ik wist dat ik zou overstappen maar de halfschaduw ademde nog leven ik voelde kou druipend vochtige tocht optrekken in van kwaad zwangere stilte ik kende deze onheilspellende dreigingen die rationeel niet nooit goed te verklaren waren maar connecties in dark web hadden met een wereld die niet veel fris in huis had…

ik hoorde muziek van lage en hoge tonen zij riepen een bericht van algemeen belang maar woorden waren menselijk en zij berichtten hun regelmatige info’s op tal van frequenties lang geleden dat ik mensen heb horen praten nog eerder moet dat een gesprek zijn geweest ik herkende mezelf niet moest in de spiegel van vroeger kijken om…

ik heb het laatste licht van de aarde gevist nog rest slechts dwarrelend stof zielloos zonder energie vorm gewist de structuur al lang vergeten omdat leven zonder ziel geen herinneringen telt in een context zonder reflectie ooit is ons de ziel gegeven kwamen essenties in de stof weer tot leven die spiegelden in wederzijds…

Je stem wel gehoord maar van geen enkel belang je verschijning gezien maar wie zag je angst? mooi klein mens al je vleugels gebroken door welke spitsroeden niet heb je je weg moeten lopen? ik stuur je de warmte van wel honderden zonnen maar wie heelt wat stuk is en de pijn van je wonden? wie noemt je naam nog zonder te voelen ‘ik…

ik hoopte dat jij het had ook doorhad dat van die knipoog zij had het al van nature een bekoorlijk licht trekje dat mij mateloos opwond en mij intrigeerde dat ticje waar zij geen enkele controle meer over had behalve dat zij zo af en toe met die knip heel guitig en onverwacht uit de hoek kon komen…

Geen al te fraaie exit poll historie Met twee vingers maakt Plas hetzelfde teken Als tachtig jaar geleden, op D-Day En rechts van haar kraait blondie weer victorie Piet likt heel stil z'n wonden, NSC Doet met één zeteltje dan nog wel mee Toch lijkt de kiezer op hem uitgekeken Terwijl de 'geest' van Dilan wordt vergeten Raakt…

in jouw horen en zien ben ik vergaan nog wat oude delen en fundamenten zijn blijven staan ik ben geraakt met zachte hemelse krachten die mijn gedachten richten op jou als middelpunt dit ervaren is nog spannender dan geboren worden in een wereld die met onze liefde naar volmaakt zal groeien in een wereld als gemeenschap en…

een strak gaaf profiel eenzijdig verlicht met donkerscherp contrast snijdt wind en regen onbarmhartig af de kin wat geprononceerd houdt de armslag in de schouders keurig in balans zonder de nek met lichte druk naar beneden te buigen geen hoogmoed is er te bekennen in de blik die verder kijkt dan de horizon reikt de aanwezigheid…

Papavers in al hun rode kleurenpracht, Gewild door mensen, hunkerend naar pijnstilling en troost. Klaprozen, symbool van hen die vielen op de slagvelden van weleer. In al kun kleurenpracht bloeien ze vandaag ook weer. Ze markeren geschiedenis en hoop op vrede. Nog een lange weg te gaan.…

waar nu je ogen wonen heerst rust weg zijn de snelle vlagen die jouw mimiek niet konden dragen en andere kijkers onrust gaven rust heeft jou goed gedaan ongedwongen heb jij je leven ingericht dat is te lezen in een gezond blozend gezicht met een helder klare oogopslag de resultaten van je lange benen loopsessies spreken…

We zijn slechts met een handjevol miljoenen Van oudsher een tweewielerrijwielland Een scootmobiel, een fatbike meer of minder Geeft dat veel lucht, of slechts verkeershinder Voor fietsers in een molenpolderland? We lopen enkel nog op kunststof schoenen Op sneakers, met een plastic onderkant Zoek het maar op, in wolters of in koenen Echt…

er wordt ons alle vrijheid beloofd in het immens groot keuzeland jij bepaalt je doelgebied waar de verbindingen al zijn gelegd er is dan nog een kleinigheid dat niemand je ooit heeft gezegd leer jezelf kennen weet dat dat het fundament van je keuze zal worden het houvast in beslissing zal zijn zeker waar leiding lang…

Als in de tempel van Olympia het vuur ontstoken wordt door een atlete met wie de toorts dwars door Europa reist Dan knielt zij voor de overwinningsboog tot onze lieve vrouw van 't heilig hart voor 't grote plein der eendracht in de lichtstad Dan viert de Unie in 't atomium zijn feest in 't papapandemonium der regelgekte die hen…

ik wil dromen los zijn van gaan en komen zonder aardse beperkingen en bewegen zoals in de schepping de mens is gegeven ik dook in de blik van een meeuw vloog met hem mee langs de kust in een vlucht vol weidse rust we zagen ieder op eigen manier vissen dartelen en spelen in de zee met het krullend wit schuim van golven tegen…

ik heb de muren betast maar kreeg geen enkel houvast restanten van dromen op wanden korrelden een werkelijkheid die eens was ik schreeuwde maar het geluid gaf zelfs in zijn echo geen teken van gebruik ben ik ontheemd of kan ik de puzzel van vandaag niet meer maken met zaken die mijn leven richting geven omdat zintuigen…

nog zie ik hem oud en bestoft binnenkomen langs het perron in de drukkende zomers hitte ook de stilte neemt weer bezit met puf kraak en schuif rammelende ketting geluiden maar geen mens was te zien of bewoog toch hadden wij hier aan het eind van de wereld echt afgesproken om ongestoord even te kunnen koppelen en rangeren…

een kleine test filtert de beste algoritmes uit in- en output vergeleken en hoeveel jaar heeft iemand daar gezeten in een oogwenk zijn de kwaliteiten op functionele inzetbaarheid neergezet is hij beschikbaar voor een ander wespennest zo worden afdankertjes gestreamd wordt bezuiniging gehaald een ai is zo geplaatst geschikt voor…

de pubers hebben het spel gerekt en toch zichzelf niet in het hemd gezet een stukje onbedorven jeugd heeft gelukkig gezorgd voor de lach en ontspanning in de smidse van de macht is het vuur pas eindelijk wat opgelaaid met blauwe vlammetjes het ijzer wordt geplet in de vormen van geluk zij hebben de weg van blind gaan…

het zacht voorzichtig schuifelen was de enige fysieke reactie van mensen die dwaalden in gedeelde stilte zonder ogen niet meer in staat tot het leggen van contact in een vaag lijfelijk benaderen middels hun schuifelend verplaatsen is de enige manier om het bestaan nog even te rekken zonder zichzelf prijs te geven aan…

het was niet alleen goud dat er blonk maar we hoopten door te poetsen iets van die schitterende kleur terug te krijgen die ook zou blijven in samen hemelden we het glanzen op we voelden ook dat de warmte door straling intenser was geworden wij wisten dat wij op weg waren en alleen al dat feit gaf ons zoveel spirit dat het…