help ons stranden aan deze kust zonder goden als tijddodende verzanding als ebgolven aanspoelen als weekdieren wegzakken in zanderige banken in een tent op het strand laat ons het zout zoet smaken helmgrassen de wind bedaren als opklarende mantelmeeuwen als voor scheidende wolken als met steile duiken omlijsten stook de branding…

laten wij het geheel eens vanuit de lucht bekijken zodat het hoge water onze lippen niet bereiken kan en als het dan zo vast staat dat dit zangzaad niet goed is dan wil ik ook weten hoe het gaat met onze gebroeders of dat het gebroed gezond en wel de winter doorkomt -dit alles terzijde voordat ik werkelijk problemen opsom van boven ziet…

misschien kan dit ‘n kerk zijn in ‘t midden van de gemeende woorden die ‘t vereeuwigen zal of ‘n vestingwal tegen de tanks van de tijd die te vroeg of later de rust doorzeven met hun vooruitgesnelde nijd dit durft ook voor de troepen uit (‘t zijn de eerste klappen niet) de waarheid te verbeelden want ‘t tegendeel verspeelt de stem van de…

Kijk, dacht ik hoewel ik niks laat zien want ik hoef mij zeker niet in kinky outfits te hijsen om iets te bewijzen wat nooit maar dan ook nooit never nooit niet zal zijn omdat iemand mijn vrijheid gaat beknotten een zotte vlotte haarstijl verlangt mij bang maakt en laat kwijlen wat jullie, ijdele taalfrutselaars opschrikt van de vertrouwde…

Lange tijd heb ik gedacht dat dichters mensen met gevoel zouden zijn, zoals ik: altijd oog voor de noden van een ander; in staat ieder perspectief in te nemen, zien door alle brillen van verschillende levensfases; niet schrikken van een casus meer of minder over kinderen en moord, vrouwenmarteling en moord; zoeken naar woord na woord om…

voorheen wemelde het buiten van anderen naar binnen in mij waar alles en iedereen zich vrij nestelde op vertakkingen van míjn corpus callosum intussen dus hang ik hier afgedankt zonder lumpsumvergoeding voor iets noch iemand aan de rand van het ravijn een diepere bedoeling zoekend voor dit zijn de doorwoekerende tijd in onbepaaldheid…

Ik voel de zachte streling van ontluikend bleek maanlicht op mijn naakte huid. Wanneer de nacht mij tot zich roept, in woordloos, verlangend geluid. Voel het kloppen van mijn hart in de diepste krochten, ontdaan van vrees en weerstand. Zie hoe de hemel zich ontvouwt, intens en vol hoop, waartegen niets is dat bestand. Flarden mist die…

ook toen dacht ik al felle kleuren veranderen zo snel dat zelfs de hel van Jheronimus deze klus niet zo rap klaren zou de lucht onwaarachtig zwaar achterlatend in donkerder blauw dan waar die heldere ogen van jou slechts verbouwereerd reageren konden ook toen stond ik al onderhevig aan stevige uitval vreemde wezens in jouw bosch los te…

Voor de winkel van A. Blok, drogist op de rand van de verlaten kade roerloos, verhuld door vette mist sloeg hij het klotsende water gade achter hem in de gele nevel door een straatlantaarn fel verlicht grijnsde een gaper aan de gevel wachtend tot hij zou zijn gezwicht vloog boven een zolderraam open jongen, ik weet wat je in ’t leven mist…

De leden streden fel om de grootste Terwijl Hun aller handen bloedden van onschuld Met het geduld nu ongelijk verdeeld Over de handig ingehamerde kamer Waar zij gezamenlijk nooit uit zullen komen Door een wirwar aan verzegelde stokpaardjes Geitenpaadjes van niet eens zo lang geleden Beelden van inmiddels afgezwakte ideeën Dichtgesmeten…

De inhoud zal wel komen In delen gesneden fantasiabeelden Uitgestort als verantwoord snoepgoed Knielend voor winkeltje spelende kinderen Zie ginds komt de zak al aan Het hengelen naar trossen en bananen Kan aanvang vinden boven het oppervlakte- Water dat aan lippendienst niets ten onder doet Wroeten als gewiekste mollen Pantalonnenlol…

Mijn buurvrouw heeft de kerstboom al gezet. Zelf vind ik dit wel vroeg, maar zij moet leven met veel duisternis, door ziekte van haar man die nu moet revalideren. Wat is het leven hard soms voor zovelen die erge dingen moeten dragen. Hoe durf ik dan nog klagen over iets dat maar heel even zwaar of moeilijk is? Toch is er hoop, altijd opnieuw…

zij waaien zwart als de nacht zwart van de rouw zij waaien van boosheid en verdriet het verzet zij waaien tegenwind tegen de waan van de dag zij waaien voor de kwelder en het boerenland zij waaien voor lepelaar, bergeend en plevier zij waaien tegen politiek van de korte termijn zij waaien tegen het misverstand van onverstand zij waaien bovengronds…

Elon kocht de horizon, liet nachten gloeien op brandstof van verlangen. Hij dreef de hemel uiteen met zilveren schroeven, zocht in elke ster een spiegel van zichzelf. Zijn torens zongen van winst en snelheid, hun glazen huid weerkaatste enkel glans. Het rijk beneden werd een fabriek van dromen, waar stilte werd verkocht aan wie nog…

Als tegenwind van alle kanten komt Je handen geen houvast meer vinden De woorden verwaaien als je spreken wilt Als niemand meer ziet wie je was En jij dus steeds verder de grond in zakt Waar het je aan nog meer helderheid ontbreekt Als het echt niet lukt om het tij te keren Want de golven overspoelen elke mogelijkheid Ieder greintje kracht…

Berend Zuiverland Functionaris van beroep Altijd tussen het snoepgoed te vinden Mocht als kind nooit hoger klimmen Niet verder lopen dan zijn moeder aankon Daarom presenteert hij zich nog steeds als de kleine Onder andere mensen Waar hij met kop en schouders bovenuit steekt Zowel fysiek als geestelijk Breekt hij record na record Waarvoor…

Wat wil een mens nog lezen, nu taal haar ziel verliest, nu elk gevoel beschreven wordt nog voor het echt iets is. We struikelen door zinnen, vol beelden, leeg van zin — ze glanzen even, vallen stil, verwaaien met de wind. Misschien wil men nog lezen een woord dat adem heeft, dat zacht in ’t donker fluistert: “je bent niet wat je leeft…

Er zijn weer velen die van ons zijn heengegaan, ze leven nu bij God, en nieuw is hun bestaan. Ze zijn voorgoed in het licht dat vrede heet en kracht want vreugde overvol kwam voor hen na de nacht. Want God, die liefde is en troost bij elke smart, heeft nu voorgoed hun naam geborgen in zijn hart.…

Wel spijtig voor die welzijnwelwillende moeders en weduwen dat tussen de duizenden brandnetelganzen op graslanderijen IJsselmeervogelsteden langs veluweranden de stad van de waterlelie waar ooit flevo lag tot muziekwijk almere dat tot voor een eeuw zuiderzee-eiland was zo veel notoire nitwilderszieke krommetenenkiezers op…

veel sterren zijn er niet te zien want vandaag verschuilen zij zich achter de dikke dekens der onduidelijkheden meerduidige stemmen klinken steeds luider voor de één als tirades van Hades als sirenen voor zij die niks denken geen hoeven te vrezen voor vergaloppering door Pegasus te misbruiken of als Icarus in het ongewisse te duiken…