mooiste kleuren klein weggedoken in de beschutting van stallen boer en boerderij waar in de veelheid van gewassen niet op het…

juist als jij mee zou willen stromen met de groene lente zee is alles leeg de energie is verbruikt om zelfs ook maar rechtop te blijven staan bij alle uitdagingen van het bestaan je laat alles gaan om eerst zelf eens even bij de mensen te komen en je reserves in energie aan te vullen nog zou je zo de wereld in willen stappen…

nog ben ik niet uitgetreden maar ontmoet steeds vaker stukjes verleden die zich laten zien pas nu kan ik de puzzel lezen die ik toen niet kon maken omdat ik de harmonie van verbinding niet had mijn heden is een rokend spektakel van korte lontjes bosjes rafels die nog aandacht eisen omdat ze niet klaar zijn en mij de tijd en…

ik zag je lach dansend tussen de stellen op zoek naar eenzelfde timbre ritme en draai hij stond geraakt in de stilte van bewondering volgde jou met stralende ogen als iets unieks in het drukke bewegen blikken schitterden vingers maakten subtiel contact zij nam in alle rust over waarbij haar warmte volgde zo als een imker…

generaties lang heeft het stadse op de boeren neergekeken tot de oorlog kwam met een tekort aan voedsel boeren haalden toen hun gram als het hongerige aan hun deuren kwam die tijden liggen achter ons door kennis techniek en investering productie en marketing in vraag en aanbod bepalen nu het economisch perspectief helaas en…

nog voor de kinderen kwamen deed jij met de nieuwe rugzak al examen zwanger en soepel bevallen goed voorbereid zonder extra geboortepijn in donkere nachten is er al aardig wat afgetobd wat goed lijkt kan nog altijd kleine verborgen gebreken hebben in verwachting doet altijd een pittige aanslag op reserves als grut groot is…

nog net geen trillende horizon maar wel zomers de verre mêlee van hooikleuren met wilde bloemen en knisperend gras in de verte klept de abdijklok zijn twaalf uurtje wereld neemt rust na een vroeg begin waarvan het fris nog in de donkergroene schaduwen hangt generaties oude bomen zien de mieren naar buiten komen met koningin…

er wolkten rode strepen door rekeningen warmte van de zon in lijnen naar onpeilbaar hoog de aarde ging op slot voordat zij totaal beroofd en neergeslagen sterven zou compassie met al wat leeft bleek vergeten wilde men in herinnering niets meer van weten egotripperij was er weer als de kippen bij om met andermans veren te pronken…

langzaam maar toch sneller dan verwacht breken stukjes beschaving en schoonheid af waar vroeger alles blonk en voorzichtig schitterde zijn mat en dof nu de traditionele weerkaatsingen van harmonie die er was in ons hart omdat respect voor elkaar het gedrag dirigeerde met norm en waarden uit de opvoeding zo tegenover elkaar…

de gemeente was zacht en begrijpend warm in aandacht en vol hoop op een toekomst met bloemen zij kende de seizoenen van winterse kou en schraalheid tekort voedsel het bidden op onbedekte knieën toch bloeide ook de lach als lente bloemen bracht de verlosser weer in verrijzenis terug met zijn overal heen reizende discipelen…

er waren altijd wel vonkjes die oversloegen vlammetjes die lieflijk dansten op het uitnodigend ritme van blauw gele warmte zij vertelden elkaar geen verhalen maar deelden hun stralend comfort wij schoven wat dichter naar elkaar communiceerden met handen en ogen waar woorden tekort schoten omdat nieuwe opwindende energie…

Snel hebben Je ogen zich alle tinten blauw aangemeten die zij vonden in het zee spel van het prettig warme water waar ook in het diepste zwart de felste emoties contrasteerden in subtropische schakeringen speelden zon en schaduw wisselingen op je snel bruinende huid waar zachte markant ingetogen lichte lijnen de reikwijdte van…

ik zag super lange slanke vingers gretig graaiend in de letterbak naar het ultieme sluitstuk word zij wilden hun beeld een magische uitstraling toedichten met een unieke vondst als nieuw waarmee een wereld wordt ontsloten die lang alleen droomde van een bestaan met een glorieus begin in een universum vol zelfbedachte…

ieder heeft een eigen blik op het verschijnen van een plotselinge bliksemschicht ik grillig lijn en kleur in een gigantische speed elkaar explosief ontladend waarbij het netvliesbeeld de blauwdruk van een persoonlijke werkelijkheid geeft we kijken om ons heen maar dit panorama is een deel van het geheel een volgende blik laat…

in mijn windtaaltje had ik voor iedere situatie een eigen verhaaltje vol tonen lange loopjes geslis gesis en gelispel naar benauwend angstig gefluister luister naar korte en lange aanlopen opzwellend tot een magistraal kort voor de alles vernietigende implosie in de stilte na het nooit verwachte ongeval auditief en visueel ben…

en weer kortwiek ik spastisch mijn balans kent geen evenwicht tussen vallen en opstaan het is gaan tot de dood erop volgt toch heb ik barricades om de vaart te vertragen weer even tijd om bij zinnen te komen voordat de realiteit van mijn dromen effect sorteert en ik alsnog probeer te ontsnappen uit het overschot dat mijn…

ik zie takken tegen een blauwe hemel ze wuiven me toe met kleine cirkels maar ik weet niet waarheen ben overal geweest maar alleen het blauw geeft de geest en boombladeren zingen het lied ik klap en lach op de maat van de wind en ik voel me gelukkig dolblij en eindelijk weer helemaal kind natuurlijk ben je verdwaald hoorde…

