Samenzwering tegen de wereld, ontwaken in je kus die ik drink en drink maanmelk in het speelse licht en mijn borstenaltaar vangt je handen, je adem als dansende lelietjes-van-dalen tot mijn kelk vol is met jouw dromen... één keer nog zucht je mijn naam en dan vouw je me op in schemering en satijn.…

Mijn handen Raken de sfeer Van jouw lijf Mijn ogen Kijken in Kraters van Stil verlangen Trechter voor Liefdessap die Wordt vooraf Gegaan door een Begerig estuarium Van zin 'k Zou je willen Kennen. Graag weten Door liefde bevangen Door haren kroelen Hoe jij en ik elkaar Als m/v voelen...…

op hoge hakken en strakke borsten kwam je mijn gedicht binnen de loop van mijn vers veranderde mijn zintuigen in balsem van fluweel woorden veranderden tussen mijn lippen je had grootse plannen maar ik werd wakker in hijgdruppels…

een dag kleedt zich aan, rekent zich rijk  smokkelt uren langs mij heen  die ik later terug vind  in abrikooskleurig ondergoed  ik draag 's avonds de verloren tijd voor de nacht die haastig de restjes uren ophaalt alles uitrekt alsof ik geen vrouw ben een dag kleedt zich, prikt zich aan schreeuwerige prijskaartjes raakt ziedend mijn lef…

Sluit jouw ogen Speel mijn handen Leg en streel met ze Waar ik zou gaan 'k Sluit mijn ogen 'k Speel jouw handen Langs de wegen van de waan Zie hoe onze lijven Gek van opwinding Vervloeien in het Licht van de maan.…

In de spiegelzaal ontmoetten wij ons weer ontzettend naakt maar mooier dan ooit. Wij plukten kussen op de geheime plek en spiegelden steeds meer en meer de tere blos van zoveel jonge speelsheid. O, prins, verwacht me weer in deze spiegelzaal van duizend dromen een onvervuld en onvergetelijk visioen het steeds weer herhalen in de…

Naakt, de benen opgetrokken en de dijen licht gespreid, zit zij blank en bruin en rose op de ronde rode tafel: vleesgerecht ons toebereid? Door wie wordt zij aangeboden of biedt zij zich aan? Men weet niet of zij van zichzelf is of dat iemand haar mag slaan. Met grote zwartgeverfde ogen staart zij omlaag als in de rouw, hoofd gebogen…

je hand ontrimpelde mijn huid streek zachtjes glad wat in groeven van verdriet zijn bedding al gevonden had ontkleedde mij ging teder plagend langs mijn borsten tepels richtten zich fier op door het laveloze dorsten cirkelde steeds lager langs mijn buik vertoefde diep tussen mijn benen ik haalde jou binnen bereik tot onze passie was…

het genot van de zot eindeloos beginselloos licht van zinnen bij het schaamteloos beminnen…

Je vlees is niet te splijten hoezeer ik dat ook tracht. Je likt mij tot het uiterste breekt de lijm die ik lak. Ik kan me niet bewegen in de ruimte die je strekt moet me overgeven aan wat jij voor mij bedenkt. Je oog rust op mijn nek als een te winnen trofee ik geef je mijn wijde hals als een offer dat je stilt. Maar alle ketens breken…

vrouwen komen meer op bij stemmen met de hand dan bij de druk op de knop uiteraard in verband met het rode potlood de stevige puntjes die ze gewillig zetten met wiebelende kontjes gulzige open mondjes helemaal niet fout duidend op grote nood thuis staat de bok koud vandaar hun wulpse stuntjes…

in de stilte van de morgen vol van dauwend gras blote slippertenen geurend naar jasmijn loopt zij naakt te dromen nagenietend van de nacht fluwelen liefde teder en toch hard trapt zij kevers plat even is zij als een kind zonder toekomst gelovend in die waan van echt en puur tot zij nuchter naar de zure melkboer grijpt…

met verhitte zwetende koppen weten we niet hoe te stoppen je trekt aan een van mijn grijze haren je bespeelt de viool met je eigen snaren met je vingers strijken en rekken probeer jij mij geheel te nekken gek word ik ervan verdwaasd speel ik mee op jouw speels getokkel als een oud viool die kraakt onder een zuigend mokkel…

Ik ben nou eenmaal niet zo'n ster in het maken over gedichtjes die gaan over erotiek, dat heeft niets met preuts te maken, maar ik 'doe' het ook niet met publiek! Dat ik niet in mijn blootje in het openbaar wil staan, is omdat ik niemand wil laten schrikken, heeft geen mens wat aan. Toch zijn strelingen en vochtige zoenen mij niet…

~~~ zelfs geen tipje van de nachtelijke sluier laat zich verleiden mysteries te onthullen over gekreukte lakens ~~~…

er loopt een streng door het kanaal van mijn lies een broze plooi die onderlijf en bovenbeen hecht drift stroomt onomwonden van bal tot buikwand van baarmoedermond tot de bodem van jouw bekken nu kies ik tegen rotzooi en kabaal, voor sprankel en parel breng ik slecht nieuws, dan bries je door een tuit de paarse prop van jouw lippen, wankele…

Je kwam op me over als een bliksemschicht, ik ging door m’n knieën, als ’t eerste wicht, wat nimmer een vriendje had. Dat veranderde op dat moment zó snel dat elke porie en elk vel naar je hunkert als nooit eerder vertoond. Vandaar dat mijn huis nu is uitgewoond?…

mijn lippen zuigen aan jouw vel en als ik mijn tong van passie vertel kreunt het zuchten van jouw lijf en ruik ik al het zwetend vocht zijn we al in een hemels verblijf?…

er kwam een snolleke al aan gevaren die zong van Leiden tot De Kaag over de man als soort met vraag kom onder water om met mij te paren haar idee de visstand te imiteren vond gretig en algemeen onthaal ze zwom heel vinnig om een paal om het mannelijk lid te simuleren…

Aan je lippen leg ik aan ga er voor anker Zeil heb ik gestreken hul er je borsten in Dit is nog maar 't begin fluister je Je zit met me opgescheept Loopt hier op m'n klippen.…