de put te midden van heuvelland in strelende wind echoot zacht de klacht van het ongeziene langs stenen met mos gesmoord drijft nog immer ongehoorde eenzaamheid waar een poort de kleuren dempt in droefenis stemt een gevangenis van verdriet diepte die doorboort zolang de glooiingen niet strijken zucht het verborgene voort…

Zo zij voor mij, trippel-trappel, Op de trap, in dat rood-roze dingetje. Haar blik schuldbewust En dan de lakens, Bevlekt en gekreukt, Te ranzig om aan te raken. Golf van braaksel Als ik vrijen moet In een bed dat al beslapen is. Deze liefde is te duur betaald En de klok wijst mij op Duizenden gedichten, Die in het ritme van de seconden…

in wat nooit verteld wordt bijt de rauwe pijn in wat niet gevoeld mag schreit verlangen in wat juist men denkt te weten is het wezenlijk niet zijn Voor J.…

Op een strand, smal en verlaten , zwijgend in zichzelf wachtend op wolken die dreigend nader komen. Het beeld was niet geheel onbekend. Maar de man, de monnik, staat op rennen. omdat hij is die hij is. Zijn naam nooit hardop gesproken maar we weten hoe hij heet. Golven komen dichterbij maar de vloed maakt niet bang, slechts zijn sandalen…

Donkere holle ogen een troosteloos gezicht. Alleen in het donker geen enkel sein van licht. Sterren flonkeren in de hemel als diamanten op de huid. Kijkend naar links en rechts maar geen enkel geluid. Helemaal alleen beseft ze voor de laatste keer die avond. Langzaam laat ze zich vallen en eindigt op de grond.…

veel dagen maanden jaren gingen voorbij sinds je voor het laatst fluisterde welterusten schat jouw kant van het bed leeg en koud en onbeslapen alsof je me nooit vurig bemind en met passie in je armen genomen had het leven is anders zo zonder jou ik red me wel laveer tussen euforie van dromen of de harde werkelijkheid elke morgen…

Vader achter zijn krant, zijn pantoffels oud en stoffig en naast zijn grote silhouet: een verse kop met koffie. Moeder zucht niet meer, zoals ze jaren deed als vader daar zijn krantje las. Zij heeft al weer een tijd geleden Haar laatste zucht geslaakt. Vader, die nu opa is, met grijze, rimpelige handen die de krant nog amper dragen kunnen…

de kluizenaar vergaart korsten losgekrabd uit voorbije dagdelen de meesten van middagen met vader zijn dadeldromen verbergt hij in zijn schuurpapieren handpalmen ook gevoel hangt hier nog dat bestrijdt zijn verlangen de avond valt zwaar vandaag…

in middagstilte aan het Drentse veld waar krekels ongewis hun tsjirpen laten horen de vogels heel ontspannen fluiten in overgave aan hun eigen toon zelfs bomen wachtend luisteren het gras zich neigt naar elke kleur daar wil ik heel alleen voor jou mijn allermooiste spel over de velden sturen de piano laten zingen over stilte in mijn eenzaam…

Met veel moeite was hij naar boven gegaan, en tuurde tussen de spijlen van het hout. Achter dozen zag hij een jeugdvriend staan. Een stoffige fiets van zo’n vijftig jaar oud. Op die muffe zolder overdacht hij de dagen die hij doorbracht op dat sterk gelaste staal. Dozen vliegen rond als het begint te dagen: die fiets was de beste vriend van…

gister verliet ik mijn huis van dromen en verlangen ook de straat bleef leeg geen leven wist ik te vangen zie weer de steegjes waardoor ik liep in jonge jaren het was toen al dat ik haast dagelijks in eenzaamheid sliep seizoenen waren als elastiek of doods in de rek leerde slenteren zocht kontakt in denken bladzijden vol met verlaten…

Een vernietigende storm en stukjes gebroken hoop vervagen in de wind Scherven gevoel onzekerheid de chaos verblindt Maar de warmte van ontferming lijmt de stukjes aan elkaar uitzonderlijke inzet maakt die storm bestuurbaar…

Ik ben als de doorns Tussen de rode rozen Liever niet te zien Mensen snijden me weg Bang om me per ongeluk Zelf aan te raken De rest verpestend Met mijn afwijkende kleur En die uitsteeksels…

binnengebleven achter de ribben het hart bleef onrustig kloppen droeg jou met zich mee en helemaal de tijd alleen je hoofd maakte er no- tities van. De kalender scheurde dag voor dag dag af, ik was er zelf bij en weet 't ook zeker. De trein waarin jij zat reed genadeloos voorbij. Maar geen spoor van jou.-…

Mijn huis, een gevangenis met open deuren en grote ramen waar de wereld langs komt terwijl de deur niet open hoeft…

Je staat als een roerdomp zonder vleugels en kijkt naar het water dat rimpelloos wacht tot jij weer wegvliegt zonder vleugels…

hoort iemand mij, of kan iemand mij zien, of misschien even aanraken, of even luisteren, even warmen? niemand? ook niet in een ander melkwegstelsel? ach, laat ook maar!…

Mijn hart slaat als een schip in nood en ankerloos op drift geraakt schuwt mijn dood die ter lande werd geplecht toen ’t zwijgen me verried en boze tongen het lichaam wilden vierendelen doch slechts in daad want het gericht die mij van ’t leven wou onthechten sprak geen vonnis over mij als parvenu die het sterven aanbad met orgieën en iconen…

de dodenakker ligt er zinderend in zonlicht verlaten bij het voelt vreemd dat alle neuzen hier dezelfde kant op wijzen ik groet mijn ouders bewijs hen voor de zoveelste keer de laatste eer straks klinkt een lied voor mij, ben ik een arme stakker kom ik op mijn dode akker geen weg terug…

in de linkerhand een kabaske op zijn hoofd een klakske een versleten blauwe broek daaronder kapotte sandalen gaat hij in trage stap in de winkel op de hoek wekelijkse proviand halen bruin brood voor alledag een grote doos hagelslag diepvries visstickjes een pak van zes bierblikjes chocomelk in literfles ook een stuk of zes drie zou…