ik wil de dood ontlopen want ik ben gaan dromen heb al vroeg contact gemaakt met alles om mij heen voelde aan de aarde en zij warmde terug aaide stenen die spraken elkaar achter mijn rug wuifde naar wolken en vlaagde met de wind had ontzag voor zwaar onweer het donderde zo hard ik leefde in mijn dromen voelde al als kind…

wij zijn aan het graven zoeken naar nieuwe bodems die ons leven en bestaan kunnen dragen de fundamenten voldoen niet meer zijn sleet geworden erop leven wringt steeds meer en doet behoorlijk zeer wij zijn ze ontgroeid omdat wij te lang zijn blijven bloeien zijn blind en te gemakzuchtig om ze te snoeien wij zijn lang gebonden…

ik klokte klassiek drumde sereen alle seconden uit de minuut voordat het uurwerk sloeg een extra systole in voorwaardelijk falen en ook dit keer zal ik het gaan halen met alle kleuren aan de regenboog alleen de pot goud stond een horizon te ver breeduit te blinken is voor de rijken alleen zij kunnen zo ver reiken omdat…

nog zijn ze er met tussenstops van jaren de donker groene gehuchten tegen de hellingen aangeplakt helaas minder glooiend en klein de horizon in een eerder verdwijn door hoge flats direct aan de rand van zee waardoor de terrassen tot op het strand lopen en inpandig logistiek goed beheersbaar zijn en het klimaat beter te regelen…

hij schiep de aarde en bevolkte die met een evaluerend en evolutionair levende mens naar zijn beeld en gelijkenis techniek en creatief sloeg snel de vleugels uit in maagdelijk ontdekken robots waren er al vlot in alle werk dat verlichting zou kunnen geven niet vergelijkend met de mens maar innoverend verbazingwekkend in…

ik heb je gewassen met warmte van zonlicht op een vroege sprankelende lenteochtend en daarna jou gedroogd met het subtiel geparfumeerde bloemenkleed dat zich opent voor jou alleen samen hebben we een zomerdag geplukt in een wereld vol mystiek met magisch betoverende vogelgeluiden tussen het gave gezoem van talloze insecten…

je lach deed mij altijd kleuren haalde warmte uit mijn hart dat fermer klopte omdat het ineens weer een stuk meer om handen had waar ik altijd alles eerst overwoog dook ik nu ongezien ad rem tussen woorden in zinnen om zo met een weer nieuwe fris gekleurde draad aan een ander hoofdstuk te beginnen door met alle eindjes van…

je voeten herkenden in het rul warme zand de intense bindingen die jij hebt met dit groen mediterrane land in de tweesprong tussen warm en koud gaf jij aan de twinkelende sterrenhemel de belofte van overgave aan degene van wie je houdt in het intens beleven van die universele schoonheid heb jij je eigenwaarde ervaren als…

ik heb je zien groeien rank gesteeld alleen in de vaas die jouw lentekleuren in water en glas al lichtjes geurend subtiel spreiden pas later voltooiden de andere bloemen het boeket voorjaar nog druipend van regen en glinsterend van zon in een grote platte kom ieder reikend zover zij komt het rank is lang en slank geworden ogen…

ik ben geen taalkundige maar lees lichaamstaal net zoals bloemen communiceren met vorm en kleur en de wind zich laat horen in gebruik van de lucht ook de zon speelt met licht en energie zijn rol in de natuur zo heb ik overal gezocht naar de taal die liefde gebruikt als mensen elkaar willen leren kennen zoals de babelse spraak…

ik kende de bruggen met hun snelstromend flitsend water waar hun schaduw met diepzwarte woorden riep om te duiken mee te gaan in de fuiken der verlokking van het niet meer bestaan nog restte de kou en een twijfelachtige afzet bang voor de pijn van contact in de klap die het water echt brak en de brug verdween…

ik wist wel dat de wereld draaide waarop ik stevig dacht te staan zonder te merken dat ik voor of achteruit ging zelfs in de draaimolen ging ik niet merkbaar sneller of trager dan alles met massa die een eigen universum- baan hebben zo leven wij in een bestaan waarin alles vanzelfsprekend gebeurt iedere seconde dag en jaar…

zacht spelen lijnen hun spel van begrenzen en openen in een universum dat eeuwigheid kent tijdloos is naast oneindigheid maar wel zo dat alles hetzelfde begin pad heeft en zich stoeit naar het paradoxale einde in een ander continuüm met vreemde superlatieven uit die schepping wij hebben helaas de verbondenheid uit het oog…

ik heb ooit met schroom het net betreden vanaf de eerste letter tot heden en met argusogen anderen gelezen die schijnbaar om kritiek weinig geven zij die onverstoorbaar hun leven leiden de pijn verbijten van geraakt te zijn in het diepst van het hart vrijheid in de poëzie in mijn hoogste goed gebleven geen regels en tal van andere…

in een flits wist ik dat ik onontkoombaar voorover zou gaan had al gauw een blauwdruk van handen polsen en elle bogen paraat kende de breuken dwars en overlangs wist van het bloeden heel veel en vooral eindeloos lang toch had ik alles geoefend en soepel gemaakt de realiteit geforceerd een dikke mat geprobeerd en zo wist ik precies…

mag ik van jou leven op deze wereldbol omdat ik ook besta heb je dan heel even tijd voor mij voordat jij weer verder draait gewoon even laten zien wie die gekke bekken getrokken heeft toen ik uitstapte zij zwaaide alsof ik haar vriend of naaste familie was waarom altijd duwen en vlechtentrekken als het druk is en de tijd gaat…

ik wist dat jij zou komen zag de horizon oplichtten door fantastische bloemen in je handen en je lach straalde al van verre jouw warmte in je ogen sprankelden ondeugende beloftes om ooit in dat geluk te mogen spiegelen want uit het diepste zuiden komen altijd de mooiste bruiden we leven in seizoenen vol records de een nog…

