in mijn slaap vlieg ik vooruit en achteruit overal en nergens voorbij dualiteit in onbegrensd zijn is geen ruimte mijn wachtend lijf voelt mij terugglijden als ik wakker word ben ik aards bewust…

op het eerste gezicht is het gelaat gespannen slaat het nieuws een gat hersenen draaien overuren balancerend op flinterdun koord meestert de onzekerheid putten we elan uit Moeder Aarde waaruit de Lente ontspringt en niets is wat het lijkt…

Oude zielen hebben levens zat verzadigd van aarde. Wat ontzinkt aan de wereld volledig vreedzaam in gemoed, is bovenal zonder dood besterven, onnodig gerucht pracht een hoofd een rustpunt handen want niets vraagt. Wat is oud, jong zielsgelukkig een gouden verzoendeksel oude zielen hebben levens zat één hoofd, één rustpunt. Tijden sterven…

mijn oogleden zo zwaar van geplengde tranen wilde ik kijken wilde ik proeven van toch de lente toch het ontwaken van de natuur oogluikend, steels wierp ik een blik in mijn voortuintje de clematis staat in knop bijna barstensvol kale takken geen enkel blad toch tel ik vijftig knoppen mijn vingers reiken strelen en een glimlach is er…

In de brieven die wij in onze harten schreven over wat onze eigen ogen beleven in leven, onze monden verkondigen, zonder de schaduw en de val van tempels kerken en al die verschillende zuilen en muilen met volle huiveringen en liefde staat wat kliefde, er bestaan komma’s. Komma’s om met blijdschap vervuld te lezen in regels wat wel en…

ik doe een stoelendans geheel alleen en zie de kim rondom ik ween menig steen weerom weerom…

Niets in je leven is onbelangrijk voor mij ik sta aan de deur van je hart, klop weet wat er in je hart leeft zelfs gedurende je zwerftochten. Ren niet weg, loop rustig. Wat kan werkelijk voldoening schenken of vrede jou kracht en moed brengen zie je de forsythia de voorjaarsboden niet. Het hindert niet hoe dikwijls je die handen of het…

Grijze wolken drijven traag voorbij de kroeg aan de kade is mijn haven tussen mistbanken varen schepen zonder mij en zie ik meeuwen aan voor raven.…

Zo als we waren dragers van beloftes, er ligt een grotere levensvraag, onderhuidse spanning in Drenthe dicht bij de hunnebedden. Schoffelend bij de violen plant hij dille en jasmijn, Spaanse margrieten, vergeetmenietjes, bieslook, hij knot de wilgen schildert 's avonds zijn stilte. Zelfs de sering oogt anders dit jaar en alle trommels…

de dag rust al ruw op mijn dak in de bevalling van het licht en voor het spreken houdt mijn mond het denken dicht een wiel draait ongevraagd door met verdoofde spaken ze gaan aan mij voorbij zij aan zij in kleurloos waken…

In de matroesjka vind je haar handen haar borsten, haar als walnoten de parade aan verhalen van het leven. Ik kijk, dorst niets te zeggen, glunder er trekt een stoet aan waarheid voorbij.…

verlies drukt door de dagen bepaalt opnieuw het zwaar gevoel wrok weegt niet meer nog wel de wroeging alleen nog jij zou mij weer kunnen leren hoe alles los te laten hoe licht de liefde…

Kom mijn lief in de tederheid van mijn armen. De wereld is zo koud dus laat mij jou verwarmen. Laat ons vergeten wat eerder is geweest. De mens is steeds geworden wat hij het meeste vreest. Kom terug mijn lief en maak een nieuw begin. De toekomst is begonnen verleden heeft geen zin. Geschiedenissen kunnen we herschrijven…

de wortels van een dragende boom zijn verdord de oude vogel verlaat zijn nest omdat zijn beschutting de koude niet langer kan weren * de aarde vangt al snel ontheemde grijze veren…

je versluierde blik maakte dat ik even de zon in je ogen niet zag daardoor belandde ik in een andere stroming een kille emotie deed mijn ogen regenen in een woordloos snikken mijn wezen te fragiel om te relativeren te aanvaarden jouw boomsterkte je stalen veerkracht even te hard voor mijn tere zijn als je merkt dat mijn verdriet…

Harde buiken van ongesproken woorden geboorte van een eenzaam hart De tranen die er zouden komen verstillen in de donkere nacht ontwaakt, in hopen en verlangen vergeet nu het gemis vertrouw op wat zal komen. aanvaard al wat er is. Geluk zit in de kleine dingen, luister naar wat men zegt, vergeet beslommeringen en wandel en voel…

En hoe bij het zien van die hand alles onmiddellijk voor hem voorbij is zijn heimwee steeds terugkomt. Hoe met duizend dingen het ene benoemen zijn rouwrandjes onder zijn nagels zijn nachten zonder maan en sterren. Hij zocht een woord woorden en vond een beeld eigen angst een oog en veel naaktheid. Zoop , rookte als een ketter…

Vroeger toen ik jong was Was de dood ver verwijderd Nu en na Meer dan een halve eeuw Verschijnen beelden Van de vele gevallen geliefden -Zij die mij vormden Troostten inspireerden Onvoorwaardelijk liefhadden Om mij Het kind -Nu ouder Word ik bang Twijfel aan mijn goedheid Aan een Hogere macht Ik wens niet te geloven In een Hogere…

Zij jaagt alle dagen met beide armen wijd en vangt bijna achteloos meerdere levens verspreid waar nachten woest spelen met een zoekende zesde duivel is haar gezichtje nochtans zacht bijzonder wanneer zij lacht soms aait ze haar hond maar onverlicht verlaten geeft zij weer gehoor aan nog een laatste geest…

Dit tweegesprek in de nacht geeft steeds herhaling echo zonder uitzicht op een werkelijk lange lente, hoe droef kunnen pauwen thans nog schreiden, monden nog scheppen naar beeld en gelijkenis. Hoe het neer te leggen alles was waar en ooit wel goed. Zijn ze niet meer schoon uw aderen de armen en uw keel. U sprak ooit over het purper van…