de taal van ons hart deel 2 van ik kende ze niet zij hebben zich laten zien iedereen was erbij toen het tuig deed wat ze eigenlijk al hun hele leven hadden willen doen chaos en rotzooi angst zaaien en zover gaan dat de dood al op de hoek staat te wachten met zijn altijd killende grijns ja dat zijn ze de mensen die wij niet…

O die vuurfonkelfijne gloeiendkoele lucht o die wrede stofwolkensomber onrustige grond zonder vrede daarin stonden wij op, naast elkaar zij in gezonken blikken, in gezonken haar met de fijnrode wang, met het neergaande lang lijnig gezicht — en toen zeien we maar om het nooit met elkaar noch ooit tegen elkaar tot het einde der…

2 minuten we stonden weer stil twee minuten lang uit eerbied voor de oorlogsveteranen voor iedereen die gevochten heeft voor ons vaderland twee minuten gedachten die spelen door mijn hoofd de veiligheid die ze ons boden het bloed dat de straten kleurde jongens die hingen in de bomen levend of al doodgeschoten kansen van te voren al…

Windvaan...windbuil... ach Europa nog steeds niet los te weken  van oude adellijke rechten en zijn rode priesterzetel onafscheidelijk van zijn droom  van recht in vrijheid en gelijkheid in zijn haveloos hotel Was jij niet ooit die ene schoonheid die Fenicische prinses,  jong en maagdelijk behaagd door Zeus die jou slim had belaagd…

Wat als Hamas de wapens neer zou leggen De nog in leven zijnde gijzelaars Zou laten gaan en voedsel niet meer schaars Zou zijn, wat zou de wereld daarvan zeggen? Wat als Hamas zich echt zou overgeven Boven met bloed doordrenkte Gazagronden Vredessymbolen koerend de gewonden Troost zouden bieden, rust en medeleven Hun diepste leedwezen zouden…

Het zebraduifje Koert zacht in de mangoboom Een middag, zo loom --- De kikker kwaakt boos Heeft hij de donder gestopt? De regen ruist voort --- De ventilator Slaat traag de warmte uiteen Lukt mijn charlotte? --- Het knalt weer buiten Een jaar is omgevlogen De pad kijkt en fronst…

En dan kwam hij, de moordmachine Achilles. En Alexander — hoe groot? — die weende, omdat geen wereld meer te winnen viel. Door zijn schuld. En Xerxes, die de zee vervloekte omdat hij hem geen rustige oversteek bood. De Hellespont geselde hij slag na slag terwijl de zon in zijn schande wegzonk en beval de berg Athos uit de weg te wijken…

Er valt wat te kiezen, Zeggen de logen die Het zeggen te weten. Eenvoudig is dat niet - Kopstukken prediken vrijheid, Wij zien onvrijheid, waar je ook kijkt. Kopstukken prediken gelijkheid, Wij zien ongelijkheid, overal. Kopstukken prediken broederschap, Wij zien individuen hun eigen broeder zijn.…

zij wilde zijn blik niet kruisen omdat in die ogen vele demonen huizen die ongeregeld grut als zieke gedachten over foltering en moord koesteren na rü"cksichloos verkrachten er huisde daar geen noblesse oblies slechts pijnen die in herhaling alle onmenselijkheid door dezelfde geesten toegebracht werden met genadeloos…

wij letten er niet op als wij ongemerkt substantieel contact maken met passerende niet geziene die de mensen vaak ongemerkt raken en eren zonder direct verbinding te maken of anderszins te communiceren het schijnt veel vaker voor te komen dan wij ooit dachten velen vinden dit raken normaal zoals met overledenen en ook…

de korrel zand en de eerste sneeuwvlok lachen elkaar uit in een snel ontmoeten komt de vlok niet verder dan wat wat vluchtige kristallijne groeten want het zand heeft hem uiterst snel weer weggebrand nog is het strand een zomers relikwie omspoeld met een heerlijk wit gekuifde zingende zee…

Vastigheid we stapten stevig door en toch begonnen de bergen ons op te nemen iedere stap bracht ons dichterbij het rots massief het voelde niet dat wij nader kwamen maar onze inspanning gaf geen afstand aan wij leken dansend naar boven te gaan maar ook wisten wij dat het lichte in je hoofd en de kortademigheid een tijdelijk…

ik had al vaker het gevoel dat als ik langs jouw gezicht naar de horizon keek ik inkijk had op de directe nabijheid vaag de grote lijnen van de toekomst kon lezen die langs jouw profiel geëtst bleken in een redelijk snel ontluikende materialisatie van wat komen gaat en nog verschijnen grote sculpturen in verbondenheid ook van…

het was warm en ik aan de wandel maar was moe zag een oude tak met versleten plekken wist dat ook daar mensen hadden gezeten om even niet te bewegen vallende bladeren ritselden muziek waar je heerlijk ontspannen van werd tot ik iets op dit tableau zag verschieten dat te klein en te snel was om menselijk te zijn en bovendien…

als ik journalist was bleef ik dan foto’s maken? als ik arts was zou ik dan blijven opereren? als ik hulpverlener was zou ik dan blijven helpen? als ik honger had zou ik dan blijven gaan? als ik nergens heen kon zou ik dan blijven vluchten? als ik het zou kunnen zou ik deze ellende dan stoppen? als ik maar alleen ben kan ik…

Ik reed mee met een tuinman hoe rustig hij reed En dacht aan mijn tuinman, zijn zoons en kleinzoon ook hoveniers hoeveel minder stress ze hadden omdat elke dag ze groei en bloei observeren In de rotonde werd dit in mijn geest geboren: Alle jeugd zou na school twee jaren dienstplicht natuurbeheer moeten doen in bossen en tuinen…

hun eigen krachten zij hebben met elkaar gesproken hun eigen krachten gevoeld en angsten gebroken de bron van energie ontdekt waar uit ieder kan putten geen stelletje bange trutten maar meiden die weten wat samen betekend hoe je krachten kunt benutten met je ogen handen en stem zo dat de aanvallers gaan twijfelen omdat zij de…

zij hebben ons in de steek gelaten willen niet eens meer met elkaar praten en geld teruggeven omdat ze niks presteerden ach dat moeten zij nog als kinderen leren ik hekel niemand maar als je deze job als bestuurder accepteer ga dan op bus of tram anders komen er beslist nog echte ongelukken van dus geen gezeur aan de arbeidssleur…

mag ik een klein stukje van die warme hand van jou als we samen kijken naar de horizon om onze ogen te laten rusten van die blikken vol schittering en onze warm beladen reflecties naar elkaar ik had je hand al gepakt voordat ik hem zag zoeken naar zijn al even grote steun en toeverlaat in samen stromen warmte en energie naar…

nog groent de zomer het bos en mos in een tweede poging de hemel te raken waar ooit de nadagen hun warmte voor de rijping gaven en in de mooiste kleuren mee bloeiden kenden zij ook de gevaren om kleine stukjes tot een nieuw tweede leven te brengen alleen maar denken aan haar warme lach die maakte dat de nachtvorst nog een…