Het oude jaar heb ik in doos en kist geborgen Lakens als sluiers verhullen 'r voor morgen Gaandeweg vergeelt tijd geurt naar oude kranten Het nieuwe jaar staat voor m'n deur Heeft nog geen vouw geen kreuk, geen geur geen botte of scherpe kanten Gaandeweg mag ik 'r onthullen begint te blozen? krijgt 'r kleur, misschien meer…

Ik droomde met mijn ogen open dat je daar weer voor me stond en net als toen we gingen lopen keek ik met liefde naar je mond. Alsof je wist wat er ging komen bleef je heftig aan het woord wees mij op natuur, de bomen die daar stonden onverstoord. Toen je zag dat het zo laat was waarheid aan het licht gekomen wist je ook dat ik in je ogen…

Opnieuw een dag om samen te beginnen; - waarom ik gister zo wanhopig bad - bewaar me ook vandaag weer veilig binnen de armen waar ‘k zolang mijn thuis in had. Laat voor je gaat mij nog eenmaal beminnen het lijf dat ik zolang heb liefgehad; ik koester met mijn tederzachte zinnen je zwakke lichaam en je huid zo glad. We kunnen deze strijd…

Nee ik zal niet meer aan je denken terwijl ik je op de drempel nog even uitzwaai je kijkt niet om want dat toont sporen van zwakte daarvoor is je rug te recht en loop je volgepropt met verwijten gehaast mijn leven uit…

Volg ik niet meer de paden waarlangs wij samen stappen namen en dragen onbekende wegen sporen ver uit zicht weet dan dat ik nooit vergeet en mijn ogen blijvend op dezelfde morgen als de jouwe zijn gericht…

paarsberookt mijn lucht zijn afgeschenen podium de sliert die gedag als verwelkende boterbloemen zegt aan de nachtegalen ruiselaars van leeglekkend wilgenhout aan de haren van moeder aarde waar vissen zweven en wolken heiligschennis zijn aan de uitgeschoten mensenknollen, hen laat hij hun betraliede winterkoppen houden, hen laat hij…

u aarzelt de zon een schaduw in het oor leven bestaat in uw ogen gaat een plan de ronde en houdt zich klein uw wielen verzwijgen wie en of ze zijn; eens heb ik in u een taal gelegd u houdt het allemaal voor bekeken geen woord denkt u loert op het verleden u houdt zich klein zon gunt u geen toekomst in uw leven vragen hij…

of het afscheid dan een afscheid is gewoon met een woord of met iets dat jij niet zeggen zal dat ook ik niet zeg in een woord van jou zelfs niet na vertrek of in winterpoëzie achter ramen verborgen vol kwetsbaarheid iemand, die jou zag, nog ziet, draagt de laatste regels voor en nog later als wind de zomervruchten baart mijn stilte…

In één keer ontsnapt aan het leven, Met de ogen dicht over de grens. Niets meer om weg te geven, Een zinloos einde van een mens. De wind was even koud en kil, Het leven stond uit het lood. En de tijd stond eventjes stil, En boog, en boog voor de dood.…

de zon kantelt en de aarde slaat om een dode moeder laat een tuin achter de heg en de kastanje keken door het raam naar een bleek, wit gezicht zij was hun klein gedicht langzaam kleurde de dag oranje naar de helende nacht vlinders en bloemen begroeven haar heel zacht de aarde kantelt en de zon schijnt niet meer lichtvoetig waait…

op het verveloze bankje enigszins naar achter gezakt door jaren van steun zet ik me neder terwijl ik tegen planken achterwaarts leun voorzichtig weliswaar ik hoor immers ouderdomsgekreun een onvoorspelbaar gebaar van dragende flanken ik tuur voor me uit zie de rustende aarde waar graven met marmer zijn aangeduid in…

Ik kijk naar je vandaag. Ik neem je in me op. Vandaag, wat klinkt dat eindeloos. Vandaag de laatste dag ? Ik wil je bij me houden om je te knuffelen en je te koesteren. Ik wil je bij me houden omdat je bij mij hoort en ik hoor bij jou. Elke dag kan de laatste zijn maar als je dat nou weet dat dit de laatste dag kan zijn… Wat…

Zovelen zijn gegaan en keerden nimmer, het slagveld is bezaaid met hartenbloed; wat maken wij ons druk om kleine dingen en zoveel wat er toch wel niet toe doet. Maar wat ten diepste ons echt wil bewegen, het mens-zijn in zijn rijkste zin en doel, dat komen wij op 't slagveld zelden tegen, dat is het minnen, eerbied en gevoel. Het kleinste…

als ik gegaan zal zijn zoals dat zo vaak heet stel dan de juiste tijd vast niets zo irrelevant en toch van levensbelang als tijd al verlies je elke seconde diezelfde eigenwijze seconde mij heeft ze nooit losgelaten gevangen was ik erdoor en dat heeft mij bevrijd vadertje tijd, zegt men wel eens wel, nabestaande vriend, geloof me vrij…

een pagina vol wil hij schrijven want zo kan hij blijven verwijlen in ieder hoofd dat hij zo graag heeft bemind ook al is hij verder gegaan naar de andere zijde geen onderwerp laat hij gaan hij vertelt over alles wel iets wat het hem heeft gedaan of zelfs helemaal niets daarover beslist het uur dat het zijn pad heeft gekruist hij ontkent…

het is wat zei ik en schraapte mijn keel ja, knikte zij het is al jaren zo dat ik je verveel het is wat zei ik weer de deur viel toe, voor de laatste keer…

daar zit ik dan en mijn hart drumt de blues hand aan de voet van een glas bloedrode wijn die bij elke slok zoeter smaakt net als je afwezigheid het zijn de laatste -niet de glazen- maar bittere tranen die ik verdronken heb om, ja om wat om de gedachte dat ik iets missen zou -wat er nooit was- de tweekwartsmaat waar ik zo van…

op de grens van wolk en water waar de horizon verdwijnt wacht de nacht van vroeg of later tot opnieuw het licht verschijnt…

hoe jij zo mat en leeg de dagen bleekt het dovend licht betast als voldragen boreling huiswaarts keert…

Ik ben naar Gent gegaan om moeder te begraven, ver van haar thuishaven en haren haard vandaan. Opgenomen als hartpatiënt, in Gent volkomen onbekend heeft zij in haar levensend ontvangen 't laatste sacrament. Campo sancto. Gedenk o mens. Gent was haar laatste grens. Ik ben terug naar Gent gegaan zoekend tussen grootse graven, zij heeft…