ik heb me zolang als ik leef altijd veilig gevoeld als mijn schaduw maar bij mij bleef omdat hij aardig op mij leek ook al waren de proporties door lichtval en spiegeling niet altijd mijn werkelijkheid toch kijk ik nu wat vaker om als ik het snel doe dan lacht hij erom tenminste dat zie ik of denk ik te zien het blijft af en…

jij was er vannacht ik had je bijna te pakken maar viel met een harde bons die ze beneden hoorden uit mijn bed niets beschadigd alleen mogelijk hun oren ik heb je gezien zomaar in de stad jij kruiste mijn pad in herkenning kon niet geloven wat ik zag maar schalks deed jij wat niet mogelijk was de dag tevoren in aanwezigheid van…

ik schoof de groene regen jonge blaadjes langs stille rollertjes open het licht kon binnen komen als gedachten lieflijk verpakt in warme dromen die nog even wakker willen worden met een volle dag in het vooruitzicht tijd om op te staan de zon nog even langs een slaperig koud lijf laten gaan dan de douche als malse regenbui…

Ter nagedachtenis aan PUK Zusje van Sam 10/04/2024 het waren zachte donker bruine ogen die hem gedoogden op gezamenlijk leef terrein natuurlijk was zij later gekomen en had ad hoc haar eigen voorkeur meegenomen de hal als wacht en blafkamer voor niet of later verwachte en onaangekondigde gasten en vrienden zoals normaal…

waar zij en strijkers bezig zijn valt geen onvertogen woord zij weten allen van het super zachte aparte materiaal dat zij onder handen hebben heel anders dan dat van de strijkers die noten in schoonheid doen trillen van emoties waarbij snaren in akkoorden verwaaien vaak vloeien tranen in heftig aangedaan zijn omdat…

ik zag het lichtspel van de zon in de laag hangende wolken als een heuse trouwjapon waar wind de banen tule bewoog en af en toe ondeugend uiterst subtiel de petticoat oplichtte zij liep op het bedauwde pad met sterke stap en zeker van haar zaak pas toen miste ik haar wederhelft die nog in tweestrijd was of hij ja dan…

jij hebt in je ogen en lach iets in mij laten ontwaken dat ik daarna in grote verwondering als kleinood bij mij mocht dragen zonder dat ik precies wist wat het licht was dat in jouw ogen een spannende boodschap flitste met warmte in de meest zachte en subtiele kleuren in een lach die wij samen deelden zo voelden en ontdekten…

ik ben meegevlogen naar het duizend takkennest voor mij een ratjetoe maar voor haar snel klaar voor de leg heb hun vluchten gevolgd achterna gezeten door reigers en duikende meeuwen ontsnapt in miraculeuze hoeken die grote lijnen voor laten gaan de schalen braken en het gekwetter kwam vrij in een drukte van belang…

ik hoorde de bezielde tonen in de hoge stemmen van enthousiaste jongelui die neergestreken waren op een zonovergoten terras op het spui in een licht en kleurrijk gedartel en gefladder dat in kleine golfjes op ons afkwam net als even geleden de lentebloesem van takken waaide en passanten tot terraszitters aaiden bij dit heerlijk…

ik ken en herkende ze ook in de meest subtiele bewegingen het vrouwelijke profiel in eerst verschijnen ook in de gelijnde silhouetten kleurden zij op de punten die kruisten en de omgeving in adembenemende extase brachten het onzichtbare spel voor het mediale publiek begrijp baar en invoelbaar zonder scenario en regisseur…

ik hoefde jou alleen maar aan te kijken en we lachten jij met een olijke twinkeling in je ogen en ik met mijn soepele mimiek van mond en gezicht waarin oren opnieuw geboren leken te worden wij zochten naar een exposé waarin onze liefde in antwoord zichtbaar groeide geen scheiding maar juist de brug samen nemen en omkijkend…

mijn beesten waren dons en pluche gekleurd knuffelzacht dichtbij zo voor het grijpen toch speelde ik er niet echt mee zij hadden geen naam roken naar zand en zee de zilte geur van ver en avontuur in het afhollen van duinen voor de lawines uit ik zag altijd het eerst de wolkjes komen dat maakte vaak een eind aan onze strandvrijerrij…

is er nog iets echts dat je kunt vasthouden voelen of het warm of koud is er iets dat communiceert contact maakt ons het gevoel geeft dat we leven en nog steeds bestaan vooral het weten dat wij niet alleen zijn die angst is een psychose aan het worden te horen en zien in alles om ons heen dat steeds meer aandacht vraagt…

ze aaide lusteloos het groene loof tussen de vingers pas uitgerold voelde licht behaard als etherisch lief dons knoppen kleurden al lichtjes voorjaar zonder te openen in afwachting van warmte en licht het duurde allemaal veel te lang zo sloeg lamlendigheid de spirit uit de tijd moeheid was al structuur na corona maar…

vrouwen droegen zijn baar en legden hem voorzichtig in witte doeken op de verhoogde rots ook na hun verzorging gaven zijn verwondingen nog hun afdrukken zij fluisterden in voelbaar gewijde stilte rolden met vereende krachten de afsluitsteen in de nauwe nis en gingen ieder bedrukt hun weegs met de afspraak om de volgende…

jij hebt ooit mijn gezicht beschreven door met je vingers leven te voelen van het visuele het plaatje herinnering in de teruggang naar het pril begin van de eerste keer later dan ooit de transitie van voelen en herinnering naar woorden die in taal met elkaar communiceerden om alle emoties te synchroniseren naar een gezamenlijk…

in blauw en groen is alles te doen het zijn onze leef kleuren net als wij ons bestaan vinden in water en wind zij hebben mede ons karakter gevormd in directheid en recht op de man af omdat er geen tijd voor dromen is zoals in de tropen of het mediterraan gebied waar warmte dwingt tot rust en het snelle leven uit het westen…

zalig pasen in een donkere koele mediterrane tuin op de helling van de berg van calvarie klonk het geroezemoes van pratende mensen die als vrienden aten na het heetst van de zomerdag een gezelschap vrienden en volgelingen van de gedachten van een vrij land zonder bezetting met oude rechten op de geboortegrond sinds het scheppingsverhaal…

ik draai zwaai naar en aai de golven dompel in het witte schuim dat weg flitst van de rafelige kammen die zich kuivend verheffen naar het onbereikbaar blauw van de hemel terugvallend hun draai eindelijk weer vindend uitlopend op rul zand van het strand waar ronde schelpen hun laatste gebeden murmelen tussen scherplange…

ik sprokkelde in een narrige wind streepjes licht tussen herfstig natte takken met zwammen en paddenstoelen als kameraad met goede neus wat wij zochten was eetbaar en vochtig met een schimmelkleur in de rood met witte stippengeur van uiterst gevaarlijk toch leefde ik nog samen met bacteriën die met het bleke wit als schutkleur…

ik wist tijdslagen te maken emoties te raken die zweefden in vergeten tijd waarvan het kruit niet verschoten was de damp nog hing in het gevang bloed geen dna kende en een dader die niemand ooit zou herkennen in een maatschappij die wist hoe dader met tegenstander quitte speelde er was geen oud zeer en agressie meer…

zacht grabbel ik in mijn ton met woorden tot ik de juiste heb en lach voor mij herkenbaar omdat ik het zelf geschreven heb het is een spelletje geworden dat ik toch wel regelmatig speel wel in een vaste volgorde anders zeggen zij dat ik alles veel te makkelijk vergeet voor echt belangrijke zaken blijkt het af en toe wel nodig…

ik laveerde op de thermiek van een warme weerkaatsende aarde waarbij door verschillen in ondergrond kleine tornado’s ontstonden nauwelijks zichtbaar maar in snelle ontwikkelings- potentie redelijk gevaarlijk als de condities gelijk blijven in de bovenlucht zeker daar waar houtbouw vlot construeren mogelijk maakt werken explosie…

ik zag je huid waarop speels het licht van de zon danste zij dook in de donkere contrasten van je gespierde lijf dat jij met enige trots liet zien in het zelfbewuste bloeien van je fysieke pracht met de aantrekkelijke lach uit je nog jeugdig gezicht dat de heerlijke harmonie omarmde met intense warmte zodat ik zacht een kleine…

jij lacht openingen vol warmte en begrip die nemen je mee naar een andere wereld zoals het strand doet met de schitterende zee waar je alles kunt vergeten dat je niet meer wilt weten maar ontspannen wilt genieten van het goed gevoel om bevrijd te zijn even niet de drukkende pijn dat alles nooit meer hetzelfde zal zijn omdat…

we zwaaiden waaiden geluk naar elkaar na met tranen lief afscheid te hebben genomen de plaatsjes in elkaars hart opgeruimd en klaar voor een eindeloos lang weer ontmoeten onze geheimpjes hebben wij gekoesterd en de nieuwigheidjes worden persoonlijk overgebracht niet zomaar als pakket bezorgd en uitgedeeld wij ervaren de kleine…

zacht en toch strak is je nog jonge huid waarop het leven nog geen krasje heeft gezet wel hebben genen en familie de eerste lijntjes uit het stamboomboek al voorzichtig ingebed een ander neusje of een ludiek oor een brulboei als stem met het volume van een koor jouw zachtheid heeft babykwaliteit een open uitnodiging tot raken…

wij hebben hun dood al geroken in het heimelijk spoken met geld en rommelen met macht zij duldden geen tegenspraak als echte despoten gewoon doen wat er gezegd wordt want anders vergaat het je slecht kun je carrière contract en promotie naar de hoofdrol zeker voorlopig vergeten zonder mij ben je niks ik heb het allemaal voor…

ik wist dat als ik jou zou raken jij bij mij alle knoppen los zou maken ik ongeremd mezelf zou kunnen zijn ook al blijft de schaduw dicht bij mij de ontbrekende stukjes pasten naadloos nadat ze al een tijdje gemist werden in de volwassenspurt jij en ik eindelijk in gesprek zonder woorden verliefd zonder rem en terughoudendheid…

nog heeft de lente zich niet vertild aan de winterse kou wel rustig aan de snijdende noordooster af en toe gestild het tikje opwarming heeft ons allen juist heel goed gedaan alleen regen en buien uit sombere dikke grijze luchten hebben licht en vrolijkheid niet gespaard nog is het natte niet opgedroogd oogt donker nog veel…

het verleden heeft meer te zeggen dan over tijd alleen het beslaat een periode waarin alles leefde naar de voltooid verleden tijd in een bestaan met specifieke zaken zoals kleding geur spraak om deze leef maatschappij terug krijgen en te proeven hoe de essenties van leven in die emoties weer opnieuw gevoeld en ervaren worden…

nog zag ik hen aards maar ik voelde al hoe meerdere dimensies hun geestelijk uitdijen zichtbaar maakten in vorm en omgeving een tintelend fluïdum gestalte bleek communicatie de snelheid en eenvoud van telepathische overbrenging machtig te zijn op menselijk en alle leefniveaus zoals de natuur en alle vormen van bestaan die de…

ik zag je hand reiken naar waar je ogen kijken je lach laat liefde blijken in verrassende ontspanning hoor ik stukjes van jouw enthousiaste woorden hoe het was ik zag dat jij veranderd was het vitale wat op de achtergrond een bedachtzamer mond de vreugde licht getemperd in de nieuwe rust die jou er snel bovenop zal helpen…

ik heb mijn lach nooit weggedaan hij straalt de gunfactor in mijn leven bundelt onverwachte energieën en raakt harten in verbondenheid het is een stukje schepping waarbij alles in een keer tegelijk aangeboden wordt de een heeft er meer van dan de ander heeft dus dichterbij de uitdeler gestaan en juist de mensen die dat…

de eerste keer dat ik je zag was ik overdonderd door alles wat jij had en meebracht jij was het atelier met overal nissen en donkere hoekjes waarin tal van kleuren woonden met ezels aan de kant die verftaal spraken stammend nog uit de tijd van de toren van babel waar ieder alles kon zeggen hier werd pittig gecommuniceerd in elkaar…

ik heb me zolang als ik leef altijd veilig gevoeld als mijn schaduw maar bij mij bleef omdat hij aardig op mij leek ook al waren de proporties door lichtval en spiegeling niet altijd mijn werkelijkheid toch kijk ik nu wat vaker om als ik het snel doe dan lacht hij erom tenminste dat zie ik of denk ik te zien het blijft af…

soms proef ik jouw adem in passerende lucht als ik dan ook even mag delen in je warme vlucht ben jij even super intiem bij mij een momentje verliefd dat zomaar uit het niets langs mij waait het hoofd op hol ik draai en zwaai meer dan luidruchtig wilde jou achterna maar die race was al gelopen ik zocht naar wat hartjes om…

ik heb het grijze opgezocht om mijn kleurloos leven wat meer inhoud te geven me opengesteld voor alle sferen en stemmingen om andere tracés te proberen tussen wit en zwart kende ik de contrasten in grijs voelde het wat onzijdig zonder richting en houvast gleed ik weg in naamloos zonder evenbeeld ik bleek te week en verdronk…

ze strakten hun witte banen met vleugels en motoren pas later kwamen gedachten en spanningen erbij als uitlaat van hun geestelijke activiteiten in krullende wolkjes nog lang in het zog van hun vaart tot zij verwaaiden uiteen geblazen door de maalstroom van wind op grote hoogte die langs de aluminium huid hun vertaalde woorden…

nog was er geen fysieke dreiging van oorlog of geweld maar de tekenen logen er niet om hun gevolgen op de lange termijn deden de dagelijkse souplesse teniet door zorgen en stemming veerkracht en alert reageren namen af deuren bleven gesloten de lach gebroken door gebrek aan perspectief zacht gefluister en lichte huiver namen…

hij was al op afstand een eenling met een vreemde smaak voor buitenissige kleding die aandacht ving en stevig vasthield zijn gang over de bühne waarbij hij met vage doch stevige lijnen zijn publiek mateloos wist te boeien niet alleen door inhoud maar ook performance hij was het die aan de touwtjes trok en speelde met marionetten…

ik heb eindelijk mijn nieuw bereide pigmenten aangebroken waarvoor jij als liefde model hebt gestaan waarbij het zacht verlichtend rode zelfs in het donker niet uit zal gaan net als opwinding en verwarming stimulerend aan zullen blijven toch zal in eerste opzet het geel en groen van hoop en natuur domineren naast het blauw…

je vingers speelden de lichte tonen in het scenario van jouw muzikale lichaamstaal toch blikten je ogen af en toe even snel een nog niet geziene uiterst bijzondere hoge aria waarbij het naamloos stemmingskoor de klim steunde met wat jonge talentvolle sopranen handen en armen omstreelden een zwierige ritmiek in een sprankelende…

hij heeft nooit over water gelopen het was zijn schaduw die uit de rimpeling van het meer op de kust was gekropen die energie omzette in een stralende wave van licht zijn genezende handen zijn pas later met nagels doorboord bij zijn kruisiging zo ook de lanssteek die bloed verwaterde en zijn dood schouwde in het late middaguur…

je draaide een liefdes pirouette op de streaming van mijn lach varieerde snelheid met middelpunt- vliedende en zoekende kracht jouw en mijn timing kwamen recht uit het hart ik zag handen komen die mij zo hadden meegenomen naar een plek waar het applaus alleen nog maar zal groeien de waardering nog meer en mooiere bloemen…

we leven al jaren in de kleine cocon van verliefde blikken en verwarmen elkaar we kaatsen in veelvoud lichten op spreken stille woorden die meer zeggen dan spreekkoren sommige zinnen spreken we niet uit omdat vanzelf sprekendheid het al voor ons heeft geluid de vrijheid die anderen zich moreel permitteren is nog…

je draaide een liefdes pirouette op de streaming van mijn lach varieerde snelheid met middelpunt- vliedende en zoekende kracht jouw en mijn timing kwamen recht uit het hart ik zag handen komen die mij zo hadden meegenomen naar een plek waar het applaus alleen nog maar zal groeien de waardering nog meer en mooiere bloemen…

we hebben ze gedolven geroofd uit de aarde gekloofd en briljant geslepen zodat wij kunnen schitteren met hun kleur pas later uit hebzucht geëigend in stilte en afzondering is kunst schaars gemaakt en weggehouden van het publiek later weer tentoongesteld ten faveure van de eigenaar om geld en macht te verwerven met…

wij hebben god zij dank nog allemaal een eigen stukje wereld waar wij onze geest als hoeder houden over zaken die ons leven privé aangaan en die niet zomaar toegankelijk zijn voor anderen omdat ieder een eigen instelling heeft die afgeschermd kan en mag worden naast een bewust deel aan te gaan met anderen in zoveel vormen…

wij droegen de lach aan elkaar op stapten met plezier in het warme bad vol koesterende aandacht waarbij elkaar raken een open vraag is om reactie te krijgen terugkijkend op de stimulerende samenkomst zijn wij uit de egotripping gestapt die corona beheerste en weer over naar de echte fysiek rakende contacten het was of…

ik zag je ogen langzaam opengaan nerveus knipperend ik keek je hoopvol aan maar uit jouw licht ontwijken kon ik begrijpen wat de uitslag al met jou heeft gedaan in angst en onzekerheden ik heb ze in de lijnen van je gezicht al gelezen we hadden samen nog gebeden al is dat lang geleden onzekerheid bleef als het zwaard…

ik heb de stukjes lente gekoesterd die wij samen hebben ontdekt op onze geheime plek wat luwte en een paar straaltjes zon een enkele nachtvorst op de rulle snel drogende ondergrond heerlijk om jou dadelijk weer te zien met een handvol duin en glinsterend zee-natuur wind schrijnend koud en venijnig guur maar in je gezicht…

ik raakte langzaam aan aarde nadat ik op wolken gelopen had een eerste touché kwam hard aan op de bevroren bodem van een witte nog niet belopen wereld recht op neus in de lucht met langzaam meerderend zicht dat nieuw voor mij paste in beginnen horen en voelen hoe hard leegte mij zijn alleen zijn toeschreeuwt en hoe verloren…

strak dreven de wolken hoog langs ontdaan van hun last zelfs de kleuren waren even te gast in het nog donkere kielzog zij contracteerden de immense leegte die het onbenoemd grote universum had te vergeven mijn kijken kon niet verder reiken dan wat lichtende sterren voorbij de planeten hun plaats en benoeming ben ik…

de agenda’s zijn leeg met een donkere veeg op de lijn waarop onze afspraak zou zijn niet weggepoetst met zomaar een smoes maar echt even uitgebreid tijd voor jezelf genomen om je dromen te laten komen te kijken en het niemandsland betreden zonder zware bagage en herinnering hier spookt de tijd met stiltes en drukke momenten…

ik voelde kilte opkruipen zag klamme mist dikker worden het contact dat er was verdween onzekerheid had mij losgeslagen van alle binding in het vervliegen verloor ik eenheid delen was niet meer mogelijk zonder geheel zinnen opgezegd intrinsieke waarde in woorden weerlegd toch voelde ik de warme hand van het universum oplichtend…

we avonden stilte in het sterven van de kleuren in het licht nog helder in de verste verte maar vervloeiend en niet meer direct gericht onder deze hemel zullen wij virtueel samen komen om dromen te laten uit komen want wij gaan komende dagen kleuren met accenten van ontmoeten en verrassingen die niet geënt zijn op samen…

ik hoor steeds meer woorden zichzelf roepen omdat zij verdwaald zijn bang om snel vergeten te worden in zinnen die niet duidelijk maken waarvoor zij feitelijk staan wat zij betekenen of ooit door ouderen hun bargoens hebben gekregen waar het echte woord is gebleven weet niemand meer…

ik heb mijn liefde voor jou verpakt in zilte golfjes mooie woorden rollen langs het strand zo hier en daar met schuimig kuifje dat dus met kus zomaar op je lange winters witte benen belandt wij kenden al het strand de zomerse warmte van het hete zand ook bij de eilanden gelukkig hebben de meeuwen daar geen randstadmanieren…

als gedachten klaar zijn met dollen en uit gelachen van hun plezier en grollen komt er eindelijk rust in het brein geen activiteiten maar naar een lager energetisch platform en kan de chaos van de dag een paar plaatsen opschuiven in de opslagorde van de dag in de zachte mist van herinnering wordt ik wist morgen weer weten er…

ik heb de schoonheid van symmetrie huid en jonge jaren gezien in hun bloei en voorzichtig openen naar volwassen zijn rijping bereikte een ongekende balans in volmaakt zijn en toch kregen zij de handen niet op elkaar in een stimulerend applaus omdat een bindende factor ontbreekt namelijk de ziel die van binnenuit de verschijning…

midden in een licht verhaal wordt het mij zwaar te moede verander ik in een met droefheid belast persoon voelde het gaan tot in de extensies van mijn lijf en aards bestaan waar alles om mij heen tot grijze steen verworden is de transsubstantiatie was algemeen dat kon ik met eigen ogen uitstekend waarnemen mijn verhaal stokt…

gekleed in lange banen wit en blauw zweven zij de zalen in en uit met een warme blik voor ieder de hand een opbeurend woord en een verfrissende drank vleugje liefde en betrokkenheid het is geen verplegen meer maar samen weer op weg gaan door genezen in actief herstel en liefst vandaag we zijn te lang stil blijven staan…

ik hoorde ze al in de verte gedragen door een vlaagje wind twee verdwaalde noten uit het grote orkest van daarginds zij zijn plotseling het hoekie omgewaaid hebben jan en alleman verlaten niemand had het in de gaten rustig doorgestapt zakten ook de andere tonen door tot een bocht in de weg de valse tonen zijn gestemd…

stil wit en steriel huisde zij professioneel in haar outfit als deel van sfeer en aankleding alleen het heldere blauw van ogen in wit gaf haar gezicht een indringend intens raken zonder woorden in klare oogopslag waarbij haar lach de inhoud wereldkundig maakte met blijdschap in een warm mystiek delen…

ik heb je zien groeien bloeien en kleuren in warmte met ontluikende glinsterende ogen blikken die niet beoogden maar sprankelden de wereld in keken met open handen ontwapenend armen die willen warmen in een omhelzen met de mystieke engelenontvangst wie zijn deze wezens uit een wereld naast hemel en aarde zijn zij of zijn…

wolken klonterden waar zij vroeger statig dreven voorbij verre luchten zonder ooit bevuild te zijn zij bonkten hun onlusten in ronkende donders en schichtten valse bliksems met gevaarlijke kleuren uit de aarde kroop angst als mens verterend ongenoegen uit het diepst van stinkende riolen in een wereld die zijn balans verloren…

heerlijk wanneer mijn woorden de kleuren van je ogen in die blik van je veranderen ik heb ze op geschept wit geschreven en jij hebt ze geproefd met de kleur van liefde in dit ultieme samen herkennen de paden onze lichte stappen als we lachen om de kleinste grappen zij hebben hun stoepen getoefd met de mooiste lentebloeiers…

ik zag de feestmutsen op stengels drop in grage handen ijlte van plezier daalde neer en landde in de liters bier die proostend van de lach fris schuimend genuttigd werden want tussen dansende benen waren al de eerste staarten van langzaam groeiende katers verschenen ook hier en daar was al een eerste snib te horen nog zonder…

ik bonkte met mijn vuisten tegen het donker dat ondoordringbaar voor mij was glad en gesloten het echoën was in de pijn van mijn handen verdwenen slechts een beurs gevoel aan het einde van krachteloze armen straal voor straal had ik het laatste licht ver achter mij zonder reflectie of weerkaatsing bleek ik totaal gedesoriënteerd…

jij hebt bij de schepper ooit de masculiene tien gescoord hij heeft jou als zijn prototype binnengehaald geboetseerd en subtiel verfijnd gekneed en bekeken door duizenden ogen die voelden wat met hun blikken werd beschikt in het man en vrouw syndroom van aantrekkingskracht functionaliteiten en driften in groeiende emoties tot…

haar schoonheid schichtte langs de mensen in een verlicht ogenblik een knippering of straaltje warmte raakte het gezicht van de passanten die verschrikt alert werden door dit ongekend verschijnsel normaal betalen zij voor schoonheid met een exquis touche echt geraakt te worden en nu zomaar in het wild gebeurt dit exceptionele…

wij hadden het nog even over de oude kersenboom waarvan de super- smaak ieder jaar terugkwam als heerlijke droom jij hebt er velen gesnoept ook al waren ze nog niet rijp de pluk was verboden omdat het oogsten voor allen was als kind hoorde je dat het leven van de kers vol gevaren was zoals bij nacht en ochtendvorst dan moest…

ik dacht in jeugdig enthousiasme ooit de hemel te kunnen schilderen ben begonnen met idyllische stukjes uit de natuur naast het fijnste groen de mooiste bloem zee met strand en zand in de diep blauwe rotsformaties witschuimende waaiend op muziek van de fraaiste regenbogen die tussen de talrijke watervallen de zon lieten…

ik kom thuis te vaak de verkeerde woorden tegen in ons samenspel vooral het woord moet heeft een veel te hoge gebruiksfrequentie in breekpunt zijn dat doet de sfeer geen goed mijn tegenzin kleurt de moeite om een en ander uit te leggen dus valt er stilte en die wordt steeds meer fundament voor nieuwere discussies over hetzelfde…

ik rafel niet meer aan mijn stukjes leven maar pluis uit waar ik na al die jaren ben gebleven had alles op een rij in een land met ongekende en uiterst diverse mogelijkheden tot een fysieke averij en het bestrijden ervan mij onder de laatste rafels ernstig deden lijden de strijd lijkt nu gestreden maar schade door bestraling…

ik heb je gezien genoten van het wonderlijk mooi bewegen in een harmonie die ik nog maar heel zelden zie met een discipline en gedrevenheid die jou zo op het oog moeiteloos gegeven lijken te zijn maar ik weet wat jij voor deze exposé hebt gedaan je een half leven allerhande leuke zaken en dingen hebt moeten ontzeggen en nog…

ik zag de groen blauwe baaien met hun opgeschuimd wit tapijt hoorde de lokale tonen van muziek nog in lange uithalen gevangen in een speels en sensueel ritme dat in meebewegen snel en soepel antwoord gaf nog stond de zon te hoog was het zand te heet om heerlijk vrijuit te kunnen dansen maar in de donkere ogen had…

kom licht de horizon op met wat streepjes ik wil voorbij het einde naar beginnen kijken donker achter mij laten en de gaten vullen die gevallen zijn toen de wereld in chaos ontaardde het holle gevoel kwam waarin zelfs echo de weg kwijt was mijn ziel in kou gevangen zijn einde nabij wanhoopt omdat contacten…

aan jou waren dure woorden niet besteed jij ging voor eenvoud in een behapbare duidelijke structuur juist in delen had jij het grootste plezier ieder het zijne dat waar je echt helemaal recht op hebt eerlijk delen zoiets als recht op de man af geen verhalen maar de waarheid zonder verpakking weten waar je staat helaas is…

er dwarrelt altijd een wolkje plezier door mijn hoofd dat ik graag met anderen zou willen delen vaak met geluid en veelkleurige vormen gedragen door warme zon of vlaagjes wind maar altijd pal voor ons uit wij haken daar op in met onze blij hormonen worden vrolijk en voelen ons opgeruimd met goede zin vooral als wij ze…

het tweede leven blijkt in de praktijk geen sine cure te zijn maar meer een reprise van het eerste dat zijn continuering in genoegzaamheid te vaak onderbroken ziet worden door allerhande irritante toestanden die de uiterste houdbaarheid en garanties al lang voorbij blijken te zijn en ook na dure reparaties niet meer in deze…

jij was als baby kind al heel geïnteresseerd in bewegende kleuren wist al snel aandacht van ogen te trekken om daarmee zichzelf kleurig op de wereld te zetten in kijken naar elkaar tot op het eerste gebaar een antwoord was gekomen in het spel van ontwikkeling waarbij geluid zijn entree maakt in het begeleiden van gebaar…

in de lage zon klotste het zwarte water zijn gouden kuiven uitbundig in blinkend bewegen de donkere afgronden zonder taal of enig teken van inhoudelijke communicatie het zwarte goud gaf ruimte maar vrat energie in de niet aflatende emotiespeelbal slurpte aandacht in afleiding van macabere suïcidale actievlagen om te pogen…

altijd als ik met jou verkeer voel ik iets van de mystieke sfeer van hemel waarin goed beter en best geboren lijken te zijn en helaas ontsnapten uit de schepping om een eigen rol te spelen jij bent een edelsteen met vele kwalificaties in het topsegment zoals volmaakte schoonheid in getal zeldzaamheid en schaarste in bestaan…

nog licht de zon op in de laatste vlok sneeuw waar kristallen als druppels gaan stromen en in weerkaatsing hun licht in water laten dromen de eerste warmte raakt onze huid die zoveel licht opneemt dat het vergeten wordt waar lente alles laat ontkiemen worden mensen opnieuw geboren uit het winters wit dat mee kleurt met…

ik zag hoe jij al voorzichtig je passen nam keek waar jij je voeten zette op een vrije plaats tussen de takjes van herfststruiken want onder het droge blad waren de eerste krokussen in alle rust aan het ontluiken je hand stuurde mij in samen ontwijken omdat wij zo lang mogelijk naar deze nu nog bijna verborgen eerste…

ik waaide met wat woorden hing er een wimpel bij we zwaaiden of het zo hoorde zomaar een gedicht van mij met een fris applaus dat voorzichtig doorzichtig werd verwaterde tot handgeklap dat nauwelijks warmte gaf in een toch opwindend ritme ontdekkend dat is het…

nog altijd brandt van binnen de intense strijd tussen zekerheid en het dansen op het scherp van de sneden die liefde uiterst pijnlijk laat splijten meteen het vers rode bloed doet vloeien in plaats van de gevoelige warmte van kus knuffel en je sterke hand die voelen als geluk waar ik oh zo voorzichtig mee ben omdat de pijn…

ik voelde het zachte vlagen van de vluchtige wind in haar dromen ze zat in ontspannen stilte te bekomen haar ademhalen had de ronde ondertonen van tevreden zijn over een pittige discussie hoe het leven in het spel van geven en nemen soms uiterst merkwaardige wendingen kent vooral bij het laveren op woelig water is snel averij…

de scherpste kantjes hebben zij van mijn leven gehaald gesubsidieerd betaald gecoacht en bijgeschaafd of eruit getimmerd door jeugd baby, peuter kleuter en langdurige kinder- en oppaszorg maar waar zijn mijn ouders gebleven die dachten die zouden die meenden samen de zorg voor mijn welzijn en leven liever via de app’s maar ik…

ik zag mijn beeld vervagen in enkel vragen naar authenticiteit nog ben ik niet van mezelf bevrijd in de wereld van tekens die mij een weg willen duiden die ik niet wil gaan als al teveel belopen zonder horizon en hopen dat die ooit eens komt in het reiken van een echt helpende hand met nieuwe tekens die door jou op…

stil viel het filosoferen van het bos met zijn kale bevroren takken geen geritsel van opties en voorstellen zelfs de onzekere pubers waren thuis gebleven om maar even niet na te denken over wie of wat ze zijn of mogelijk worden waar je bij hoort als alleenstaand is de groep bereid zich met jou te binden ben jij bereid ook over…

aarzelend vaag lichten horizontale luchten op in tere aquarel kleuren spiegelend in het koude ochtend vocht nog is de dag niet wakker want de vroegste haan heeft zich nog niet laten horen als echo van de dorpstoren stram en al aardig krom na zijn eerste melkronde rekt de boer om de klompen met voetjes aan te trekken het gebroken…

er waren bij passeren teveel ogen die keken later nog eens omkeken hoe wij samen liepen een lach een dolletje we konden gewoon niet van elkaar afblijven omdat alles lading had wij waren geen stil stel met ieder een eigen filosofie die samen wandelden zonder vuur wij hadden al de drukte van een gezin ieder die wilde…

ik zag de lucht breken toen ik als notoir dwarskijker focuste op de zwart grijze onderkanten van de dreigende wolken de cumulus stortte zijn hart uit in mijn view die de hardheid van de wereld al vaak aanschouwd had in confrontatie de wind was niet mijn vriend in zijn ongedurige nieuwsgierigheid waar ik ook schuilde hij volgde…

ik zag hoe de lijnen in je gezicht langzaam verzachtten de kleur weer het aangenaam zomerse kreeg en je huid in een zachte teint weer wat aanrakings gevoeliger werd drie ruiten hielden de schraalheid en kou buiten ongehinderd scheen zon warmte binnen zo kan ik met stralende liefde over jou schrijven in lente en zomer…

jij bent ontwaakt tussen geuren en kleuren in het zachte bed der seizoenen gegroeid en tot bloei gekomen met een hoofd vol mooie dromen die de wereld van jouw slaap je heeft laten zien en waarin jij als baby en heerlijk kind later peuter en kleuter onbezorgd en vrij gespeeld hebt met zon en maan hoog boven je de verre sterren…

ik wist dat jij niet alleen het gezicht had om te imponeren maar dat er nog tal van andere talenten waren die ik van jou kon leren jij had de charme om naar bloemen te kijken die zich aan jou exclusief lieten zien die in hun harten jou een stukje hemel showden zodat jij dit aan anderen kon tonen jij die van iemand in…